 |
|
|
|
 |
Án hjálpardekkja
Fimmtudagur, 19. ágúst 2004
Í dag fékk ég hjól fyrir Dodda gefins. It's the sickest thing. Ég var á leiðinni í vinnuna í hádeginu, leit út eins og draugur upp úr öðrum draug, þegar upp að mér kom kona sem vinnur í móttökunni. Hún spurði mig hvað strákurinn minn væri gamall og ég svaraði: "sex ára". "Á hann hjól?" spurði hún. "Já en það er eiginlega of lítið, af hverju?" spurði ég. Rauk hún þá ekki út í bílinn sinn og dró upp úr skottinu hjól, leiddi það til mín og spurði hvort hann gæti notað það. Ég hélt nú það! Doddi kann ekki að hjóla án hjálpardekkja og það eru hjálpardekk á litla hjólinu hans.. en ekki á nýja hjólinu. Hann var nú ekkert að láta það dampen his spirit enda er ég búin að lofa honum að ég sé alveg að fara að skrúfa hjálpardekkin af hinu, í allt sumar, og kenna honum að hjóla. Þegar ég kom heim hringdi ég bjöllunni og bað Dodda að koma niður. Það fyrsta sem hann sá var nýja hjólið og það stirndi af því í sólinni. "Vá mamma! Hver á þetta flotta hjól?" spurði hann. "Þú átt það" sagði ég. "VÁÁÁÁááááá" sagði Doddi og gekk hringinn í kringum gripinn. "Þetta er flottasta hjól í heimi, hvar fékkstu það?" "Ég fékk það gefins" svaraði ég. "Rosalega var ég heppinn og rosalega varst þú líka heppin mamma, nú þarftu ekki að skrúfa hjálpardekkin af hinu hjólinu!" "hrpmf" Ég hjálpaði honum á bak en hnakkurinn var aðeins of hár svo við leiddum hjólið á dekkjaverkstæðið þar sem vingjarnlegur strákur, með tvo fasta lykla nr 13, lækkaði hnakkinn fyrir okkur og svo héldum við af stað, ég hélt aftaní hnakkinn og aðeins við stýrið. Rifjaði upp gömlu rulluna síðan ég kenndi Jóhönnu að hjóla. Anna: "Þú verður alltaf að horfa framfyrir þig" Við fórum niður á Ægisíðu og ég byrjaði að hlaupa með hjólinu. Doddi var allt of hræddur um að detta svo ég lét hann stoppa, horfa í augun á mér og svo sagði ég: "ok.. hlustaðu vel. Ég læt þig ekki detta. Þú þarft ekki að hafa áhyggjur af því. Ég lofa, þú dettur ekki." Hann trúði mér, enda var ég ekki að ljúga. Það er banalt að ljúga svona löguðu og honum gekk mikið betur eftir að hann fór að treysta aðeins á mig. Þegar við vorum búin að fara út Ægisíðuna stoppuðum við og ég sagði honum að eins og hann myndi, þá hefði ég lofað honum að hann myndi ekki detta. Jújú, hann mundi það. "Ok", sagði ég, "það verður þannig - í dag. En þegar þú ert búinn að finna jafnvægið, þá kenni ég þér að detta og þá áttu eftir að detta aftur og aftur og aftur..". "Af hverju þarf ég að læra það?" spurði verslings barnið. "Af því að allir sem hjóla detta einhverntímann, og þá er eins gott að gera það rétt. En þú munt ekki detta í dag." Hann datt ekki, en ég er öll krambúleruð á fótunum eftir að fá petalana í mig og bjarga Dodda frá falli auk þess sem ég braut tvær neglur. En það var alveg þess virði. Allt þetta súrefni og þessi hlaup gerðu gæfumuninn og ég er eins og ný manneskja - og ef það verður gott veður um helgina þá lærir Doddi að hjóla - og detta af hjóli. Það er reyndar mín sérgrein. Ég held samt að ég fari í bað. Ég er lurkum lamin. | anna | 19:08 |
comments
Þegar Nonni (sem fer í sama árgang og Doddi) lærði að hjóla í fyrrasumar (á sömu slóðum og þið) varð að samkomulagi að ég mætti með skiptilykil á leikskólann Cyborg og síðan tæki ég annað hjálpardekkið af í bili. (Á hjálpardekkjatímabilinu hjólaði hann á tvo rithöfunda niðri á göngustíg...Eldjárn og Kárason) Ég reyndi lengi vel að kenna syni mínum að hjóla með hjálpardekk, en gekk lítið. Svo tók ég þau af og lét hann renna sjálfan niður *mjög lítinn* halla, sennilega 1% eða svo. Bara nokkra metra. Bannaði honum alveg að snúa pedulunum. Hann náði jafnvæginu á innan við klukkutíma og var farinn að hjóla sjálfur næsta dag. Jafnvægið er númer 1. Nr. 3 | posted by: Helgi Briem | 20.08.2004 | 10:47:28 | [+] |
|
Skemmti mér alveg stórkostlega. Legg ekki til nein ráð. Þekki af reynslunni að þetta kemur 
