Mánudagur, 16. ágúst 2004
Ég var að fá símtal frá lækninum mínum sem verður að teljast til furðulegri símtala sem ég hef fengið um ævina. Já, ég er sumsé komin heim af geðdeild, þeir töluðu við mig þangað til ég missti röddina og þá úrskurðuðu þeir að ég væri ekki geðveik, bara soldið trekkt á tauginni. Ég hefði nú geta sagt þeim það strax.
Læknirinn byrjaði samtalið á því að segja mér að hann gæti ekki verið heimilislæknirinn minn lengur. Fair enough, hugsaði ég, bað hann að mæla með öðrum lækni fyrir mig. Hann gaf mér upp þrjú nöfn og svo.. spurði hann mig hvort ég vildi fara með honum í bíó. Ég var svo hissa að ég kom ekki upp orði og hann hélt áfram. Útskýrði fyrir mér að hann væri svo svakalega hrifinn af skapmiklum konum og þetta stunt sem ég púllaði í dag hefði verið svo æðislegt. "Og hvað?", spurði ég, "viltu að ég bíti af þér eyrað eða?". Nei, en hann vill að ég taki geðveikisköst reglulega og helst heima hjá honum og brjóti þá eitthvað af þessum ömurlegu styttum sem mamma hans er búin að vera að bera í hann í gegnum árin.
Já.. öðruvísi mér áður brá. Ég er sumsé að fara í bíó um helgina og að brjóta styttur á eftir. Maður lætur ekki svona tækifæri framhjá sér fara. Sé fyrir mér að fá útrás fyrir years of frustration.
Jesús. Ég er með óráði. Ég hef ekki bullað svona mikið í langan, langan tíma. Ætli klassísk tónlist hafi þessi áhrif á mig? Ég er búin að vera að hlusta á svo dásamlega tónlist.
Blaðamaðurinn kom og tók krakkana í dag. Ég var sofandi. Ég er honum mjög þakklát því ég þarf í alvöru að fá að sofa og ná þessum skít úr mér.
Segið mér, fólk sem þekkir mig vel.. er ég köld tilfinningalega?
Tell it like it is.