 |
|
|
|
 |
Sofandi
Þriðjudagur, 17. ágúst 2004
Ég var að vakna fyrir klukkutíma, búin að sofa frá því klukkan sex, fyrir utan að ég er búin að vera að leggja mig í klukkutíma og klukkutíma í allan dag. Skrítið hvað það er auðvelt að sofa þegar maður er veikur, því ég á alls ekki auðvelt með að sofa svona venjulega. Og ég er ennþá þreytt. Íbúðin hefur verið yfirtekin af hrossaflugum, óhugguleg kvikindi sem það eru. Það eru í það minnsta þrjár hér inni og af einhverjum ástæðum hef ég ekki viljað myrða þær. I'm gettin' soft in my old age. Ég ætlaði út á vídeóleigu en hætti við. Verður maður slappari af því að taka pensillín? Oh.. svo hósta ég upp drullu og skít, þvílíkur viðbjóður. Nefið á mér er í sárum og augun daufleg og sljó. Ég lít út eins og dópisti. Börnin eru á auto-pilot, fengu sér snarl í kvöldmatinn á meðan ég svaf og þegar ég vaknaði sendi ég þau í rúmið. Þegar ég kyssti þau góða nótt bað ég þau um að sýna því skilning hvað mamma er leiðinleg og gerir ekkert annað en að sofa. Mér þótti vænt um að Doddi kallaði á eftir mér þegar ég fór fram: "þú ert samt góð mamma". Hann er svo mikil dúlla og hann er reglulega góður við mig. Búinn að koma til mín annað slagið upp í rúm í dag, stinga sér undir sæng, kúra við mig og strjúka mér um hárið. Við Jóhanna áttum skemmtilega stund í dag þegar við horfðum á Futurama saman. Hún er svo klár stelpa og það var gaman að horfa á þáttinn og hlæja með henni. Ég gerði mér ekki grein fyrir hversu fluent hún er í ensku. Hún er með eðal húmor. Blaðamaðurinn hringdi í mig í kvöld. Hann hafði fundið bréf sem ég skrifaði honum þegar ég var að vinna á kassa í JL húsinu. Ég skrifaði bréfið á kassastrimla sem ég límdi saman. Eitt af fyrstu bloggunum mínum á pappír. Fjórtán ár skilja eftir sig mikið af minningum. Ég lá í baði um daginn og fór að hugsa um minningar. Ef ég væri spurð að því hver gleðilegasta minning mín úr æsku er get ég ekki svarað. Ég veit það vegna þess að ég spurði sjálfa mig að því þegar ég lá í baði. Ég á gleðilegar minningar en.. enga sem getur talist "aðal" eða "best". Ef ég er spurð hver er gleðilegasta minningin mín frá þessum fjórtán árum veit ég hver hún er. Það var þegar Jóhanna fæddist. Ég kvaldist í 24 tíma en þegar ég sá Tóta halda á barninu og þegar ég sá svipinn á honum. Það er gleðilegasta minningin mín. Þegar Doddi fæddist var ég hálf hrædd við hann. Dodda. Hann var svo blár og augun í honum voru eiginlega svört, eins og í geimveru, og hann var svo fallegt barn. Eins og lítill engill. Og hann þurfti svo á mér að halda og ég var svo hrædd um að ég hefði ekkert að gefa honum. Því mér fannst ég vera svo ein í þegar hann kom í heiminn. Mér er kalt og ég er þreytt. Ég ætla að fara að sofa. | anna | 23:00 |
comments
Ég var að koma frá tannlækninum. Meðan hann reif úr mér vísdómstönn, fékk ég tímann til að líða með því að fylgjast með tveimur geitungum á sveimi beint fyrir ofan stólinn. Samt var stemningin svona frekar afslöppuð þarna inni. Nr. 1 | posted by: Refurinn Loki | 18.08.2004 | 10:00:40 | [+] |Það er ánægjulegt hvað sumir eru nægjusamir og eiga auðvelt með að láta tímann líða - jafnvel þótt þeir séu kvaldir eða deyfðir
|
