 |
|
|
|
 |
Blogg bókmenntir og eilíft líf
Þriðjudagur, 21. september 2004
Ég frétti það í dag, frá fagaðila, að ég haldi úti bókmenntasíðu. Skrifa pistla sem hinir og þessir túlka á þennann og hinn mátann Ég hef reyndar orðið vör við það og fólk er misduglegt við að rata á rétta ruglið í mér, enda rugla ég miiiiiikið. Það breytir þó ekki þeirri staðreynd að ég er að skrifa um líf mitt og annarra sem er oft viðkvæmt mál. Sérstaklega í ljósi þess að bloggið er mismikið byggt á sannsögulegum atburðum, eins og ættingjar mínir og vinir hafa komist að raun um. Ég bíð eftir að þetta komi mér í koll og ég þurfi að biðjast afsökunnar opinberlega á því hvernig ég sé fyrir mér að hlutirnir hefðu getað gerst, hvað mér finnst, eða hvernig mér líður. Lýg sjaldnast um það hvernig mér líður en vissulega geri ég það stundum. Bókmenntasíðunni hafa borist kvartanir yfir því að ég segi ekki jack shit undanfarið og bulli og rugli svo mikið að fólk er hætt að skilja mig. Má ég benda á þá staðreynd að ég er kona, það skilur mig engin hvort eð er. Ég mun nýta mér rétt minn, sem kona, til að halda áfram að vera eins óskiljanleg og mér hentar.. EN.. ..sannleikurinn kemur oftar en ekki fram. Hann er bara í umbúðum sem gera hann ótrúlegri en andskotann. Ég sagði aldrei að þetta yrði auðvelt. Having said that.. þá er best ég snúi mér að öðrum og mikilvægari málum: Strædó. Í gær fór ég í strædó í fyrsta sinn í langan tíma. Var að kenna frumburðinum að nota aðrar samgöngur en mig til að komast leiðar sinnar. Djöfull var það sniðugt hjá mér. Ég sé fyrir mér að ég geti haft heitan mat þessa daga sem Jóhanna er á strædó skröltinu en annað.. það rifjaðist upp fyrir mér hvað ég hef gaman af því að vera í strædó. Í strædó er nefnilega allskonar fólk og það vill til að ég hef gaman af allskonar fólki. Mér finnst gaman að hlusta á samræður unglinga sem eru að kljást við vandamál sem eru að bera þau ofurliði; leiðinlega foreldra, peningaleysi, hvað verkfalli er æðislegt og hvað þeim leiðist mikið því þau hafa ekkert að gera. Pant fá aldrei að vera unglingur aftur! Gamalt fólk brosir þegar það sér lítil börn. Harðneskjulegir menn stara framfyrir sig og gretta sig öðru hvoru þegar unglingarnir verða háværir. Mér finnst þetta gaman. Mér finnst eins og ég sé stödd í sögu og mér finnst spennandi að vita hvað gerist næst. Doddi kom með gullkorn í strædó í gær. Hann sagði: "ég óskaði mér á aughár að verða fullorðinn en aldrei gamall. Þá get ég lifað endalaust." Hann er svo miklu gáfaðari en ég. Á hans aldri var ég að óska mér þess að fá dúkkuvagn eða eignast nammi eða eitthvað álíka rugl. Kom fram í einum af fyrstu færslunum mínum á blogginu að ég óskaði mér oft þess að verða aldrei stór. Mér varð að þeirri ósk minni, því miður, því ég meinti auðvitað að ég vildi aldrei verða fullorðin, ekki að ég yrði svona lágvaxin. Það er svona þegar maður passar ekki upp á hvernig maður orðar hlutina. Hver veit. Kannski verður þetta orðið þannig þegar Doddi verður fullorðin að það verði hægt að taka lyf gegn hrörnun og fólk verði aldrei gamalt. Bara fullorðið. Svo deyr það auðvitað á endanum, en ég var ekkert að svekkja hann á því. Fannst það algjör óþarfi. En talandi um ódauðleika. Ég hef velt því fyrir mér að ef ég dræpist nú á morgun, þá væri hægt að nota bloggið mitt sem heimild um jarðneska tilvist mína. Ef þeir sem skrifuðu þær heimildir sem notaðar eru í dag um jarðneska tilvist fólks sem er löngu farið, ef þeir ýkja jafn mikið og ég.. þá er ekkert að marka neitt af þessu. Breytir því ekki.. að það sem fólk les á það til að taka sem staðreyndum. Í raun og veru er þetta blogg ekki bókmenntir heldur sögufölsun, skrifað til að ég geti, eins og Doddi, lifað að eilífu. | anna | 17:00 |
comments
Þessu ruglbloggi þínu algjörlega óviðkomandi var Jude hjá Jay Leno í gær. Hann var að tala heilmikið um dömuna sem hann var að deita í sumar og að hann hefði verið að leika sér með börnunum sínum utan sviðsljóssins. Sumir hreinlega nærast af leiðindum og gera sömu leiðinlegu hlutinna aftur og aftur ...just for the kick of it! En allavega, þá langar mig að hæla henni Önnu fyrir góð skrif..ég álpaðist fyrir einhverja algjöra tilviljun inn á þetta blogg hjá þér og finnst þú stórskemmtilegur penni, reyndar hef ég aldrei lesið svona blogg hjá öðrum þannig að ég er eins og norn á nýjum kústi í þessum málum...til að byrja með fannst mér ég vera að fara yfir einhver persónuleg mörk með því að vera að lesa um manneskju út í bæ sem ég þekki ekki baun þannig að ég sat eins og sveitt hóra í kirkju til að byrja með ... svo var þetta bara svo skemmtilega skrifað að ég kiki stundum við og við þegar ég hef tíma. Takk fyrir það... Að vísu eru þeir með flott lúkk frá blindravinnustofunni en þeir eru dáldið jumpy til að byrja með og eiga það til að feykjast til hliðar þannig að maður dettur allt í einu af....ekki vill maður enda í klessu inn í einhverju strætóskýli borgarinnar eða á því meira neyðarlegum stað bara fyrir lúkkið.
|
