Sunnudagur, 15. ágúst 2004
Ég fór í Mál og menningu áðan til að kaupa mér bók. Vildi kaupa mér eitthvað eftir Terry Pratchett því mig langar að lesa og bókin sem ég byrjaði á í gær var.. í fyrsta lagi á íslensku og í öðru lagi, ekki alveg að gera það fyrir mig.
Ekki svo að skilja að ég lesi ekki bækur á íslensku, þvert á móti. Ég vil bara lesa bækur á frummálinu þegar ég skil það. Sue me!
Ég náði mér í The Truth, nema hvað.. alveg líkt mér að lenda í ævintýrum um leið og ég stíg fæti út fyrir þröskuldinn heima hjá mér.
Á meðan ég var að skoða bækurnar var mjög hávaxinn maður líka að skoða - mig. Þegar ég tók The Truth og gerði mig líklega til að fara fór hann að spyrja mig hvort ég hefði lesið Dan Simmons. Seinna komst ég að því að hann heitir Róbert og er fá Kanada. Spurði mig hvert hann ætti að fara, nú þegar hann væri kominn til Íslands og ég sagði honum að þó ég væri frá Íslandi, þá hefði ég ferðast mjög lítið um Ísland.. og ég er að fatta það núna að hann gæti átt við skemmtistaði eða veitingastaði. Ókey.. ég er korter að kveikja.. það er bara þannig. Næst þegar karlmaður reynir að ná sambandi við mig, hvar sem er, er best að ég segist bara vera geimvera í stuttu stoppi til að ná í DNA úr myndalegasta manni á jörðinni með því að eiga við hann samfarir, og að hann sé ekki sá maður. Eða er það kannski of cruel? Ekki það.. Róbert er mjög charming og reyndar í myndalegri kantinum.
Bygons.
Merkilegt samt hvað útlendingar virðast alltaf heillast af mér, sérstaklega í ljósi þess að margir Íslendingar halda að ég sé útlendingur. Þannig fór varðstjóri lögreglunnar í Reykjavík að tala við mig á ensku þegar ég kom með bandaríska ökuskírteinið mitt og vildi fá íslenskt. Hann gerði þetta eftir að hann var búin að skoða ökuskírteinið í dágóða stund og það hefði því ekki átt að fara fram hjá honum að á því stóð: "Anna F. Helgadóttir". Sumir hefðu allavega byrjað á að ávarpa mig á því ylhýra. Þegar ég svaraði manninum á móðurmálinu fór hann í flækju og sagði: "mér datt ekki í hug að þú værir Íslendingur".
Ég kem á óvart.
Þetta er samt soldið sniðugt. Að pikka fólk upp í bókabúðum. Þú getur allavega verið viss um að þið eigið eitt áhugamál sameiginlegt...
Ég keypti The Thruth og Hyperion... eftir Dan Simmons.
ps. Harpa: Ég var ekki photosjoppuð. hehehe