 |
|
|
|
 |
Árás
Miðvikudagur, 04. ágúst 2004
anna.is varð fyrir kommenta árás í dag. Alls komu inn rúm fimm hundruð komment. Ég vil þakka fávitanum sem að þeim stóð fyrir stutt viðkynni og ég vil líka þakka Óla fyrir að blokkera á hann áður en kommentin urðu mikið fleiri. Ég vil einnig þakka MT-Blacklist græjunni það að kommentin eru ekki lengur á síðunni. Að lokum vil ég þakka foreldrum mínum fyrir að eignast mig, án þess hefði anna.is ekki orðið að veruleika, vinum sem hafa stutt mig í gegnum tíðina, og hindrað þannig ótímabært dauðsfall mitt og endalokum önnu.is, og öllum þeim sem kommenta á síðuna sem eru mér hvatning til að halda áfram... Bygons. Það er ýmislegt í fréttum af mér, misgott. Ég hef til dæmis komist að því af hverju ég er eins og pizza í framan. Það mun vera hormónalykkjan. Þetta rifjaðist allt í einu upp fyrir mér í dag svo ég fór beint á netið og sjá! Ein af aukaverkunum hormónalykkjunnar eru bólur. Þetta gengur samt yfir á nokkrum mánuðum og hvað eru nokkrar bólur gegn því að sleppa blæðingum í fimm ár? Þetta er no contest. Ég þrauka þetta. Um helgina fórum við blaðamaðurinn í gegnum geymsluna. Ég var að ná mér fyrir þremur mínútum síðan. Þetta var átak af þeirri sortinni sem ekki er grín gerandi að. Ég lá uppí rúmi áðan, örmagna, þreytt og bólugrafin. Hringdi í Júlíu systur og barmaði mér. Hún barmaði sér til baka. Þegar við vorum búnar að barma okkur í smá tíma fann ég þrjá fæðingarbletti á maganum á mér. Ég sagði Júlíu strax frá þessu og hún greindi mig með krabbamein í gegnum símann. Mér féllust hendur og ég barmaði mér sem aldrei fyrr. Þangað til ég áttaði mig á því að þetta eru ekki fæðingablettir... heldur nikkel ofnæmi undan beltinu mínu. Þá barmaði ég mér aðeins yfir því og hélt svo áfram að barma mér yfir öðrum málum. Skyndilega hafði ég barmað mér svo mikið að ég hafði ekkert að segja lengur. Þá ætlaði ég að kveðja.. nema.. Júlía stoppaði mig af með orðunum: "NEIIII ANNA!!!! EKKI YFIRGEFA MIG STRAX!!! MÉR LEIÐIST SVOOOOOO!!!!!" Ég er að tala um.. hún nennir frekar að hlusta á mig segja: "æi ég er svo þreytt og ég er svo syfjuð og mig langar svo að fara að sofa.. og ég er með fæðingabletti á maganum og mér leiðis og ég nenni ekki að elda, og ég veit ekki hvað ég á að skrifa og ég nenni ekki að gera neitt og mér er kalt og mér er smá illt í hausnum, og höndin á mér er dofin og koddinn er óþægilegur og..." Ég held að það sé nokkuð ljóst að henni leiðist meira en mér, svona almennt. Nema hvað að þegar ég ætlaði að kveðja stóð ég upp og ekki nennti ég að leggjast niður aftur.. svo ég fór fram og settist við tölvuna. Röflaði eitthvað og svo datt mér í hug að lesa fyrir hana pistil sem ég skrifaði um daginn í einhverju kasti og ætlaði að lesa í útvarpið, en hætti svo við. Ég las þetta fyrir Júlíu sem fannst þetta mjög skemmtilegt og ég hef ákveðið að nota þennan texta. Þarf bara að klára, eins og fyrri daginn. Guð minn góður! Ég er að átta mig á því að Júlía er kannski ekki alveg rétta manneskjan til að dæma þetta.. ég meina.. ég gæti lesið aftan á pakka af dömubindum og hún væri sátt! Christ. It's back to the drawing board. | anna | 19:24 |
comments
Hvað væri hormónalykkjunotandi í fimm ára pásu að gera með dömubindapakka? Blessuð lestu bara utan á mjólkurfernur næst fyrir hana systur þína. Ertu annars nokkuð með mjólkuróþol? Nr. 1 | posted by: Atviksorða-Anna | 4.08.2004 | 22:59:00 | [+] |
|
