 |
|
|
|
 |
Mamma - flutt á rás eitt 28. ágúst 2004
Laugardagur, 28. ágúst 2004
Um daginn lagðist ég í pest, byrjaði á að næla mér í víruskvef sem varð að eyrnabólgu og kinnholusýkingu. Þetta var um svipað leyti og hitabylgja reið yfir ísland sem staðfestir það sem ég hef alltaf sagt; ég sé með eindæmum óheppin manneksja. Til dæmis var mér úthlutað alveg handónýtri mömmu við fæðingu, eða það hélt ég allavega.
Eins og flestir vita líta krakkar á mömmu sína sem húsdýr sem sér um að það sé heitur matur á borðum og hrein föt í skápum. Það er allavega þannig á venjulegum heimilum. Ég leit hinsvegar alltaf á mömmu sem ófreskju sem eyddi tíma sínum í að gera líf mitt að helvíti. Hún svínbeygði mig til að vaska upp, skúra, búa um, setja í þvottavél og hengja upp. "Þú átt eftir að þakka mér", sagði hún alltaf, "hugsaðu þér allar aumingja stúlkurnar sem engin vill giftast af því þær kunna ekki að þrífa!" Yeah right, hugsaði ég.. ég ætla aldrei að gifta mig. Aldrei! Mamma var upptekin kona og mátti ekkert vera að því að hugsa um heimilið og þegar ég nálgaðist tólf ára aldurinn lenti það á mér, enda var ég alltaf heima hvort sem var, að gera "ekkert". Allur frítími minn fór í að þrífa og þvo og ég mátti þakka fyrir það. "Hver vill giftast konu sem kann ekki að þvo?" spurði hún, "eða hengja upp? Þú átt eftir að þakka mér einn daginn", þurrkaðu svo þennan eymdarsvip af andlitinu og hættu að vera svona mikill píslavottur Anna mín, svona er lífið, maður þarf að hafa fyrir því." [Arinbjarnarson - Spilverk þjóðanna] 1:59 Stundum mátti mamma vera að því að droppa heim í smá kíkju og þá skammaði hún mig iðulega fyrir að gera ekkert rétt. Mamma gleymdi nefnilega stundum að hún var búin að kenna mér að gera hlutina á einn hátt en svo skipti hún um skoðun og vildi að þeir væru gerðir öðruvísi. Sama gilti almennt um reglur á heimilinu. Þetta var eins og að búa á jarðsprengjusvæði, maður vissi aldrei hverju maður átti von á.
Hugsanalestur var líka eitthvað sem mér var uppálagt að læra. Mamma notaði hugskeyti mikið í samskiptum. Stundum sendi hún mig út í búð til að kaupa í matinn. ég þuldi það sem ég átti að kaupa samviskusamlega upp alla leiðina út í búð.. verslaði og fór heim. Furðulegt nokk, ég gleymdi alltaf að kaupa eitthvað, eitthvað sem henni hafði dottið í hug að vantaði eftir að ég var farinn. Einn daginn skrifaði ég niður, í laumi auðvitað, hvað ég átti að kaupa, fór út í búð, verslaði og kom heim með allt af innkaupamiðanum. Þegar mamma tók upp úr pokanum spurði hún "og hvar er mjólkin?" "Þú sagðir ekki mjólk" flýtti ég mér að segja, fálmaði í vasann eftir miðanum og lagði hann sigri hrósandi á borðið. Mamma skoðaði miðann augnarblik, snéri sér að mér og spurði hneyksluð. "Þarf ég að segja þér sérstaklega að kaupa mjólk? "Já" svaraði ég. " Hvaða vitleysa barn, við þurfum alltaf að kaupa mjólk" sagði hún áður en hún ýtti mér út um dyrnar til að kaupa mjólk. Ég gafst upp á að reyna að sjá við henni og fór bara tvisvar út í búð í hvert skipti. Ég fitnaði ekki á meðan. Ég fitnaði reyndar bara alls ekki þar sem ég sá sjálf mikið um eldamennskuna og kunni það ekki, svo það voru oft lapþunnar pakkasúpur, kaldar pulsur með tómatsósu kaldar heinz baunir úr dósinni og ristað brauð í matinn. Ég man líka eftir einu skipti sem við höfðum snjó af svölunum í kvöldmat, en það var úr uppskriftabók pabba reyndar, væri ljótt af mér að eigna mér heiðurinn af því. Mamma var á fundi og pabbi ákvað að taka málin í sínar hendur og elda. Náði í snjó af svölunum og setti í tvo djúpa diska. Á meðan við borðuðum snjóinn sagði mér frá snjópöddum sem borða fólk að innan, sem þrífast einmitt í snjó á svölum, sagði mér líka frá geislavirkum efnum sem gufa upp í kjarnorkuverum og bindast vatni áður en það verður að snjókornum og fólk fær krabbamein af því að borða þann snjó. sem er einmitt oft í snjó á svölum. Það er eins og mig minni að ég hafi ekki borðað allan snjóinn af disknum mínum. Enda var ég vanþakklátt og matvant barn með eindæmum. Seinna fattaði ég að þetta skipti engu máli, við myndum öll drepast þegar forseti bandaríkjana myndi í ölæði koma af stað þriðju heimstyrjöldina með því að skjóta kjarnorkusprengju á hallærisplanið, já.. ekkert skipti máli nema að njóta þess að lifa þessi fáu ár sem maður átti eftir. Svona var að vera tólf ára. Á þessum árum var ég með grunnskólakennara sem var harður kommúnisti með sítt hár, Buddy Holly gleraugu og gekk um í mussu. Á kennaraborðinu lá kommúnistaáróður og hann kenndi okkur að fylgjast með fréttum og segja "Íslnadi úr nató, herinn í burt og ganga í takt. Ég elskaði þennan kennara og ákvað snemma að giftast honum og lét tuttugu ára aldursmun og þá staðreynd að hann var giftu ekkert stoppa mig. Mamma þoldi aldrei þennan kennara það reyndist bara vera forsmekkurinn af því sem síðar reyndist almennt álit hennar á mannsefnunum sem ég dró heim. Auðvitað giftist ég ekki þessum kennara, hann flúði til Noregs stuttu eftir að ég fann heimanúmerið hans en mamma hélt sínu striki og lét kærastana mína fara í taugarnar á sér. og var ófeimin við að láta það í ljós við hin ýmsu tækifæri. "Það skal ég segja þér Anna mín, ekki ætla ÉG að hugga þig þegar hann kremur hjartað þitt" sagði hún um einn. "Þú kannt sko að velja þér drullusokkana" sagði hún um annan. "Ég þori nú ekki að spyrja HVAR þú dróst þennan upp" sagði hún um þann þriðja. "aumingjar allt saman Anna mín. Með hor og slef". Mamma kenndi mér allt um karlmenn; "Anna, sá tími mun koma að karlmaður segir við þig.. að hann geti ekki lifað án þín. Vertu viss.. hann er að ljúga." og "Það eru til tvær tegundir af karlmönnum Anna mín, þeir sem eru aumingjar og þeir sem eru ekki aumingjar. Mundu það." Hún gleymdi hinsvegar alveg að kenna mér að þekkja þá í sundur. En boy.. ég kunni sko að þrífa. Þegar ég eignaðist kærasta á unglingsaldri vandi mamma sig á það að ryðjast inn í herbergið mitt í tíma og ótíma til að kanna hvort það væri ekki örugglega allt með felldu, eins og hún kallaði það. Það að brást auðvitað ekki að akkúrat þegar mamma hrinti upp hurðinni vorum við að kyssast, ég og kærastinn. It's the sickest thing, því ég komst nýlega að því. að hún gerir þetta ennþá bara í annarri mynd. Um daginn tældi ég nefnilega heim til mín myndarlegan karlmann og var búin að koma honum fyrir í sófanum, setjast klofvega ofaná hann og þegar varir mínar voru um það bil að fara að snerta hans.. hringdi síminn. "anna mín?, Hver er hjá þér? Hvað ertu að gera við hann? Er þetta nokkuð aumingi? Kýs hann D?" [Draumaprinsinn - Ragga Gísla] 3:09 Þegar ég varð eldri gat ég alltaf treyst á mömmu þegar ég þurfti á hughreystingu að halda. Mamma fékk fyrst allra að heyra gleðitíðindin þegar ég varð ófrísk af fyrsta barninu mínu. "jesús, þú sem varst með svo falleg brjóst Anna mín, nú eru ÞAU ónýt."
Eitt sinn fór ég til mömmu og hafði þá misst þrjú kíló. "Já.. þú máttir nú svosem við því að missa þetta" sagði hún á meðan hún mældi mig út. "snúðu þér aðeins við, vissirðu að rassin á þér er farin að síga?". "Anna mín, þú drekkur allt of mikið, ertu alkóhólisti?" spurði mamma mig einu sinni upp úr þurru í matarboði. Vill til að ég drekk ekki léttvín og var sú eina við borðið sem var að drekka vatn. Hinum gestunum fannst þetta mjög fyndið, enda orðnir vel kenndir. Ég maldaði í móinn og benti á hið augljósa, að ég væri eina manneskjan sem væri edrú við borðið. "Ja ég veit ekkert um það, en þú horfir allavega allt of mikið á sjónvarp" sagði mamma og málið var dautt. Eitt sinn spurði ég hana hreint út; "mamma, getur þú nefnt mér eitthvað eitt sem gæti flokkast sem kostur í fari mínu" Hún hugsaði sig lengi um. "já, þú reykir meira en nokkur sem ég þekki". Tsk.. kannski ekki alveg það sem ég var að fiska eftir.... Það var líka alveg sama hvað mér datt í hug að gera. Mamma var alltaf til staðar til að hvetja mig áfram: "Vitleysan í þér Anna mín. Þú ert engin bógur í þetta, löt og hyskin sem þú ert." Mig dreymdi altumfaðmandi mömmu sem myndi hugga mig þegar ég væri döpur, og sjá að minnsta kosti eitthvað eitt gott í fari mínu, fyrir utan hvað ég reykti mikið. En mamma sagði líka alltaf að ég væri frek og tilætlunarsöm. Á tímabili kom mamma bara í heimsókn til mín til að hringja. Það var nú skemmtilegt. Hún kom í heimsókn, hlammaði sér í sófann og innan þriggja mínútna sagði hún: "jesús, ég verð að hringja" Svo sat hún í sófanum og kjaftaði í símann í hálftíma. Þegar símtalinu lauk brást ekki að hún leit á klukkuna og hrópaði upp yfir sig: "jesús, er klukkan orðin svona margt? ég má ekkert vera að þessu" og svo var hún rokin. Þetta var yfirleitt um það leiti sem ég var að bera fram kaffi og meððí. Mamma gat farið virkilega í taugarnar á mér það verður að segjast eins og er. En svo lagðist ég einmitt í pest um daginn, eins og frægt er orðið. Mér leið eins og eitthvað hefði sogað úr mér allan lífsvilja og lá uppí rúmi í móki dögum saman. Ég borðaði ekkert og ef börnin mín þurftu athygli snéri ég mér upp í horn og stundi þungann. Mér var ofviða að opna augun. Lífið var bara of erfitt og mig verkjaði um allan líkamann. Á fjórða degi í sjúkralegu lá ég undir sæng og starði út um herbergishurðina á ruslið sem hafði safnast í íbúðina yfir þessa fjóra daga. Skyndilega var dyrabjöllunni hringt. Og ég heyrði Dodda segja "ha.. amma?" í dyrasímann og þá notaði ég þann litla kraft sem ég átti eftir til að teygja mig í hurðina og loka. Ég gat ekki hugsað mér að fá lesturinn. . Ekki í þetta skipti. Ég heyrði í mömmu þegar hún kom upp stigann og kallaði eitthvað á krakkana. "christ.. nú fengi ég að heyra það, allt í drasli hjá mér og ég uppí rúmi. Ónýt. Oh.. ég lokaði augunum og beið með kvíðaverk í maganum. En það sem gerðist var mér framandi. Ég heyrði róstur í eldhúsinu, óminn af rödd mömmu tala við krakkana en hún kom ekki inn til mín. Engin kom. Það leið ekki langur tími þangað til forvitnin náði yfirhöndinni, ég reis á fætur, læddist að hurðinni og lagði við hlustir.. "settu hveiti í djúpan disk Jóhanna" heyrði ég mömmu segja Heyrðu góða mín, hún mamma þín er veik inní rúmi og þá er það þín ábyrgð að hugsa um hana til tilbreytingar. Hún eldar fyrir ykkur alla daga, þvær af ykkur fötin, þrífur heimilið og vinnur eins og skepna. Ykkur er engin vorkunn að hugsa um hana rétt á meðan hún nær þessari óværu úr sér, hún er greinilega allt of góð við ykkur. Ég sagði henni alltaf að vera vond við börnin sín, en hún hlustaði aldrei á mig. Skyndilega rann upp fyrir mér ljós þar sem ég stóð og hleraði við svefnherbergishurðina mína. Ef hennar hefði ekki notið við kynni ég svo sannarlega ekki að þrífa og ég kynni ekki að elda heldur. Ég kynni einfaldlega ekki að hugsa um sjálfa mig né aðra. Þó ég væri kannski ekki alveg fylgjandi kennsluaðferðunum þá varð ég að viðurkenna að þær virkuðu. Og með smá sálfræðiaðstoð hafði hún ekki gert neitt sem ekki var hægt að laga. Ég lagðist upp í rúm aftur. Þetta var of mikið áfall. Hálftíma seinna kom Jóhanna inn í herbergi til mín og sagði blíðlega "mamma, það er kominn matur". Ég klæddi mig í slopp og fór fram. Rosalega líturðu illa út anna mín, ertu að eldast svona? spurði mamma. "já, sagði ég, ég er að eldast. Svo brosti ég og mamma brosti til baka. Ég fann ekki bragðið af matnum af því að ég hafði misst allt bragðskyn í veikindunum en ég veit að hann var góður. Fór vel í munni allavega og þetta var nákvæmlega það sem ég þurfti. Eftir mat þrifu mamma og krakkarnir eldhúsið og ég fór í bað. Mamma er ágæt, hún er bara eins og ólífur, þú þarft að hafa aquired taste. [Ég skal mála yfir heiminn elsku mamma - Kristín L.] 2:38 Að lokum, þá er ég búin að finna eina manninn sem ég held að mamma komi til með að þola. Hann er í hljómsveit og spilar á kúabjöllu. En maður drauma minna. this one's for you.
[Misty - Ella Fitzgerald] 2:56
| anna | 0:19 |
comments
Já, tough love is not neccessary the worst love... Brill texti. Saminn í óráði, var það ekki? Nr. 1 | posted by: Atviksorða-Anna | 28.08.2004 | 22:27:17 | [+] |Mjög fyndin saga og sérlega vel flutt. Þetta er náttúrulega alveg rétt hjá mömmu þinni, að brjóstin eyðileggjast eftir þungun. Mér finnst að þeir þarna á Rúv ættu að gefa þér fast gig. Þú ert sérlega hæf til að sjá um svona spjall/músík þátt. Svo er Misty spilað allt of sjaldan í útvarpinu. Best að fara að kaupa líftryggingu. Nr. 2 | posted by: Organistinn | 29.08.2004 | 10:57:24 | [+] |-Óborganlegt. Nr. 3 | posted by: Hamar | 29.08.2004 | 23:07:49 | [+] |Þetta er með þeim betri sögum sem ég hef heyrt og lesið. Hlakka til að lesa meira frá þér post a comment
|
