Þriðjudagur, 14. september 2004
Þórarinn Þórarinsson blaðamaður fer á kostum í nostalgíu í Fréttablaðinu í dag. Þar lýsir hann því hvernig ég hlekkjaði hann við vaskinn í eldhúsinu og að keðjan hafi náð að þvottavélinni og ekki lengra. Við erum fyrrverandi hjón sem munum tímana tvenna.
Frá því þessi geðstirði einhverfi einstaklingur, síðar þunglyndi alkóhólisti, flutti til mín tók hann til við að þrífa öllum stundum, með litlum árangri. Það var líkt og geðsjúklingur á amfetamínsterum hefði flutt í íbúðina sem fann enga eirð nema þegar hann var að brjóta saman sokka og strauja nærbuxur. Hann gjörsamlega yfirtók þvottavélina og virtist líða líkamlegar kvalir ef helvítis vélin var ekki í gangi öllum stundum. Undir það síðasta vorum við fjögur í heimili en aldrei voru minna en fimm þvottavélar þvegnar á hverju kvöldi með tilheyrandi hávaða. Þrátt fyrir þetta náðu þvottahaugarnir inná baði oftast upp í rjáfur svo börnunum stóð hætta af.
Það má segja að upphafið að endinum á hjónabandinu hafi klárlega verið þegar ég bannaði notkun bæði á þvottavélinni og þurrkaranum eftir klukkan níu á kvöldin til að börnin kæmust í ró. Hann beið þess aldrei bætur og drykkjan jókst verulega.
Hvað uppvask varðar þá kunni hann ekki til verka í þeirri deild þegar ég tók við honum stuttu eftir útskrift úr barnaskóla, enda hafði hann ekki fengið neina kennslu í eldhúsþrifum á sínu æskuheimili. Hann hafði ekkert verkvit maðurinn og ég mátti byrja á því að kenna honum að nota það sem Íslendingar nota oft: uppþvottabursta. Kenndi honum líka að maður þvær glösin fyrst, svo diskana, svo hnífapörin og að lokum pottana. Að sjálfsögðu var þetta allt saman skolað samviskusamlega fyrst til að ná mesta skítnum af og til þess að uppþvottavatnið myndi endast án mikilla óhreininda. Little did I know.. hann öðlaðist slíka færni við uppvaskið að þegar við bjuggum í kjallara í Eskihlíð þurfti oft að kalla til lögreglu til að dreifa hópum kvenna sem lögðust á eldhúsgluggana hjá okkur til að fylgjast með - og læra.
Við urðum að flytja á fimmtu hæð í blokk, undir það síðasta, þegar grunnskólar voru farnir að skipuleggja hópferðir nemenda í heimilisfræði í Eskihlíðina.
Þórarinn gleymir alveg að minnast á hvernig ég þvingaði hann til að elda og nýtti mér til þess kvenlega klæki. Fannst honum maturinn sem ég eldaði oft ljótur og ólystugur að sjá, en bragðgóður. Ég bar við þeim rökum að maturinn yrði hvort sem er ljótur strax og hann væri kominn upp í munn neytandans, en benti á að til væri lausn á þessu vandamáli. Ég gæti kennt honum að elda og hann gæti þá eldað "fallegan" mat.
Það varð úr... að á milli þess sem þessi öðlingur vann sjálfboðavinnu á daginn, á þeim fjölmiðli sem þá stundina var ekki að borga laun, var hann á fylleríi út í bæ en ekki fyrr en hann var búinn að setja þvott í þvottavélina, elda "fallegan" mat og vaska upp af ólympískri færni.
Hvernig stóð á því að það var alltaf drasl í íbúðinni, óhreinn þvottur í öllum hornum og yfirvofandi hungursneyð heimilismeðlima var gjörsamlega beyond me, datt hinsvegar ekki í hug að gera handtak á meðan hann var svona duglegur.