Föstudagur, 24. september 2004
Ég var inná baðherbergi áðan, hérna í vinnunni. Ég held ég hafi bara aldrei komið á stað þar sem ég lít alltaf jafn hrikalega illa út eins og þarna inni, og þetta gildir um alla Það er alveg sama hver fer inn á þetta baðherbergi.. þegar viðkomandi lítur í spegilinn sér hann sjálfan sig í alveg nýju ljósi. Lýsingin þarna inni er nefnilega alveg skelfileg og non flattering.
Ég stóð fyrir framan spegilinn og velti því fyrir mér hvort það gæti verið að þetta herbergi sé portal inn í aðra vídd. Ljótu víddina. Hver veit. Þetta herbergi gerir mig dapra. Ég lít í spegilinn og við mér blasir hver einasta svitahola í andlitinu, óvelkominn hárvöxtur, grá hár og broshrukkur í kringum augun.
Make no mistake, ég er ekki brosandi when all of this is going on.
Þegar ég kom aftur að skrifborðinu hlammaði ég mér í stólinn og stundi þungann, var í mikilli geðshræringu. "Sástu þig í speglinum?" spurði Inga sem vinnur með mér. - "Já" sagði ég. "Og nú langar mig til að deyja." "Ég var þarna inni áðan" sagði Inga, "var lengi að ná mér á eftir. Þetta er ekkert venjulegt."
Sú geðshræriing sem ég er í núna er samt ekkert miðað við geðshræringuna sem helltist yfir mig í gær þegar ég heyrði ákveðna setningu sagða. Setningu sem engin kippti sér upp við nema ég. Setningu sem þýðir í raun ekkert en mér brá svo og varð svo um að ég gekk samstundis á næsta borð. Fæ líklega marblett.
Langt síðan mér hefur liðið svona.