Sunnudagur, 19. september 2004
Ég er hætt við að skrifa um það að pabbi flytji inná mig. Finnst það skelfing leiðinlegt vegna þess að það hefði verið helvíti gaman.
Það hefði nefnilega komið í ljós að hann er búinn að eyða öllum sínum frítíma, sem er 24-7, í að útbúa nýjan göngustaf sem gefur raflost, alveg sæmilegt stuð, þegar ýtt er á takka í handfanginu. Þannig hefði pabbi getað gert mig og börnin geðveik á mjög stuttum tíma, með því að gefa okkur stuð, og þau hann geðveikann í staðinn bara með því að vera til staðar og draga andann. Í þykjustunni auðvitað.
Ég ætlaði að skrifa pabba inn sem fyrrverandi vegavinnumann.. og eitthvað fleira sem ég man ekki. En ég er sumsé hætt við.
Back to reality.
Það er ekkert eins skemmtilegt og þegar barnaafmælum lýkur. Ég væri algjör hræsnari ef ég héldi öðru fram. Þá er líka gott að eiga uppþvottavél. Ég er ekki að segja að mér finnist fólkið sem kemur í þessi afmæli leiðinlegt. Alls ekki. Það er bara svo rosalega gott þegar allt kemst í eðlilegt horf aftur.
Nú er búið að halda tvö afmæli í dag. Fyrst pizza partý bekkjarafmæli frá klukkan tólf til tvö, næst ættingjaafmæli frá klukkan fimm til sjö. Við erum svo heppin að það er pizzastaður í eigu aðila í fjölskyldu blaðamannsins og það var kallaður út sérlegur pizza-bakari sem útbjó mökk af pizzum og þar á meðan eina alveg sérstaklega fyrir Jóhönnu eins og sést á myndinni.
Þetta var algjört brill, kærar þakkir Gísli!
Rifjaðist upp fyrir mér áðan að það var ástæða fyrir því að ég lét ættir okkar blaðamannsins aldrei mæta á sama tíma í afmæli og nei, ekki til að afstýra slagsmálum.
Ég á ekki bolla og diska fyrir allt þetta fólk í einu. Þeir sem vilja stuðla að því að ég geti haldið barnaafmæli með stæl geta gefið mér hæð í vesturbæ Reykjavíkur, klappstóla og Switch 3.
Já og kökugafla. Ég á nóg af glösum.
Þetta hafðist þrátt fyrir skort á diskum og bollum en ég er gjörsamlega út tauguð. Sit hér í spennufalli dauðans og allt sem er eftir af veitingunum er ein sneið af karamelluköku og ein sneið af súkkulaðiköku. Ég er ekki að kvarta. Ekkert eins leiðinlegt og að eiga afganga eftir afmæli.
Á morgun verður frumburðurinn minn tólf ára. Mér finnst þetta rosalega hár aldur og skil ekkert í þessu því ég er korn ung manneskja!
Ég er að drepast úr vöðvabólgu í herðunum og er að spá í að fara í langt, heitt bað og plokka mig jafnvel líka...
-en ekki fyrr en ég er búin að taka munnfylli af ibufen og skola því niður með bjór. Skál í boðinu!
Annarstaðar á hnettinum, akkúrat núna, er maður að stíga um borð í flugvél. Hann verður kominn heim eftir fimm klukkutíma.
Ég verð ekki farin að sofa.