Þriðjudagur, 28. september 2004
mrrr
Það hlaut að koma að því. Ég hef líklega misst allan lífsvilja þegar ég opnaði ísskápinn áðan. Á því augnarbliki áttaði ég mig nefnilega á því að mig langar ekki að spila í Playstation. Þegar ég spái í það.. rifjast upp að á heimilið eru komnir tveir nýjir leikir síðan á jólum og ég hef ekkert spilað í hvorugum þeirra. Verst er.. sama hvað ég hugsa um það.. þá langar mig ekki að spila - sem er óvenjulegt þar sem allavega annar þeirra er Castlevania leikur, svona lemja/drepi vampíru leikur.
Ætli ég hafi fullorðnast allt í einu?
Oh ég fæ hroll við tilhugsunina. Hvenær gerðist þetta? Af hverju gerast svona skelfilegir atburðir og af hverju er ég fyrst að fatta þetta núna?
Veit ég get verið treg en þetta er fáránlegt.
Skelfilegt.
Þegar ég kom að sækja Dodda í sund vatt sundkennarinn sér að mér og sagði: "Hurðu.. ég er boðin í pizzu heima hjá þér á eftir". "Já er það?" spurði ég steinhissa. "Já", sagði hann, "Doddi bauð mér, gaf mér upp heimilisfangið og sagði að það yrði til nóg". Sundkennarinn brosti. Ég brosti til baka og sagði: "Já vertu bara velkominn, það verður nóg til."
Hann Doddi.
Ég er alveg hætt að bjóða kennurum í mat upp úr þurru.
Það er svona að vera fullorðin.