Mánudagur, 16. ágúst 2004
Það gerist stundum, sagði læknirinn, þegar fólk fær víruskvef og fer ekki nógu vel með sig, þá mallar vírusinn í rólegheitunum og greiðir leið fyrir bakteríur að taka sér bólfestu í viðkomandi. Ég er með kinnholusýkingu og eyrnabólgu og er komin á pensillín, en það gerðist ekki fyrr en þremur klukkutímum eftir að læknirinn sagði orðið "eyrnabólga" og þá uppá geðdeild.
Ég er nefnilega hrædd við eyrnabólgu. Alveg ofsalega hrædd. Ég man nefnilega eftir kvölunum sem því fylgir þegar hljóðhimnurnar springa. Það gerðist oftar en einu sinni og oftar en tvisvar í mínu tilfelli.
Þegar læknirinn minn kíkti í eyrun á mér og sagði: "já, nú ertu komin með eyrnabólgu", eins og hann væri að panta sér latte á Te og Kaffi, þá fann ég hvernig hjartað í mér fór að slá hraðar, ég svitnaði og átti skyndilega erfitt með andardrátt. Svo gat ég ekki andað og fór að skjálfa. Það sem gerðist næst, gerðist svo hratt að ég get varla sett atburðarásina í rétta röð, en ég skal reyna.
Ég greip um hálsinn á lækninum og sagði: "nú drep ég þig helvítið þitt, þetta er allt þér að kenna". Læknirinn kallaði á hjálp. Einhverjir unglæknar reyndu að slíta mig af lækninum en það mistókst, ég sparkaði í móttökuhjúkkuna og hún fékk blóðnasir þegar hún rak andlitið í hurð.. ég held að þarna hafi ég bitið í eyrað á lækninum.. annaðhvort þarna eða aðeins seinna, já.. líklega stakk ég hann með pennanum í öxlina fyrst.
Nema hvað...
Einhver móðursjúk, rugluð kona sá ástæðu til að hringja á lögregluna út af þessu smáræði, ég var handjárnuð og keyrð uppá geðdeild þar sem ég var sett í spennitreyju og sprautuð niður, svo fékk ég pensillín.
Geðlæknar eru æðislegir. Ég lá uppí rúmi í spennitreyjunni minni og hlustaði á ráðstefnu sem þeir héldu fyrir utan dyrnar hjá mér. Voru að velta því fyrir sér hvað hefði sent mig inn í þetta "episode" eins og þeir kölluðu það.
Ah.. whatever. Ég er allavega veik.