 |
|
|
|
 |
Deleted scenes
Mánudagur, 30. ágúst 2004
Ahhhhhhhhhh Rosalega er gott að sofa þegar maður er þreyttur. Það er ekki grín að því gerandi. Hér er hluti af þætti sem ég ætlaði að hafa í sögumanna seríunni en hætti við. Var spurð að því á blogginu hvernig það var að vera ljóshærð um daginn. Hér er svarið: Tuttugu og þriggja ára fékk ég þá flugu í hausinn að ég væri miklu hamingjusamari ef ég væri ljóshærð. Ég meina.. ég var búin að reyna allt annað. Talaði við vinkonu mína sem var á fyrsta ári í hárgreiðslu og fékk hana til að aflita mig þrisvar sinnum á einum eftirmiðdegi. Þegar handklæðið var tekið af hausnum á mér eftir þriðju aflitunina var hárið á mér orðið eins og gulur blýantur á litinn, auk þess sem það leit út og var viðkomu eins og gömul gæra. Ég fór strax og keypti mér húfu. Ég var með þessa húfu á hausnum nánast allan sólarhringinn þangað til kvöld eitt sem ég átti erfitt með að festa svefn. Á þessum tíma átti ég það einmitt til, að geta ekki sofnað. Oftast var eitthvað að angra mig svona undir niðri og eina leiðin fyrir mig til að eiga séns á að sofna var að komast að því hvað var að halda fyrir mér vöku og spyrja sjálfa mig: Get ég eitthvað gert í því núna? Svarið var í lang flestum tilfellum: "nei" svo ég gat sofnað áhyggjulaus. Þetta kvöld lá ég einmitt og velti því fyrir mér hvað væri eiginlega að angra mig. [Maybe God Is Trying To Tell You Something – Tata Vega] Skyndilega birtist Jesú í dyragættinni á svefherberginu. Spurði hvað væri að. Ég brotnaði niður og grét, sagði að ég vissi það ekki. Hann horfði á mig heillengi, setti svo upp furðu svip og spurði: “Bíddu.. hefurðu litið í spegil nýlega?” svo gufaði hann upp. Ég settist upp í rúminu. Ég vissi hvað var að og ég vissi hvað ég þurfti að gera. Og ég þurfti að gera það strax. Ég prílaði fram úr, yfir blaðamanninn, inn í eldhús þar sem ég opnaði eldhússkúffuna, náði mér í skæri og þaðan fór ég inn á bað. Kveikti ljósið, mundaði skærin og byrjaði að klippa. Hárið á mér hafði vaxið um rúman sentimeter síðan ég lét vinkonu mína aflita það og sárin í hársverðinum voru öll gróin. Ég leit út eins og versta.... gæra. Þegar ég var búin að klippa allt ljósa hárið í burtu leit ég hinsvegar út eins og fangi í Auschwitz. Það er svona þegar maður heldur að hlutirnir geti ekki versnað.. Sumstaðar hafði ég klippt of mikið og fengið skallabletti, restin af hárinu var í hörmulegum stöllum, hræðilega ljótt. Ég dó ekki ráðalaus, náði mér í nýju fínu gillette rakvél blaðamannsins, makaði raksápu á hausinn á mér og byrjaði að raka. Það var hinsvegar mjög erfitt þegar ég ætlaði að snúa mér að hausnum aftanverðum. Þarna stóð ég klukkan þrjú á miðvikudagsnóttu innanum ljósar hárlufsur á gólfinu, hálf sköllótt með raksápu á hnakkanum. Ég vissi að ég myndi aldrei sofna svona. Ég fór inn í svefnherbergi, með rakvélina, settist á rúmstokkinn og vakti blaðamanninn. - Sem fékk vægt taugaáfall þegar hann opnaði augun. Kannski ekki skrítið.. ekki á hverri nóttu sem ég vek hann svona útlítandi, sem betur fer. Ég útskýrði fyrir honum í stuttu máli að ég gæti ekki sofnað fyrir en ég væri orðin alveg sköllótt. Fyrst hélt hann að þetta væri draumur, sagði jájá og snéri hausnum út í vegg. Þá hristi ég hann rækilega og kreisti fram tvö tár.. “Ert þetta í alvöru þú?” spurði hann rámur þegar hann náði meðvitund. “Já” sagði ég og kreisti fram tvö ný tár, en mér var ekki grátur í hug. Ég var kona með áætlun. Á endanum kom hann framúr og kláraði það sem ég byrjaði á. Daginn eftir.. komst ég að því að ég er með svakalega útstæð eyru. Nei í alvöru talað.. hver vill vera sköllóttur? Þetta var neyðarúrræði.. enda má segja að ég hafi ekki gert mikið.. skemmtilegt á þessu sköllótta tímabili. A.m.k. ekki húfulaus. (Don’t Get Arround Much Anymore – Cole Porter) | anna | 22:06 |
comments
Þetta er náttúrulega bara yndislega lýsing. Ég er sjálf ein af þessum brúnkum sem hefur oft langað en ekki þorað ... að lita ljóst. Bara svona for the heck of it. Held að innst inni hræðist maður einmitt að enda eins og þessi Gleymdi að óska þér til hamingju með dörtídrí árin, small sjálf í 34 í sumar og fann engan mun. Stórfurðulegt alveg. Enn að bíða eftir því að vakna, líta í spegil og sjá ... ég er orðin fullorðin! En úr því það hefur ekki gerst enn, lít ég svo á að ég megi vera ófullorðin Takk og til hamingju sömuleiðis Unnur. Ég hef haft það á tilfinningunni lengi að 34 verði góður aldur fyrir mig. Veit ekki af hverju, en ég hálf öfunda þig. Takk Kristó. Ég segi fólki sjaldnast þegar ég á afmæli. Ekki það að mér finnist leiðinlegt að eldast, það hefur bara verið jákvætt hingað til, meira.. nei. Ég get ekki útskýrt það. Best að taka þetta mál upp hjá viðeigandi sérfræðingi. Nr. 5 | posted by: anna | 31.08.2004 | 12:55:52 | [+] |
|
nema með útstandandi eyru og ótrúlega ósléttan og ljótan skalla.
