Þriðjudagur, 10. ágúst 2004
Ég sat og nagaði neglurnar á biðstofunni á milli þess sem ég snýtti mér eða hnerraði. Eftir tíu mínútna bið heyrðist rám karlmannsrödd kalla: "Anna?"
Læknir: "Blessuð Anna, hvað segir þú?"
Anna: "Ég er veik"
Læknir: "Hva.. bara illa sofin, fáðu þér sæti þarna á bekknum"
Anna: "Ég er í alvöru veik, mér er illt í hálsinum og ég hnerra viðstöðulaust"
Læknir: "Ofnæmi?"
Anna: "Nei ég er veik, í alvörunni"
Læknir: [nær í tæki til að skoða eyrun] "kíkjum á þetta"
Hann kíkir í bæði eyrun. "ekkert að hér, allt eins og það á að vera" [nær í hlustunarpípu, hlustar Önnu] "helvíti ertu með góð lungu, ekkert að þeim. Segðu A"
Anna: "aaaaaaaaa"
Læknir: "NOH! Hurðu.. mér lýst ekki á hálsinn á þér, hann er óvenju rauður"
Anna: "í alvöru?"
Læknir: "best ég taki streptokokka próf"
Anna er orðlaus.
Læknirinn tekur strok úr hálsinum, föndrar við prófið og svo tekur við það sem virðist endalaus bið. Þegar hann loksins fékk niðurstöðu úr prófinu...
Læknir: "neibb, það er ekkert að þér"
Anna: "þú ert að grínast?"
Læknir: "nei, bara víruskvef, gengur yfir á nokkrum dögum, ég get ekkert gert fyrir þig. Ung manneskja eins og þú, nærð þér á nó tæm"
Anna: "Viltu segja að það sé eitthvað að mér, það er eitthvað að mér, er víruskvef ekki eitthvað?
Læknir: "það er varla hægt að tala um það, þetta er svo lítið. Smá roði í hálsinum og smá hiti, ung og hraust manneskja eins og þú, verður orðin góð í hádeginu."