 |
|
|
|
 |
Að ganga á hurð
Mánudagur, 30. ágúst 2004
Ég er svo þreytt. Ég svaf lítið í nótt og mér er illt í fótunum eftir labb helgarinnar. Göngulagið er svipað og hjá litla mjóa karlinum, ef við gefum okkur að honum hafi misheyrst. Ég held ég hafi aldrei verið bæði svona illa sofin og líkamlega þreytt, mér líður eins og ég sé í andlegu gjaldþroti og ég hálf kvíði fyrir því þegar ég hitti krakkana á eftir og gef þeim dótið sem ég keypti fyrir þau í útlöndum. Veit samt að þau eiga eftir að planta sér fyrir framan sjónvarpið a.s.a.p. þar sem ég keypti langþráða mynd á DVD, gef ekki upp hvaða mynd augljóslega.. ekki strax. Ég fór heim í hádeginu og í bað. Reyna að hressa mig við aðeins. Það virkaði ekki. Munaði minnstu að ég drukknaði því ég sofnaði. Í morgun hringdi í mig maður í vinnuna, ósáttur mjög og ég var svo þreytt að ég gat ekki diskúterað við hann af hverju hlutirnir eru svona og hinsegin. Leyfði honum bara að tala út og sagði: "já, því miður, svona eru reglurnar". Hann þagði í það sem virtist vera tvær mínútur.. sumir beita því bragði. Þegja og bíða eftir öðru svari, afsökun, einhverju. Ég held hinsvegar að ég hafi sofnað. Ég þarf að meika það til fimm. Þá þarf ég að meika það fram að kvöldmat. Þá þarf ég að koma krökkunum upp í rúm.. og þá get ég hætt að meika það og farið að sofa. Coca cola is it.
|
