Sunnudagur, 22. ágúst 2004
Fyrir stuttu síðan tók Doddi þá ákvörðun að hann væri hættur að borða kjúkling, nema þá "dóta-kjúkling" frá KFC. Ákvörðun sem ég er ekki allskostar sátt við. Sérstaklega ekki þegar hann kallar allan kjúkling sem ég elda "ógeðslegann", "viðbjóðslegann" eða eitthvað þaðan af verra.
Ég er búin að biðja hann fallega um að hætta að segja svona um matinn sem ég elda, því ég kem til með að hætta að nenna að elda á endanum. Yfirleitt blandar Jóhanna sér í málið akkúrat þarna vegna þess að henni finnst kjúklingurinn ekki vondur og sér fram á að fá cornflakes í öll mál ef ég hætti að nenna að elda, líkt og þegar ég er veik. Doddi sýnir engin þreytumerki og hættir ekki að særa mig svöðusári (tilfinningalega) í hvert skipti sem ég hef kjúkling í matinn. - sem er alla virka daga. Nei.. ok.. tvisvar í viku.
Ég hef reynt að gera mér upp grát en hann horfir bara áhugalaus á mig og segir: "gráttu bara mamma, þessi matur er ógeð". Ég hef reynt að biðja hann fallega um að sleppa því að deila skoðunum sínum á þessum mat með okkur, en hann virðist ekki sjá sér fært að gera það. Ég hef sumsé reynt að fara vel að drengnum en það hefur ekki skilað árangri.
Í kvöld eldaði ég kjúkling. Þegar krakkarnir komu að borðinu til að borða sagði Doddi orðrétt: "oh.. mamma kjúklingur! Þetta er disgusting!" "Talaðu Íslensku" sagði ég, lagði frá mér hnífinn og gaffalinn og horfði lengi á hann, ísköldu augnarráði, og hélt áfram: "Doddi. Á meðan þú býrð hjá mér munt þú fá kjúkling í matinn tvisvar í viku, allar fimmtíu og tvær vikur ársins. Ég hef forræði yfir þér þangað til þú verður átján ára svo þú áttar þig á því að við erum að tala um mörg, mörg skipti sem það verður kjúklingur í matinn. Ég er orðin leið á því að þú segir að kjúklingurinn sé ógeðslegur, viðbjóðslegur og núna síðast.. disgusting. Hættu þessu. Ég þoli þetta ekki lengur og það skiptir ekki máli hvað þú segir, ég hætti ekki að hafa kjúkling. EVER!"
Doddi horfði þögull á mig á meðan ég hélt þessa ræðu. Svo ranghvolfdi hann í sér augunum, bar aðra höndina upp að enni, gaf frá sér vonleysis væl, lak niður af stólnum og niður á gólf. Við Jóhanna héldum áfram að borða. Stuttu síðar greip hægri hönd drengsins um borðbrúnina, sú vinstri fylgdi skömmu síðar og eftir andartak gægðist hann upp fyrir borðbrúnina, stóð upp, fékk sér sæti og fór að borða.
Þegar hann var búinn að borða matinn sagði hann "mér finnst þetta samt ógeðslegt en takk fyrir mig, ég er fullur."
"Fullur? Varst þú að drekka áfengi" spurði ég og brosti. "Nei, mamma.. ég er saddur" sagði Doddi og brosti út í annað. "I'm done" sagði Jóhanna.
"Tala íslensku krakkar", sagði ég, "For crying out loud!"