Þriðjudagur, 10. ágúst 2004
Þvílík dásemd sem það er að snýta sér. Sagði ekki einhver "the best things in life are free" ? Maður verður auðvitað að reikna með kostnaði í klósettpappír.
Mikið hlakka ég til að fara í vinnuna á morgun. Ætla reyndar að fara til læknis líka vegna þess að ég er að fá hálsbólgu. Læknirinn minn hefur nefnilega náðargáfu. Hann finnur aldrei neitt að mér. Í hvert og eitt einasta skipti sem ég fer til hans, sárþjáð, þá segir hann: "nei, það er ekkert að þér" og samstundis líður mér betur.
Ja, þetta er reyndar lygi, þ.e. að mér líði betur. Mér líður ekkert betur. Allavega ekki strax. Ég man þegar ég fór til hans, að drepast úr vöðvabólgu sem stafaði líklega af stressi og bað hann að senda mig til sjúkraþjálfa því ég var gjörsamlega að drepast. Þá sagði þessi öðlingur: "sjúkraþjálfara? ung manneskja eins og þú? Það er ekkert að þér, hérna.. taktu þessar hundrað ibufen töflur, þá verður þú eins og ný" og svo hristi hann fram lyfseðil. Ég fór í apótek, náði í hundrað ibufen töflur og var orðin góð eftir að hafa tekið fjórar á dag í fimm daga. Hef ekki kennt mér meins síðan í vöðvunum. Á ennþá mökk af ibufeni. - Sem er ekki til sölu.
Kannski er þetta orðin árátta hjá mér. Kannski mun ég ekki hætta að verða veik fyrr en hann finnur eitthvað að mér.
Ég er veik í þetta sinn. Mjög veik. Fársjúk. Mér er vart hugað líf! Ég er meira að segja með höfuðverk, og alvöru höfuðverk. Það gerist rosalega sjaldan. Ég er líka búin að hnerra svo mikið að það er kannski ekki skrítið. Rosaleg áreynsla að hnerra. Oh.. ég hlakka svo til að fara til hans. Ég finn hvernig hálsbólgan hreiðrar um sig eins og sandpappír í hálsinum á mér og kokið á mér er eldrautt.
Ef hann finnur ekkert að mér núna... þá er eitthvað að!
Hvað á ég þá að gera? Höggva af mér útlim á biðstofunni?
Nei.. þá segði hann bara: "ung manneskja eins og þú? hvað hefur þú við tvær hendur að gera? taktu 100 parkodín og þú verður eins og ný".