Doddi er búinn að vera með hita alla helgina og nefið á honum er eitt sár af snýtingum. Ég sem ætlaði að vera uber mamma og fara með krakkana í fjölskyldugarðinn eða eitthvað annað skemmtilegt. Honum leiðist svo mikið greyinu að það er ekki fyndið.

Í kvöld tók ég niður allar myndir í stofunni, spartlaði og "blettaði". Nú er ég með auða veggi og get ekki ákveðið hvað ég ætla að hengja upp. Ég hef af þeim sökum frestað ákvörðunartöku um það efni indefinately.

Ekkert að því að hafa auða veggi. Mér finnst það bara ágætt.

Ég fór í sund í dag í Laugardalslaugina. Snillingur Anna klúðraði algerlega því í stað þess að fá teygju með lykli fær maður pening sem maður á að setja í slot á skápnum.. og.. já.. ég snéri lyklinum auðvitað og læsti út í loftið. Það var sem betur fer það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom inn, svo ég þurfti ekki að klæða mig til að fá annan pening. Þær hlóu góðlátlega að mér konurnar, ég var líka búin að segja þeim að ég kynni ekkert á þetta, var fljót að hafa orð á því þegar hún rétti mér peningin in the first place. Ég hef aldrei verið hrædd við að lýsa yfir þekkingarleysi mínu þegar það á við. Ég þekki mig nefnilega svo vel að ég veit að mér tekst alltaf að klúðra einhverju þegar ég er að gera hluti í fyrsta skiptið. Það er miklu minna neyðarlegt þegar fólk á von á því.

Hefði samt átt að hafa orð á því að ég hefði aldrei áður farið í heita pottinn í Laugardalslauginni því ég rann á rassinn þegar ég fór ofaní og fæ líklega marblett á rassinn. Öllu verra er að maður sem kom í þennan heita pott á eftir mér rann líka og eiginlega datt hann á handlegginn á mér og mér er illt. Samt ekki nógu illt til að vorkenna mér almennilega. Meira.. ég veit að ég er með handlegg.. in a way I didn't before.

Breytir því ekki að þessi sundferð var mjög skemmtileg enda var ég í góðum félagsskap.

Blaðamaðurinn kom seinnipartinn að sækja dótið sitt. Mér tekst að draga fram endalaust af dóti svo þó að hann hafi tekið allt sem komið var í kassa þá er ennþá mökkur hér sem á eftir að taka, and think! Á morgun ætlum við að taka geymsluna! Það verður fróðlegt. Ég verð þreytt bara við tilhugsunina! Úrvinda eiginlega.

Djöfulsins helvítis rok er alltaf þessa dagana!

Annars fann ég í dag ferlega skemmtilega hluti í kassa. Passamyndir af mér langt aftur í tímann, zippo kveikjarana mína og úrklippu frá því ég var spurð spurningu dagsins í.. var það Vísir?

Það kom snemma í ljós hversu jákvætt og lífsglatt barn ég var, og ég hef aldrei verið feimin við að láta það í ljós. Spurningin var eitthvað um snjó. Svarið:

"Anna Fanney fimm ára: "Ég er ekkert búin að leika mér í honum og finnst hann ekkert gaman." "

Þar hafi þið það.

-hugsaði ég hálf vönkuð þegar ég vaknaði.

Hef sjaldan verið eins fegin að búa á fyrstu hæð eins og rétt áðan, þegar ég lá í grasinu fyrir neðan svalirnar.

Ég er óbrotin.

anna.is varð fyrir kommenta árás í dag. Alls komu inn rúm fimm hundruð komment. Ég vil þakka fávitanum sem að þeim stóð fyrir stutt viðkynni og ég vil líka þakka Óla fyrir að blokkera á hann áður en kommentin urðu mikið fleiri. Ég vil einnig þakka MT-Blacklist græjunni það að kommentin eru ekki lengur á síðunni. Að lokum vil ég þakka foreldrum mínum fyrir að eignast mig, án þess hefði anna.is ekki orðið að veruleika, vinum sem hafa stutt mig í gegnum tíðina, og hindrað þannig ótímabært dauðsfall mitt og endalokum önnu.is, og öllum þeim sem kommenta á síðuna sem eru mér hvatning til að halda áfram...

Bygons.

Það er ýmislegt í fréttum af mér, misgott. Ég hef til dæmis komist að því af hverju ég er eins og pizza í framan. Það mun vera hormónalykkjan. Þetta rifjaðist allt í einu upp fyrir mér í dag svo ég fór beint á netið og sjá! Ein af aukaverkunum hormónalykkjunnar eru bólur. Þetta gengur samt yfir á nokkrum mánuðum og hvað eru nokkrar bólur gegn því að sleppa blæðingum í fimm ár? Þetta er no contest. Ég þrauka þetta.

Um helgina fórum við blaðamaðurinn í gegnum geymsluna. Ég var að ná mér fyrir þremur mínútum síðan. Þetta var átak af þeirri sortinni sem ekki er grín gerandi að.

Ég lá uppí rúmi áðan, örmagna, þreytt og bólugrafin. Hringdi í Júlíu systur og barmaði mér. Hún barmaði sér til baka. Þegar við vorum búnar að barma okkur í smá tíma fann ég þrjá fæðingarbletti á maganum á mér. Ég sagði Júlíu strax frá þessu og hún greindi mig með krabbamein í gegnum símann. Mér féllust hendur og ég barmaði mér sem aldrei fyrr. Þangað til ég áttaði mig á því að þetta eru ekki fæðingablettir... heldur nikkel ofnæmi undan beltinu mínu. Þá barmaði ég mér aðeins yfir því og hélt svo áfram að barma mér yfir öðrum málum.

Skyndilega hafði ég barmað mér svo mikið að ég hafði ekkert að segja lengur. Þá ætlaði ég að kveðja.. nema.. Júlía stoppaði mig af með orðunum: "NEIIII ANNA!!!! EKKI YFIRGEFA MIG STRAX!!! MÉR LEIÐIST SVOOOOOO!!!!!"

Ég er að tala um.. hún nennir frekar að hlusta á mig segja: "æi ég er svo þreytt og ég er svo syfjuð og mig langar svo að fara að sofa.. og ég er með fæðingabletti á maganum og mér leiðis og ég nenni ekki að elda, og ég veit ekki hvað ég á að skrifa og ég nenni ekki að gera neitt og mér er kalt og mér er smá illt í hausnum, og höndin á mér er dofin og koddinn er óþægilegur og..."

Ég held að það sé nokkuð ljóst að henni leiðist meira en mér, svona almennt.

Nema hvað að þegar ég ætlaði að kveðja stóð ég upp og ekki nennti ég að leggjast niður aftur.. svo ég fór fram og settist við tölvuna. Röflaði eitthvað og svo datt mér í hug að lesa fyrir hana pistil sem ég skrifaði um daginn í einhverju kasti og ætlaði að lesa í útvarpið, en hætti svo við.

Ég las þetta fyrir Júlíu sem fannst þetta mjög skemmtilegt og ég hef ákveðið að nota þennan texta. Þarf bara að klára, eins og fyrri daginn.

Guð minn góður! Ég er að átta mig á því að Júlía er kannski ekki alveg rétta manneskjan til að dæma þetta.. ég meina.. ég gæti lesið aftan á pakka af dömubindum og hún væri sátt!

Christ. It's back to the drawing board.

Ég get ekki orða bundist, verð að minnast á helvítis flugu helvítið sem er búið að vera að pirra mig hérna dögum saman. Flýgur hringinn í kring um mig, framan í mig og í hárið á mér, í tíma og ótíma. Þrisvar hefur þetta kvikindi flogið út um hurðina þegar ég fer út með ruslið og í hvert eitt og einasta sinn kemur hún inn aftur.

Ég finn á mér að endalok þessarar lífveru nálgast óðfluga. Nákvæmlega. Þetta er óð fluga og ég þoli hana ekki lengur.

Ég hef ákveðið að standa upp, ná í flugnaspaðann og enda þetta once and for friggin' all!

Það er samt varla að ég nenni því. Verð að taka á öllu sem ég á..

Í hádeginu fór ég í leiðangur til að kaupa mér sjónvarp. Ég kom til baka með tvo boli og jakka.

Þetta kallast vel heppnaður sjónvarps-innkaupaleiðangur í mínum bókum, enda myndi sjónvarp ekki klæða mig nærri eins vel og þessi jakki gerir.

Nennti ekki að máta bolina hinsvegar. Hefði viljað finna skó líka...

Í gær bilaði tölvan hennar Jóhönnu. Hata þegar hlutir bila. Sérstaklega þegar ég þarf að laga þá.

Í dag er mánuður síðan ég hætti að reykja. Vei.

Á morgun verður pink ladies kvöld, ég verð í svörtu.

Vaknaði fyrir allar aldir í morgun því ég sofnaði snemma í gær. Nú langar mig að leggja mig áður en ég fer í vinnuna... en nei. Fer í Sorpu í staðinn.

Þau stórtíðindi voru að berast frá höfuðstöðvunum að ftp aðgangur minn að síðunni hefur verið settur upp. Þetta býður upp á endalausa möguleika, sem verða fullnýttir um helgina. Það er ekki nokkur spurning!

Úr Three Amigos: The Singing Bush, Hressari runna er ekki hægt að finna.

Onedin Theme, styttri útgáfan 3.314 MB

Onedin Theme, lengri útgáfan 9.283 MB

It's good to be back in business!

Maður finnur ýmislegt í geymslunni. Ég fann t.d. gamlan vin minn, hann Úfus, í kassa. Ég gafst upp á honum á sínum tíma, hann var allur í flækju og svo er hann svo mikið aristókrat.. erfitt að gera honum til hæfis.

En hann bað mig svo fallega um að fá að koma upp og vera hjá fjölskyldunni, og starði með þessum áhugalausu augum á mig þangað til ég gafst upp og tók hann með mér.

Ég greiddi úr flækjunum áðan og nú er hann eins og nýr.. ja.. ég veit ekki nákvæmlega hvað hann er, en það er eitthvað.

Eitt það skemmtilegasta sem Úfus gerir er að dansa fyrir krakkana. Hann er helvíti góður dansari...

Fór að sjá Fahrenheit 9/11 áðan með kennara sem ég þekki. Djöfull kemur Bush illa út greyið. Mér finnst Bowling for Colombine betri.

Í kvöld er Ladies Night hjá mér. Nánar tiltekið Pink Ladies Night. Veit reyndar ekki hvað það þýðir nákvæmlega.. það var svona.. eh.. special request. Ég á ekki eina bleika flík þar sem ég er búin að henda bleiku nærbuxunum mínum.. en ég á bleikt naglalakk og bleikan varalit. Það verður að duga. Við ætlum að drekka frá okkur ráð og rænu og halda svo niður í miðbæ til að dansa við dragdrottningar í kjólum, bleikum kjólum væntanlega.

Hvað veit ég um það.

Ég er búin að henda meira af fötum síðan síðast þar sem ég er hætt að passa í 94% af því sem ég átti. Fann í geymslunni föt sem ég notaði sem unglingur og hef af einhverjum ástæðum ekki haft rænu á að henda. Ég passa í þau.. en þau passa ekki.. get it? Sorpufóður allt saman.

Gallabuxur geta ekki klikkað.

Ég er samt í ótrúlega litlu djamm stuði eftir að hafa horft upp á hörmungar sem ganga á í heiminum í bíó. Best ég prufi að setja nokkra gamla diskósmelli á "fóninn" og sjá hvort ég komist ekki í "Gay Pride" stuð...

Þetta var gaman en nú er ég farin að sofa.

Ain't life grand?

Merkilegt. Ég kaupi mér alltaf gulan strumpaópal þegar ég fer í bíó en set svo pakkann óopnaðan upp í nammiskáp þegar ég kem heim.

Þetta er meinloka.

Dagurinn í dag er búinn að vera dásamlega letilegur. Ég fór í bað í gær áður en ég fór að sofa, þvoði af mér reykingarstybbu djammsins og henti fötunum í óhreinatauið. Vaknaði eldsnemma og lá uppí rúmi til hádegis, ýmist sofandi eða dreymandi dagdrauma.

Horfði á Out of Sight, þreif frystihólfið í ísskápnum og núna veit ég ekki alveg hvað ég á að gera. Mamma ætlaði með krakkana í sund. Hún endaði hinsvegar í Þorlákshöfn og hringdi í mig áðan þegar hún var á leiðinni á Selfoss. Ég ætti kannski ekki að segja mikið. Ég er jú manneskja sem kaupi mér föt í staðinn fyrir sjónvarp, en það er reyndar ekki tilviljun.

Mér bauðst að fá sjónvarp að láni. Það er miklu ódýrara en að kaupa sér sjónvarp og ég ætla að taka því kostaboði. Ég er auk þess orðin 56 kg og passa þar af leiðandi ekki í fötin mín. Plís ekki fara að predika í mér að ég sé orðin of létt, ég er svo lítil að þetta er allt í lagi, ennþá.

Það var ferlega gaman í gær. Ég er samt alveg búin að fylla á djamm kvótann hjá mér í bili. Já.. svo er ég komin með ftp-ið mitt. Ég hef samt alveg rosalegt craving í kjúklinga satai salatið á Vegamótum. Veit einhver uppskriftina? Það er nokkuð sem mig virkilega langar til að kunna að elda.

Þvílík dásemd sem það er að snýta sér. Sagði ekki einhver "the best things in life are free" ? Maður verður auðvitað að reikna með kostnaði í klósettpappír.

Mikið hlakka ég til að fara í vinnuna á morgun. Ætla reyndar að fara til læknis líka vegna þess að ég er að fá hálsbólgu. Læknirinn minn hefur nefnilega náðargáfu. Hann finnur aldrei neitt að mér. Í hvert og eitt einasta skipti sem ég fer til hans, sárþjáð, þá segir hann: "nei, það er ekkert að þér" og samstundis líður mér betur.

Ja, þetta er reyndar lygi, þ.e. að mér líði betur. Mér líður ekkert betur. Allavega ekki strax. Ég man þegar ég fór til hans, að drepast úr vöðvabólgu sem stafaði líklega af stressi og bað hann að senda mig til sjúkraþjálfa því ég var gjörsamlega að drepast. Þá sagði þessi öðlingur: "sjúkraþjálfara? ung manneskja eins og þú? Það er ekkert að þér, hérna.. taktu þessar hundrað ibufen töflur, þá verður þú eins og ný" og svo hristi hann fram lyfseðil. Ég fór í apótek, náði í hundrað ibufen töflur og var orðin góð eftir að hafa tekið fjórar á dag í fimm daga. Hef ekki kennt mér meins síðan í vöðvunum. Á ennþá mökk af ibufeni. - Sem er ekki til sölu.

Kannski er þetta orðin árátta hjá mér. Kannski mun ég ekki hætta að verða veik fyrr en hann finnur eitthvað að mér.

Ég er veik í þetta sinn. Mjög veik. Fársjúk. Mér er vart hugað líf! Ég er meira að segja með höfuðverk, og alvöru höfuðverk. Það gerist rosalega sjaldan. Ég er líka búin að hnerra svo mikið að það er kannski ekki skrítið. Rosaleg áreynsla að hnerra. Oh.. ég hlakka svo til að fara til hans. Ég finn hvernig hálsbólgan hreiðrar um sig eins og sandpappír í hálsinum á mér og kokið á mér er eldrautt.

Ef hann finnur ekkert að mér núna... þá er eitthvað að!

Hvað á ég þá að gera? Höggva af mér útlim á biðstofunni?

Nei.. þá segði hann bara: "ung manneskja eins og þú? hvað hefur þú við tvær hendur að gera? taktu 100 parkodín og þú verður eins og ný".

Ég get ekki sofnað. Fokk. Ég get ekki sofnað því ég get ekki andað með nefinu og svo hnerra ég í sífellu sem viðheldur helvítis hausverknum.

Það kemur fyrir að ég les síðuna mína og ég gerði það einmitt áðan. Datt ég niður á þessa færslu, sem mér finnst skemmtileg.

Ég sat og nagaði neglurnar á biðstofunni á milli þess sem ég snýtti mér eða hnerraði. Eftir tíu mínútna bið heyrðist rám karlmannsrödd kalla: "Anna?"

Læknir: "Blessuð Anna, hvað segir þú?"
Anna: "Ég er veik"
Læknir: "Hva.. bara illa sofin, fáðu þér sæti þarna á bekknum"
Anna: "Ég er í alvöru veik, mér er illt í hálsinum og ég hnerra viðstöðulaust"
Læknir: "Ofnæmi?"
Anna: "Nei ég er veik, í alvörunni"
Læknir: [nær í tæki til að skoða eyrun] "kíkjum á þetta"
Hann kíkir í bæði eyrun. "ekkert að hér, allt eins og það á að vera" [nær í hlustunarpípu, hlustar Önnu] "helvíti ertu með góð lungu, ekkert að þeim. Segðu A"
Anna: "aaaaaaaaa"
Læknir: "NOH! Hurðu.. mér lýst ekki á hálsinn á þér, hann er óvenju rauður"
Anna: "í alvöru?"
Læknir: "best ég taki streptokokka próf"
Anna er orðlaus.

Læknirinn tekur strok úr hálsinum, föndrar við prófið og svo tekur við það sem virðist endalaus bið. Þegar hann loksins fékk niðurstöðu úr prófinu...

Læknir: "neibb, það er ekkert að þér"
Anna: "þú ert að grínast?"
Læknir: "nei, bara víruskvef, gengur yfir á nokkrum dögum, ég get ekkert gert fyrir þig. Ung manneskja eins og þú, nærð þér á nó tæm"
Anna: "Viltu segja að það sé eitthvað að mér, það er eitthvað að mér, er víruskvef ekki eitthvað?
Læknir: "það er varla hægt að tala um það, þetta er svo lítið. Smá roði í hálsinum og smá hiti, ung og hraust manneskja eins og þú, verður orðin góð í hádeginu."

Hitinn!

Lá á svölunum áðan á brjóstahaldaranum og nærbuxum, lak af mér svitinn..

Bygons.

Blaðamaðurinn er að koma sér fyrir, fór áðan og syncaði saman sjónvarið, vídeóið og dvd spilarann fyrir hann. Þessir hlutir liggja fyrir mér og hann veit það. Hann lánaði mér svo Sledge Hammer complete fyrstu seríuna en ég get ekki horft á hana vegna þess að hún er fyrir US.

Bygons.

Soffi var að tilkynna mér að hann ætlar að veiða fisk fyrir mig á næstunni svo ég ætti að geta troðið mig og börnin út af fiski for a change. Doddi verður fegin. Sem minnir mig á.. ég þarf að versla. Það er ekkert til hérna. Hræðilegt hvað ég er oft andlaus þegar ég velti því fyrir mér hvað ég á að kaupa í matinn. Mig langar í einhvern sem hugsar fyrir mig. Mig vantar svoleiðis.

Bygons.

Ég held ég hafi steikt á mér heilann í dag.

Bygons.

Mig langar í bað.

Ég þarf líka að hætta að nota "sko" og "skilurðu" þegar ég tala. Gjörsamlega óþolandi...

Djöfull verður maður latur í svona veðri. Ég er farin að skilja síesturnar þarna í suðri.

Mig langar svo að horfa á Dirty Work að ég er hreinlega að spá í að standa upp og skella mér út á leigu. Þetta er ein eigulegasta B-mynd sem ég hef séð um ævina, kannski er ég bara með svona sick húmor - gæti verið, en aðalleikarinn er með eitt það fyndnasta fas sem ég hef séð og röddin... annað eins áhugaleysi og heimska er fáheyrt. Ég elska þennan leikara og í þessu hlutverki.

Besta og lang fyndnasta atriði myndarinnar er þegar vitleysinginn, Norm, ætlar að endurheimta stuttermabol sem hann á, og maðurinn sem er í bolnum fer úr.. kemur í ljós að maðurinn er loðinn eins og api.. viðbrögð Norm eru óborganleg. Ég spólaði til baka og horfði aftur á meðan ég grét úr hlátri.

Svo er þessi mynd örugglega crap. Ég á það til að glorifæa myndir í minningunni. Hvað er að mér? Þessi mynd er crap. Það er given. Spurning hvort hún er fyndið crap eða ekki...

Skiptir ekki máli, ég verð að sjá þetta aftur.. og hér með eru örlög þessa kvölds ráðin. Ég ætla út á leigu.

Það er ekki sama hvaða Dirty Work við erum að tala um. Fór út á leigu, nei.. hafði þá ekki einhver annar en ég tekið myndina á leigu. Á minni leigu. Þessari sem ég fer alltaf á, og sé þessa mynd alltaf á sama stað... þar sem hún bíður eftir að ég taki sig.

Ég fór á aðra leigu, bað um Dirty Work. Fékk þetta rusl.

Ó.. MIG AUMA! Og ég sem var byrjuð að hlæja í bílnum og hlakkaði til að sjá Norm taka skref afturábak og setja upp óborganlega svipinn sinn þegar mannapinn fór úr bolnum. Þar sem ég fór út fyrir mitt póstnúmer til að ná í þessa ömurð, og er komin í náttföt, nenni ég ekki að gera neitt í málinu.

Oh well... það hefði svosem átt að segja mér eitthvað þegar afgreiðsludaman bað mig að stafa fyrir sig nafnið á myndinni...

On a lighter note:

Geislaspilarinn minn er ónýtur, þ.e. sá sem er í bílnum svo ég get ekki búið til geisladiska til að spila í bílnum. Bíddu? Æi fokk.. þetta átti að vera lighter note.. tek geislaspilaraböggið fyrir seinna. The lighter note er að af því að geislaspilrainn spilar bara diska sem brenndir eru í verksmiðjum þá hef ég brugðið á það ráð að fara með "alvöru" geisladiskana mína út í bíl og spila þá.

Datt niður á Matt Bianco áðan. That was kinda cool.

Ég er stífluð eins og motherfucker, með hellu fyrir vinstra eyranu og hósta. Sem er víst eðlilegt þar sem það er ekkert að mér..

-segi það ekki, víruskvef endar víst svona. Og þá á ég við hóstann.

Í gær fékk ég sms rétt fyrir klukkan tólf. "Sofandi?" Ég svaraði: "Neibb :)", fékk til baka: "Thar sem vid erum ad halda fyrir ther voku, viltu ostakoku? :-)" Ég svaraði: "Ostakoku?? Kem ad vormu!"

Nágranni minn var með matarboð í gær og bauð mér í eftirréttinn. Hitti þar skemmtilegt fólk og sat með þeim í rúman klukkutíma, borðaði æðislega ostaköku og komst að því hvernig Danir blóta hjá henni Stínu.

Þau voru auðvitað ekkert að halda fyrir mér vöku, ég var að horfa á Dirty Work, the right one, og þetta atriði með bolinn er alveg eins fyndið og mig minnti.

Annars held ég að það megi kalla það sem ég er að gera þessa dagana að deita. Veit það samt ekki alveg, ég er auðvitað ekki í æfingu og veit ekki hvernig svona hlutir ganga fyrir sig...

Ég var búin að skrifa færslu sem innihélt nákvæma lýsingu á bágbornu ástandi mínu til heilsunnar, aðgerðum sem ég hef gripið til í þeirri von að ég lagist einn daginn og vangaveltur um bók sem ég byrjaði að lesa í gær en gafst upp á.

Þegar ég greip um músina og færði bendilinn á "Save", poppaði upp lítill gluggi og í honum stóð: "EXPLORER has generated errors and will be closed".

Þar sem ég var með alla færsluna á skjánum, en gat ekki afritað það með copy, tók ég screen shot.. rétt áður en vélin mín skaut xplorer niður.

Helvítis djöfulsis vél! Á screenshottinu vantar explorer gluggann!!!!

Ég hef því ákveðið að segja: "fuck this", og ætla í bað.

Þó ég viti að nágranni minn hafi ekki boðið mér í ostaköku með eitthvað dirty on his mind, þá er það, að bjóða mér eitthvað að borða, trikk sem hefur virkað í öll þessi tvö skipti sem það hefur verið nota á mig.

Reyndar endaði það ekki á neinu down and dirty nema í annað af þessum tveimur skiptum, þegar mér var boðið popp. -En það er ekkert að marka, ég var búin að vera hrifin af honum (from a far) lengi og hefði farið með honum heim þótt hann hefði boðið mér marineraða ánamaðka í drullupollsósu. Í hitt skiptið borðaði ég bara viðkomandi út á gaddinn og fór heim, pakksödd.

Hvað ætli ég myndi gera ef ég væri útá lífinu í dag og upp að mér kæmi myndalegur maður sem byði mér heim til sín í ungverskan pottrétt eða lambalæri?

Það fer eftir því hversu hungruð ég er...

Ég fór í Mál og menningu áðan til að kaupa mér bók. Vildi kaupa mér eitthvað eftir Terry Pratchett því mig langar að lesa og bókin sem ég byrjaði á í gær var.. í fyrsta lagi á íslensku og í öðru lagi, ekki alveg að gera það fyrir mig.

Ekki svo að skilja að ég lesi ekki bækur á íslensku, þvert á móti. Ég vil bara lesa bækur á frummálinu þegar ég skil það. Sue me!

Ég náði mér í The Truth, nema hvað.. alveg líkt mér að lenda í ævintýrum um leið og ég stíg fæti út fyrir þröskuldinn heima hjá mér.

Á meðan ég var að skoða bækurnar var mjög hávaxinn maður líka að skoða - mig. Þegar ég tók The Truth og gerði mig líklega til að fara fór hann að spyrja mig hvort ég hefði lesið Dan Simmons. Seinna komst ég að því að hann heitir Róbert og er fá Kanada. Spurði mig hvert hann ætti að fara, nú þegar hann væri kominn til Íslands og ég sagði honum að þó ég væri frá Íslandi, þá hefði ég ferðast mjög lítið um Ísland.. og ég er að fatta það núna að hann gæti átt við skemmtistaði eða veitingastaði. Ókey.. ég er korter að kveikja.. það er bara þannig. Næst þegar karlmaður reynir að ná sambandi við mig, hvar sem er, er best að ég segist bara vera geimvera í stuttu stoppi til að ná í DNA úr myndalegasta manni á jörðinni með því að eiga við hann samfarir, og að hann sé ekki sá maður. Eða er það kannski of cruel? Ekki það.. Róbert er mjög charming og reyndar í myndalegri kantinum.

Bygons.

Merkilegt samt hvað útlendingar virðast alltaf heillast af mér, sérstaklega í ljósi þess að margir Íslendingar halda að ég sé útlendingur. Þannig fór varðstjóri lögreglunnar í Reykjavík að tala við mig á ensku þegar ég kom með bandaríska ökuskírteinið mitt og vildi fá íslenskt. Hann gerði þetta eftir að hann var búin að skoða ökuskírteinið í dágóða stund og það hefði því ekki átt að fara fram hjá honum að á því stóð: "Anna F. Helgadóttir". Sumir hefðu allavega byrjað á að ávarpa mig á því ylhýra. Þegar ég svaraði manninum á móðurmálinu fór hann í flækju og sagði: "mér datt ekki í hug að þú værir Íslendingur".

Ég kem á óvart.

Þetta er samt soldið sniðugt. Að pikka fólk upp í bókabúðum. Þú getur allavega verið viss um að þið eigið eitt áhugamál sameiginlegt...

Ég keypti The Thruth og Hyperion... eftir Dan Simmons.

ps. Harpa: Ég var ekki photosjoppuð. hehehe

Ég fór í allt of, allt of heitt bað áðan og lá í móki upp í rúmi á eftir. Held að ég hafi sofnað, það hlýtur að vera.. en.. a miracle has happened!

Ég fékk hugmynd, finally.

Það var mikið að þetta blessaða heilabú mitt hrökk í gang. Þurfti ekki nema vöðvabólgu í herðum, víruskvef, nokkrar íbúfen og 40° heitt vatn til!

Nessun Dorma - Luciano Pavarotti

Nessun dorma! Nessun dorma
Tu pure, o, Principessa,
nella tua fredda stanza,
guardi le stelle
che tremano d'amore
e di speranza.

Ma il mio mistero e chiuso in me,
il nome mio nessun saprá!
No, no, sulla tua bocca lo diró
quando la luce splenderá

Ed il mio bacio sciogliera il silenzio
che ti fa mia

Il nome suo nessun saprá...
e noi dovrem, ahimé, morir

Dilegua, o notte
Tramontate, stelle
Tramontate, stelle
All'alba vinceró
vinceró, vinceró

Ég er komin heim og ætla að sofa þangað til ég fer til læknis á eftir. Þegar ég kom heim var popp út um öll gólf og eldhúsborðið jammed af mat og óhreinum diskum. Ég fór beint upp í rúm og safnaði kröftum, fór svo fram í eldhús og spurði: "hver var að borða popp?" "Við" svaraði Jóhanna. "Var gólfið líka að borða með ykkur?" spurði ég. "Já smá" sagði Doddi. "Aha" sagði ég og lagðist í sófann.

Stuttu seinna kom Doddi til mín og sagði: "mamma, þú ert svo góð". "Finnst þér það?" spurði ég, steinhissa. "Já, þú ert góðari en jólasveinninn" sagði hann. "Er ég betri en jólasveinninn?" spurði ég til baka og fannst ég mjög sniðug að leiðrétta hann á þennan hátt. "Nei, þú ert góðari" svaraði hann.

"Hey mamma! Ég fann riffilinn minn inní skáp á bak við fötin!"

Oh joy. Næst fel ég hann niðrí geymslu. Hann finnur riffilinn aldrei þar. Ég er sannarlega góð mamma.

Það gerist stundum, sagði læknirinn, þegar fólk fær víruskvef og fer ekki nógu vel með sig, þá mallar vírusinn í rólegheitunum og greiðir leið fyrir bakteríur að taka sér bólfestu í viðkomandi. Ég er með kinnholusýkingu og eyrnabólgu og er komin á pensillín, en það gerðist ekki fyrr en þremur klukkutímum eftir að læknirinn sagði orðið "eyrnabólga" og þá uppá geðdeild.

Ég er nefnilega hrædd við eyrnabólgu. Alveg ofsalega hrædd. Ég man nefnilega eftir kvölunum sem því fylgir þegar hljóðhimnurnar springa. Það gerðist oftar en einu sinni og oftar en tvisvar í mínu tilfelli.

Þegar læknirinn minn kíkti í eyrun á mér og sagði: "já, nú ertu komin með eyrnabólgu", eins og hann væri að panta sér latte á Te og Kaffi, þá fann ég hvernig hjartað í mér fór að slá hraðar, ég svitnaði og átti skyndilega erfitt með andardrátt. Svo gat ég ekki andað og fór að skjálfa. Það sem gerðist næst, gerðist svo hratt að ég get varla sett atburðarásina í rétta röð, en ég skal reyna.

Ég greip um hálsinn á lækninum og sagði: "nú drep ég þig helvítið þitt, þetta er allt þér að kenna". Læknirinn kallaði á hjálp. Einhverjir unglæknar reyndu að slíta mig af lækninum en það mistókst, ég sparkaði í móttökuhjúkkuna og hún fékk blóðnasir þegar hún rak andlitið í hurð.. ég held að þarna hafi ég bitið í eyrað á lækninum.. annaðhvort þarna eða aðeins seinna, já.. líklega stakk ég hann með pennanum í öxlina fyrst.

Nema hvað...

Einhver móðursjúk, rugluð kona sá ástæðu til að hringja á lögregluna út af þessu smáræði, ég var handjárnuð og keyrð uppá geðdeild þar sem ég var sett í spennitreyju og sprautuð niður, svo fékk ég pensillín.

Geðlæknar eru æðislegir. Ég lá uppí rúmi í spennitreyjunni minni og hlustaði á ráðstefnu sem þeir héldu fyrir utan dyrnar hjá mér. Voru að velta því fyrir sér hvað hefði sent mig inn í þetta "episode" eins og þeir kölluðu það.

Ah.. whatever. Ég er allavega veik.

Ég var að fá símtal frá lækninum mínum sem verður að teljast til furðulegri símtala sem ég hef fengið um ævina. Já, ég er sumsé komin heim af geðdeild, þeir töluðu við mig þangað til ég missti röddina og þá úrskurðuðu þeir að ég væri ekki geðveik, bara soldið trekkt á tauginni. Ég hefði nú geta sagt þeim það strax.

Læknirinn byrjaði samtalið á því að segja mér að hann gæti ekki verið heimilislæknirinn minn lengur. Fair enough, hugsaði ég, bað hann að mæla með öðrum lækni fyrir mig. Hann gaf mér upp þrjú nöfn og svo.. spurði hann mig hvort ég vildi fara með honum í bíó. Ég var svo hissa að ég kom ekki upp orði og hann hélt áfram. Útskýrði fyrir mér að hann væri svo svakalega hrifinn af skapmiklum konum og þetta stunt sem ég púllaði í dag hefði verið svo æðislegt. "Og hvað?", spurði ég, "viltu að ég bíti af þér eyrað eða?". Nei, en hann vill að ég taki geðveikisköst reglulega og helst heima hjá honum og brjóti þá eitthvað af þessum ömurlegu styttum sem mamma hans er búin að vera að bera í hann í gegnum árin.

Já.. öðruvísi mér áður brá. Ég er sumsé að fara í bíó um helgina og að brjóta styttur á eftir. Maður lætur ekki svona tækifæri framhjá sér fara. Sé fyrir mér að fá útrás fyrir years of frustration.

Jesús. Ég er með óráði. Ég hef ekki bullað svona mikið í langan, langan tíma. Ætli klassísk tónlist hafi þessi áhrif á mig? Ég er búin að vera að hlusta á svo dásamlega tónlist.

Blaðamaðurinn kom og tók krakkana í dag. Ég var sofandi. Ég er honum mjög þakklát því ég þarf í alvöru að fá að sofa og ná þessum skít úr mér.

Segið mér, fólk sem þekkir mig vel.. er ég köld tilfinningalega?

Tell it like it is.

Ég var að vakna fyrir klukkutíma, búin að sofa frá því klukkan sex, fyrir utan að ég er búin að vera að leggja mig í klukkutíma og klukkutíma í allan dag.

Skrítið hvað það er auðvelt að sofa þegar maður er veikur, því ég á alls ekki auðvelt með að sofa svona venjulega. Og ég er ennþá þreytt.

Íbúðin hefur verið yfirtekin af hrossaflugum, óhugguleg kvikindi sem það eru. Það eru í það minnsta þrjár hér inni og af einhverjum ástæðum hef ég ekki viljað myrða þær. I'm gettin' soft in my old age.

Ég ætlaði út á vídeóleigu en hætti við.

Verður maður slappari af því að taka pensillín? Oh.. svo hósta ég upp drullu og skít, þvílíkur viðbjóður. Nefið á mér er í sárum og augun daufleg og sljó.

Ég lít út eins og dópisti.

Börnin eru á auto-pilot, fengu sér snarl í kvöldmatinn á meðan ég svaf og þegar ég vaknaði sendi ég þau í rúmið. Þegar ég kyssti þau góða nótt bað ég þau um að sýna því skilning hvað mamma er leiðinleg og gerir ekkert annað en að sofa. Mér þótti vænt um að Doddi kallaði á eftir mér þegar ég fór fram: "þú ert samt góð mamma". Hann er svo mikil dúlla og hann er reglulega góður við mig. Búinn að koma til mín annað slagið upp í rúm í dag, stinga sér undir sæng, kúra við mig og strjúka mér um hárið.

Við Jóhanna áttum skemmtilega stund í dag þegar við horfðum á Futurama saman. Hún er svo klár stelpa og það var gaman að horfa á þáttinn og hlæja með henni. Ég gerði mér ekki grein fyrir hversu fluent hún er í ensku. Hún er með eðal húmor.

Blaðamaðurinn hringdi í mig í kvöld. Hann hafði fundið bréf sem ég skrifaði honum þegar ég var að vinna á kassa í JL húsinu. Ég skrifaði bréfið á kassastrimla sem ég límdi saman. Eitt af fyrstu bloggunum mínum á pappír. Fjórtán ár skilja eftir sig mikið af minningum.

Ég lá í baði um daginn og fór að hugsa um minningar. Ef ég væri spurð að því hver gleðilegasta minning mín úr æsku er get ég ekki svarað. Ég veit það vegna þess að ég spurði sjálfa mig að því þegar ég lá í baði. Ég á gleðilegar minningar en.. enga sem getur talist "aðal" eða "best". Ef ég er spurð hver er gleðilegasta minningin mín frá þessum fjórtán árum veit ég hver hún er. Það var þegar Jóhanna fæddist. Ég kvaldist í 24 tíma en þegar ég sá Tóta halda á barninu og þegar ég sá svipinn á honum. Það er gleðilegasta minningin mín.

Þegar Doddi fæddist var ég hálf hrædd við hann. Dodda. Hann var svo blár og augun í honum voru eiginlega svört, eins og í geimveru, og hann var svo fallegt barn. Eins og lítill engill. Og hann þurfti svo á mér að halda og ég var svo hrædd um að ég hefði ekkert að gefa honum. Því mér fannst ég vera svo ein í þegar hann kom í heiminn.

Mér er kalt og ég er þreytt. Ég ætla að fara að sofa.

Þegar ég snýti mér fæ ég verk í bæði eyrun og heyri hljóð eins og í flugeldum.

Ég get allavega andað með nefinu og ég er laus við helluna. Fann meira að segja dauft bragð af grape-djúsinum sem ég fékk mér í hádeginu...

Rosalega finn ég til með fólki sem hefur ekkert bragðskyn. Það er hund leiðinlegt að borða án þess.

Í dag fékk ég hjól fyrir Dodda gefins. It's the sickest thing. Ég var á leiðinni í vinnuna í hádeginu, leit út eins og draugur upp úr öðrum draug, þegar upp að mér kom kona sem vinnur í móttökunni. Hún spurði mig hvað strákurinn minn væri gamall og ég svaraði: "sex ára". "Á hann hjól?" spurði hún. "Já en það er eiginlega of lítið, af hverju?" spurði ég. Rauk hún þá ekki út í bílinn sinn og dró upp úr skottinu hjól, leiddi það til mín og spurði hvort hann gæti notað það. Ég hélt nú það!

Doddi kann ekki að hjóla án hjálpardekkja og það eru hjálpardekk á litla hjólinu hans.. en ekki á nýja hjólinu. Hann var nú ekkert að láta það dampen his spirit enda er ég búin að lofa honum að ég sé alveg að fara að skrúfa hjálpardekkin af hinu, í allt sumar, og kenna honum að hjóla.

Þegar ég kom heim hringdi ég bjöllunni og bað Dodda að koma niður. Það fyrsta sem hann sá var nýja hjólið og það stirndi af því í sólinni. "Vá mamma! Hver á þetta flotta hjól?" spurði hann. "Þú átt það" sagði ég. "VÁÁÁÁááááá" sagði Doddi og gekk hringinn í kringum gripinn. "Þetta er flottasta hjól í heimi, hvar fékkstu það?" "Ég fékk það gefins" svaraði ég. "Rosalega var ég heppinn og rosalega varst þú líka heppin mamma, nú þarftu ekki að skrúfa hjálpardekkin af hinu hjólinu!"

"hrpmf"

Ég hjálpaði honum á bak en hnakkurinn var aðeins of hár svo við leiddum hjólið á dekkjaverkstæðið þar sem vingjarnlegur strákur, með tvo fasta lykla nr 13, lækkaði hnakkinn fyrir okkur og svo héldum við af stað, ég hélt aftaní hnakkinn og aðeins við stýrið. Rifjaði upp gömlu rulluna síðan ég kenndi Jóhönnu að hjóla.

Anna: "Þú verður alltaf að horfa framfyrir þig"
Doddi: "Til hvers?"
Anna: "Af því annars gætir þú hjólað á vegg eða fyrir bíl, mikilvægast af öllu er að sjá hvert þú ert að fara"
Doddi: "ó.. ókey"

Við fórum niður á Ægisíðu og ég byrjaði að hlaupa með hjólinu. Doddi var allt of hræddur um að detta svo ég lét hann stoppa, horfa í augun á mér og svo sagði ég: "ok.. hlustaðu vel. Ég læt þig ekki detta. Þú þarft ekki að hafa áhyggjur af því. Ég lofa, þú dettur ekki."

Hann trúði mér, enda var ég ekki að ljúga. Það er banalt að ljúga svona löguðu og honum gekk mikið betur eftir að hann fór að treysta aðeins á mig.

Þegar við vorum búin að fara út Ægisíðuna stoppuðum við og ég sagði honum að eins og hann myndi, þá hefði ég lofað honum að hann myndi ekki detta. Jújú, hann mundi það. "Ok", sagði ég, "það verður þannig - í dag. En þegar þú ert búinn að finna jafnvægið, þá kenni ég þér að detta og þá áttu eftir að detta aftur og aftur og aftur..". "Af hverju þarf ég að læra það?" spurði verslings barnið. "Af því að allir sem hjóla detta einhverntímann, og þá er eins gott að gera það rétt. En þú munt ekki detta í dag."

Hann datt ekki, en ég er öll krambúleruð á fótunum eftir að fá petalana í mig og bjarga Dodda frá falli auk þess sem ég braut tvær neglur. En það var alveg þess virði. Allt þetta súrefni og þessi hlaup gerðu gæfumuninn og ég er eins og ný manneskja - og ef það verður gott veður um helgina þá lærir Doddi að hjóla - og detta af hjóli. Það er reyndar mín sérgrein.

Ég held samt að ég fari í bað. Ég er lurkum lamin.

Ég er búin með þátt númer tvö.

Ég er ennþá með hellu fyrir öðru eyranu. That sucks.

Þá er orðið tímabært að snúa sér að heimilinu sem hefur heldur betur fengið að drabbast niður í þessum veikindum mínum. Hringrás lífsins..

Ég stóla á að þú sért að hlusta næsta laugardag Organisti..

Hvað er friggin' málið með þessar helvítis hrossaflugur allstaðar? Hvaða hlutverki gegna þessi ljótu kvikindi í náttúrunni? Veit það einhver?

Ljóta óværan.

Fyrir stuttu síðan tók Doddi þá ákvörðun að hann væri hættur að borða kjúkling, nema þá "dóta-kjúkling" frá KFC. Ákvörðun sem ég er ekki allskostar sátt við. Sérstaklega ekki þegar hann kallar allan kjúkling sem ég elda "ógeðslegann", "viðbjóðslegann" eða eitthvað þaðan af verra.

Ég er búin að biðja hann fallega um að hætta að segja svona um matinn sem ég elda, því ég kem til með að hætta að nenna að elda á endanum. Yfirleitt blandar Jóhanna sér í málið akkúrat þarna vegna þess að henni finnst kjúklingurinn ekki vondur og sér fram á að fá cornflakes í öll mál ef ég hætti að nenna að elda, líkt og þegar ég er veik. Doddi sýnir engin þreytumerki og hættir ekki að særa mig svöðusári (tilfinningalega) í hvert skipti sem ég hef kjúkling í matinn. - sem er alla virka daga. Nei.. ok.. tvisvar í viku.

Ég hef reynt að gera mér upp grát en hann horfir bara áhugalaus á mig og segir: "gráttu bara mamma, þessi matur er ógeð". Ég hef reynt að biðja hann fallega um að sleppa því að deila skoðunum sínum á þessum mat með okkur, en hann virðist ekki sjá sér fært að gera það. Ég hef sumsé reynt að fara vel að drengnum en það hefur ekki skilað árangri.

Í kvöld eldaði ég kjúkling. Þegar krakkarnir komu að borðinu til að borða sagði Doddi orðrétt: "oh.. mamma kjúklingur! Þetta er disgusting!" "Talaðu Íslensku" sagði ég, lagði frá mér hnífinn og gaffalinn og horfði lengi á hann, ísköldu augnarráði, og hélt áfram: "Doddi. Á meðan þú býrð hjá mér munt þú fá kjúkling í matinn tvisvar í viku, allar fimmtíu og tvær vikur ársins. Ég hef forræði yfir þér þangað til þú verður átján ára svo þú áttar þig á því að við erum að tala um mörg, mörg skipti sem það verður kjúklingur í matinn. Ég er orðin leið á því að þú segir að kjúklingurinn sé ógeðslegur, viðbjóðslegur og núna síðast.. disgusting. Hættu þessu. Ég þoli þetta ekki lengur og það skiptir ekki máli hvað þú segir, ég hætti ekki að hafa kjúkling. EVER!"

Doddi horfði þögull á mig á meðan ég hélt þessa ræðu. Svo ranghvolfdi hann í sér augunum, bar aðra höndina upp að enni, gaf frá sér vonleysis væl, lak niður af stólnum og niður á gólf. Við Jóhanna héldum áfram að borða. Stuttu síðar greip hægri hönd drengsins um borðbrúnina, sú vinstri fylgdi skömmu síðar og eftir andartak gægðist hann upp fyrir borðbrúnina, stóð upp, fékk sér sæti og fór að borða.

Þegar hann var búinn að borða matinn sagði hann "mér finnst þetta samt ógeðslegt en takk fyrir mig, ég er fullur."

"Fullur? Varst þú að drekka áfengi" spurði ég og brosti. "Nei, mamma.. ég er saddur" sagði Doddi og brosti út í annað. "I'm done" sagði Jóhanna.

"Tala íslensku krakkar", sagði ég, "For crying out loud!"

Skrapp til Osló í gærmorgun. Er með málverk til sölu. Nánari upplýsingar er hægt að fá með því að senda póst á opid@anna.is.

Update:

Búin að selja.

Ég er reyndar að skreppa til London næstu helgi, sé hvað ég finn þar...

Ég var að surfa netið um daginn og skráði mig í alþjóðleg glæpasamtök af rælni. Sé ekki eftir því. Skrapp í boði samtakanna til Osló um helgina, vann fyrir þá verk, ásamt þýskum strák, sem tók 45 mín og svo var bara nudd og dekur á hótelinu, út að borða og tveggja tíma námskeið um meðferð skotvopna.

Næstu helgi fer ég til London. Hlakka ekkert smá til. Svolítið þétt dagskráin hjá þessu liði en það er allt í lagi, manni leiðist ekki á meðan.

Já.. hvernig væri það ef heimurinn hefði eitthvað um það að segja hver verður næsti forseti US?

Hvað kýst þú?

"Mamma, réttu mér vampíruna"

-Doddi

Ég var að gera hræðilega, hræðilega uppgvötvun.

Eftir því sem ég verð xxxx, þess leiðinlegri verð ég. Hvað varð um biturðina? Reiðina? Hvað hefur komið fyrir mig?

Jesús! Og mig langar að baka!

Guð minn góður. I'm fucked.

Í gær fékk Jóhanna bréf í pósti. Ég sótti póstinn í hádeginu og þegar við komum heim, seint og um síðir eftir verslunarleiðangur, rétti ég Jóhönnu bréfið. Hún tók það og fór með það inn í herbergið sitt. Þremur mínútum síðar kom hún fram, ljómandi eins og sól í framan og sagði: "mamma, veistu hvað stendur í þessu bréfi???"

Hún rétti mér það og þegar ég var búin að lesa æpti ég upp yfir mig: "Ó MÆ GOD JÓHANNA ÞETTA ER ÆÐISLEGT!" Svo stökk ég á fætur og faðmaði hana að mér.

"NKG - Nýsköpunarkeppni grunnskólanemenda 2004.

Til hamingju! Þú hefur komist í vinnusmiðjur í Nýsköpunarkeppni grunnskólanemenda með hugmynd þína "CPUVGE tölvuleikur."

Inn komu 2517 hugmyndir og 57 hugmyndir komust áfram.

Ég er gjörsamlega að rifna úr stolti!

Það er búið að vera brjálað að gera hjá mér undanfarna daga, eins og hjá flestum foreldrum með börn á skólaaldri. Nú á ég tvö! Djöfull líður tíminn svakalega.

Ég er nokkrum tugum þúsunda fátækari eftir að ég hressti aðeins upp á fatalagerinn hjá blessuðum börnunum og keypti skóladótið. Þetta er ekkert grín, shit maður.

Í gærmorgun vaknaði ég eldsnemma og fékk þá flugu í hausinn að elda hafragraut. Málið er nefnilega að ég hef ekkert bragðskyn. Já.. það er ekki komið aftur síðan ég var með pestina í síðustu viku. Fattaði að nú er lag að borða hollustu sem aldrei fyrr, fyrst ég þarf ekki að finna bragðið af henni.

Vill til að Dodda finnst hafragrautur mjög góður - með rúsínum útá, enda vel uppalinn af Leikskólum Reykjavíkur. Nema ég hef aldrei eldað hafragraut. Eh.. jú.. einhvertíma gerði ég það og henti honum strax, þvílíkur viðbjóður.. en ég mundi ekkert hvernig maður eldar þetta. Með því að lesa utaná pakkann komst ég að því að uppskriftin er 2 á móti 1 svo ég eldaði þennan líka æðislega hafragraut. Gaf Dodda lýsi og graut í morgunmat, tók lýsi sjálf og borðaði hafragraut með bestu lyst, enda fann ég ekkert bragð. Þetta fer nú ekkert illa í munni. Texture-ið minnir á.. eh, nei.. best að halda í "PG" rating aðeins áfram.

Í morgun endurtók ég leikinn, eldaði hafragraut, saltaði hann meira að segja í þetta sinn og Jóhanna tók þátt í átinu með okkur. Ekkert bragð.

Keypti mér grape í hádeginu. Mér finnst grape viðbjóður en þar sem ég finn ekki bragðið af því skiptir það engu máli. Ef þetta heldur áfram mun ég spara stórfé í matarkaup þar sem mig langar ekkert sérstaklega að borða eitthvað rosalega djúsí þegar ég finn ekki bragðið af því.

Það væri nú sniðugt ef maður gæti tekið inn pillu sem tæki bragðskynið alveg í burtu. Maður þyrfti að passa sig soldið á því að setja ekki terpentínu í ísskápinn eða málningu. Ég er viss um að málning fari svipað í munni og jógúrt. Vont að vera t.d. blindur með ekkert bragðskyn. - Ef maður geymir málningu í ísskápnum.

En ég er ekki blind svo það er allt í lagi. Verst ef bragðskynið verður ekki komið þegar ég fer til London vegna þess að ég er að fara út að borða og svona. Oh well.. það verður þá bara ódýrara. Tilgangslaust að splæsa einhverju gúmmelaði á manneskju sem finnur ekki bragð. Bið bara um hafragraut.

Jesús!

Ég er svo stressuð að það hálfa væri nóg, enda er þessi ferð svona "make or brake" ferð. Verð í vinnubúðunum allan laugardaginn og svo er próf á sunnudaginn. Annaðhvort verð ég tekin inn sem fullgildur meðlimur í glæpasamtökunum og fer á prósentur, eða ég verð send heim til Íslands, niðurbrotin, með skít og skömm af því ég get ekki sett saman Uzí eða rotað dverg.

Osló dæmið var víst ekki nóg, þó að þeir væru "quite impressed with my inzane driving", eins og þeir orðuðu það. Sætur þessi Ítalski.

Bygons.

Ég er búin að liggja yfir manúölum um hvernig maður býr til kjarnorkusprengjur úr hráefni sem maður finnur í eldhúsinu hjá sér, vissi ekki að örbylgjuofnar væru svona magnaðir, og ég er búin að kynna mér anatómíu mannslíkamans og finna veiku blettina þrjá.

Ég þarf hinsvegar á hjálp að halda. Ég veit að ég verð mikið í Hyde Park á afgirtu svæði í mold og drullu.. svona skotgrafaleik, en svo verð ég líka látin fara innanum venjulegt fólk og prufa labb-rabb tækin og skæruhernað í návígi. Spurningin er: WHAT DO I WEAR?

Ég var búin að pakka öllu sem ég á, fyllti þrjú koffort og tvær ferðatöskur.. þegar ég fór að spöklera... Kannski væri þetta tad much. Ég meina.. ég þarf ekki þrettán pör af skóm, því síður allar þessar sokkabuxur og ég held að ég hafi nú aldrei notað þessa loðkápu. - Ever.

Hvað gerir maður í neyð? Jú.. maður hringir í Eddu frænku; gúrmé kokk sem vinnur fyrir sér sem leigumorðingi til að geta ferðast út um allan heim til að kynna sér fjölbreytta matarmenningu og viða að sér framandi hráefni bæði til matargerðar og morða. Auk þess þarf ég smá hjálp við hvellhetturnar á C-40 kittinu sem ég fékk. -Já og blásýru. Vantar meira svoleiðis. Fann nefnilega hrossaflugu í hádeginu sem má muna sinn fífil fegurri.

Edda var einmitt að búa til Indverskt gúllas þegar ég hringdi og bauð mér og krökkunum í mat. Ég fann ekki bragðið af réttinum en sveið smá í munninn og vona að þetta hafi verið nógu sterkt til að bragðlaukarnir hrökkvi í gang. Glatað að hafa ekki bragðskyn í mat hjá Eddu. Það er glæpur.

Næst leiddi hún mig í gegnum villuna sína í landi Kópavogs og eftir korters göngu komum við í fataálmuna. Á leiðinni sagði hún mér frá síðasta djobbi og gaf mér góð tips um það hvernig maður getur notað blómapotta í sinister tilgangi. Edda rúlar.

Hún byrjaði á að segja mér að henda öllum fötunum mínum, lét mig fá camouflage galla úr míkrófíberefnum sem hrinda frá sér drullu og skít, geðveika hermannaklossa, dragt með byssuhulstri og sjúklega flott sokkabelti með festingum fyrir litla skambyssu. Ég verð lang, lang flottust. Vantar samt dömuskó og hún lét mig fá kort yfir helstu skóverslanir á stór-reykjavíkursvæðinu og merkti með rauðu við þá staði sem ég á að versla á.

Að lokum lét hún mig fá ferðatösku úr títaníum og lyklakippu sem skýtur örvum með svefnlyfi.

Vá. Þetta var gaman. Svo ætlar hún að kenna mér að elda líka. Doddi varð rosa kátur...

---

Fyrir fólk sem les hitt og þetta rugl út úr því sem ég skrifa þá fór ég í mat til Eddu í kvöld og hún ætlar að kenna mér að elda. That's it.

Well. Ég er pökkuð og reddí to rock and roll.

Ég sé um þáttinn Sögumenn samtímans sem verður frumfluttur á morgun, 28. ágúst, á RUV eftir kvöldfréttir.

Bið að heilsa öllum,
au revoir!

Til hamingju með afmælið María!

Eins og flestir vita líta krakkar á mömmu sína sem húsdýr sem sér um að það sé heitur matur á borðum og hrein föt í skápum. Það er allavega þannig á venjulegum heimilum. Ég leit hinsvegar alltaf á mömmu sem ófreskju sem eyddi tíma sínum í að gera líf mitt að helvíti. Hún svínbeygði mig til að vaska upp, skúra, búa um, setja í þvottavél og hengja upp. "Þú átt eftir að þakka mér", sagði hún alltaf, "hugsaðu þér allar aumingja stúlkurnar sem engin vill giftast af því þær kunna ekki að þrífa!" Yeah right, hugsaði ég.. ég ætla aldrei að gifta mig. Aldrei!

Mamma var upptekin kona og mátti ekkert vera að því að hugsa um heimilið og þegar ég nálgaðist tólf ára aldurinn lenti það á mér, enda var ég alltaf heima hvort sem var, að gera "ekkert". Allur frítími minn fór í að þrífa og þvo og ég mátti þakka fyrir það. "Hver vill giftast konu sem kann ekki að þvo?" spurði hún, "eða hengja upp? Þú átt eftir að þakka mér einn daginn", þurrkaðu svo þennan eymdarsvip af andlitinu og hættu að vera svona mikill píslavottur Anna mín, svona er lífið, maður þarf að hafa fyrir því."

Hugsanalestur var líka eitthvað sem mér var uppálagt að læra. Mamma notaði hugskeyti mikið í samskiptum. Stundum sendi hún mig út í búð til að kaupa í matinn. ég þuldi það sem ég átti að kaupa samviskusamlega upp alla leiðina út í búð.. verslaði og fór heim. Furðulegt nokk, ég gleymdi alltaf að kaupa eitthvað, eitthvað sem henni hafði dottið í hug að vantaði eftir að ég var farinn.

Einn daginn skrifaði ég niður, í laumi auðvitað, hvað ég átti að kaupa, fór út í búð, verslaði og kom heim með allt af innkaupamiðanum. Þegar mamma tók upp úr pokanum spurði hún "og hvar er mjólkin?" "Þú sagðir ekki mjólk" flýtti ég mér að segja, fálmaði í vasann eftir miðanum og lagði hann sigri hrósandi á borðið. Mamma skoðaði miðann augnarblik, snéri sér að mér og spurði hneyksluð. "Þarf ég að segja þér sérstaklega að kaupa mjólk? "Já" svaraði ég. " Hvaða vitleysa barn, við þurfum alltaf að kaupa mjólk" sagði hún áður en hún ýtti mér út um dyrnar til að kaupa mjólk. Ég gafst upp á að reyna að sjá við henni og fór bara tvisvar út í búð í hvert skipti. Ég fitnaði ekki á meðan.

Ég fitnaði reyndar bara alls ekki þar sem ég sá sjálf mikið um eldamennskuna og kunni það ekki, svo það voru oft lapþunnar pakkasúpur, kaldar pulsur með tómatsósu kaldar heinz baunir úr dósinni og ristað brauð í matinn. Ég man líka eftir einu skipti sem við höfðum snjó af svölunum í kvöldmat, en það var úr uppskriftabók pabba reyndar, væri ljótt af mér að eigna mér heiðurinn af því. Mamma var á fundi og pabbi ákvað að taka málin í sínar hendur og elda. Náði í snjó af svölunum og setti í tvo djúpa diska. Á meðan við borðuðum snjóinn sagði mér frá snjópöddum sem borða fólk að innan, sem þrífast einmitt í snjó á svölum, sagði mér líka frá geislavirkum efnum sem gufa upp í kjarnorkuverum og bindast vatni áður en það verður að snjókornum og fólk fær krabbamein af því að borða þann snjó. sem er einmitt oft í snjó á svölum. Það er eins og mig minni að ég hafi ekki borðað allan snjóinn af disknum mínum. Enda var ég vanþakklátt og matvant barn með eindæmum.

Seinna fattaði ég að þetta skipti engu máli, við myndum öll drepast þegar forseti bandaríkjana myndi í ölæði koma af stað þriðju heimstyrjöldina með því að skjóta kjarnorkusprengju á hallærisplanið, já.. ekkert skipti máli nema að njóta þess að lifa þessi fáu ár sem maður átti eftir. Svona var að vera tólf ára.

Á þessum árum var ég með grunnskólakennara sem var harður kommúnisti með sítt hár, Buddy Holly gleraugu og gekk um í mussu. Á kennaraborðinu lá kommúnistaáróður og hann kenndi okkur að fylgjast með fréttum og segja "Íslnadi úr nató, herinn í burt og ganga í takt. Ég elskaði þennan kennara og ákvað snemma að giftast honum og lét tuttugu ára aldursmun og þá staðreynd að hann var giftu ekkert stoppa mig.

Mamma þoldi aldrei þennan kennara það reyndist bara vera forsmekkurinn af því sem síðar reyndist almennt álit hennar á mannsefnunum sem ég dró heim. Auðvitað giftist ég ekki þessum kennara, hann flúði til Noregs stuttu eftir að ég fann heimanúmerið hans en mamma hélt sínu striki og lét kærastana mína fara í taugarnar á sér. og var ófeimin við að láta það í ljós við hin ýmsu tækifæri.

"Það skal ég segja þér Anna mín, ekki ætla ÉG að hugga þig þegar hann kremur hjartað þitt" sagði hún um einn. "Þú kannt sko að velja þér drullusokkana" sagði hún um annan. "Ég þori nú ekki að spyrja HVAR þú dróst þennan upp" sagði hún um þann þriðja. "aumingjar allt saman Anna mín. Með hor og slef".

Mamma kenndi mér allt um karlmenn;

"Anna, sá tími mun koma að karlmaður segir við þig.. að hann geti ekki lifað án þín. Vertu viss.. hann er að ljúga."

og

"Það eru til tvær tegundir af karlmönnum Anna mín, þeir sem eru aumingjar og þeir sem eru ekki aumingjar. Mundu það." Hún gleymdi hinsvegar alveg að kenna mér að þekkja þá í sundur.

En boy.. ég kunni sko að þrífa.

Þegar ég eignaðist kærasta á unglingsaldri vandi mamma sig á það að ryðjast inn í herbergið mitt í tíma og ótíma til að kanna hvort það væri ekki örugglega allt með felldu, eins og hún kallaði það. Það að brást auðvitað ekki að akkúrat þegar mamma hrinti upp hurðinni vorum við að kyssast, ég og kærastinn. It's the sickest thing, því ég komst nýlega að því. að hún gerir þetta ennþá bara í annarri mynd. Um daginn tældi ég nefnilega heim til mín myndarlegan karlmann og var búin að koma honum fyrir í sófanum, setjast klofvega ofaná hann og þegar varir mínar voru um það bil að fara að snerta hans.. hringdi síminn. "anna mín?, Hver er hjá þér? Hvað ertu að gera við hann? Er þetta nokkuð aumingi? Kýs hann D?"

Eitt sinn fór ég til mömmu og hafði þá misst þrjú kíló. "Já.. þú máttir nú svosem við því að missa þetta" sagði hún á meðan hún mældi mig út. "snúðu þér aðeins við, vissirðu að rassin á þér er farin að síga?".

"Anna mín, þú drekkur allt of mikið, ertu alkóhólisti?" spurði mamma mig einu sinni upp úr þurru í matarboði. Vill til að ég drekk ekki léttvín og var sú eina við borðið sem var að drekka vatn. Hinum gestunum fannst þetta mjög fyndið, enda orðnir vel kenndir. Ég maldaði í móinn og benti á hið augljósa, að ég væri eina manneskjan sem væri edrú við borðið. "Ja ég veit ekkert um það, en þú horfir allavega allt of mikið á sjónvarp" sagði mamma og málið var dautt.

Eitt sinn spurði ég hana hreint út; "mamma, getur þú nefnt mér eitthvað eitt sem gæti flokkast sem kostur í fari mínu" Hún hugsaði sig lengi um. "já, þú reykir meira en nokkur sem ég þekki". Tsk.. kannski ekki alveg það sem ég var að fiska eftir....

Það var líka alveg sama hvað mér datt í hug að gera. Mamma var alltaf til staðar til að hvetja mig áfram: "Vitleysan í þér Anna mín. Þú ert engin bógur í þetta, löt og hyskin sem þú ert."

Mig dreymdi altumfaðmandi mömmu sem myndi hugga mig þegar ég væri döpur, og sjá að minnsta kosti eitthvað eitt gott í fari mínu, fyrir utan hvað ég reykti mikið. En mamma sagði líka alltaf að ég væri frek og tilætlunarsöm.

Á tímabili kom mamma bara í heimsókn til mín til að hringja. Það var nú skemmtilegt. Hún kom í heimsókn, hlammaði sér í sófann og innan þriggja mínútna sagði hún: "jesús, ég verð að hringja" Svo sat hún í sófanum og kjaftaði í símann í hálftíma. Þegar símtalinu lauk brást ekki að hún leit á klukkuna og hrópaði upp yfir sig: "jesús, er klukkan orðin svona margt? ég má ekkert vera að þessu" og svo var hún rokin. Þetta var yfirleitt um það leiti sem ég var að bera fram kaffi og meððí.

Mamma gat farið virkilega í taugarnar á mér það verður að segjast eins og er.

En svo lagðist ég einmitt í pest um daginn, eins og frægt er orðið. Mér leið eins og eitthvað hefði sogað úr mér allan lífsvilja og lá uppí rúmi í móki dögum saman. Ég borðaði ekkert og ef börnin mín þurftu athygli snéri ég mér upp í horn og stundi þungann.

Mér var ofviða að opna augun. Lífið var bara of erfitt og mig verkjaði um allan líkamann.

Á fjórða degi í sjúkralegu lá ég undir sæng og starði út um herbergishurðina á ruslið sem hafði safnast í íbúðina yfir þessa fjóra daga. Skyndilega var dyrabjöllunni hringt. Og ég heyrði Dodda segja "ha.. amma?" í dyrasímann og þá notaði ég þann litla kraft sem ég átti eftir til að teygja mig í hurðina og loka. Ég gat ekki hugsað mér að fá lesturinn. . Ekki í þetta skipti.

Ég heyrði í mömmu þegar hún kom upp stigann og kallaði eitthvað á krakkana. "christ.. nú fengi ég að heyra það, allt í drasli hjá mér og ég uppí rúmi. Ónýt. Oh.. ég lokaði augunum og beið með kvíðaverk í maganum.

En það sem gerðist var mér framandi.

Ég heyrði róstur í eldhúsinu, óminn af rödd mömmu tala við krakkana en hún kom ekki inn til mín. Engin kom. Það leið ekki langur tími þangað til forvitnin náði yfirhöndinni, ég reis á fætur, læddist að hurðinni og lagði við hlustir..

"settu hveiti í djúpan disk Jóhanna" heyrði ég mömmu segja
"Það er ekki til hreinn djúpur diskur" svaraði jóhanna
"settu hveiti í skál þá" svaraði mamma
"hvað á það að vera mikið hveiti" spurði jóhanna
"bara slatti, settu svo salt útí hveitið" svaraði mamma
"hvað er þetta?" spurði Doddi
"þetta er kjöt Doddi minn, láttekki eins og þú hafir aldrei séð þetta!"
"vá.. ég hef aldrei gert svona áður" heyrði ég jóhönnu segja, hún var dolfallin "nei þá er nú kominn tími til, hver heldurðu að vilji giftast konu sem kann ekki að elda elsku barn? Það vill engin. Þú átt eftir að þakka mér einn daginn. Hún mamma þín var eins og þú, hélt að hún væri prinsessan á bauninni alla tíð. Nennti engu. Hengslaðist um og lék sér allan daginn. Lítið gagn í því. Mér leiðast löt og hyskin börn, Doddi, nú átt þú að þurrka af borðinu. -ég kann það ekkert. Sagði Doddi. "Hvaða kona heldurðu að nenni að eiga mann sem kann ekki einu sinni að vinda borðtusku? Komdu hingað góurinn"
"en við eigum ekkert að gera þetta, við erum börn" sagði Jóhanna loks

Heyrðu góða mín, hún mamma þín er veik inní rúmi og þá er það þín ábyrgð að hugsa um hana til tilbreytingar. Hún eldar fyrir ykkur alla daga, þvær af ykkur fötin, þrífur heimilið og vinnur eins og skepna. Ykkur er engin vorkunn að hugsa um hana rétt á meðan hún nær þessari óværu úr sér, hún er greinilega allt of góð við ykkur. Ég sagði henni alltaf að vera vond við börnin sín, en hún hlustaði aldrei á mig.

Skyndilega rann upp fyrir mér ljós þar sem ég stóð og hleraði við svefnherbergishurðina mína. Ef hennar hefði ekki notið við kynni ég svo sannarlega ekki að þrífa og ég kynni ekki að elda heldur. Ég kynni einfaldlega ekki að hugsa um sjálfa mig né aðra. Þó ég væri kannski ekki alveg fylgjandi kennsluaðferðunum þá varð ég að viðurkenna að þær virkuðu. Og með smá sálfræðiaðstoð hafði hún ekki gert neitt sem ekki var hægt að laga. Ég lagðist upp í rúm aftur. Þetta var of mikið áfall.

Hálftíma seinna kom Jóhanna inn í herbergi til mín og sagði blíðlega "mamma, það er kominn matur". Ég klæddi mig í slopp og fór fram.

Rosalega líturðu illa út anna mín, ertu að eldast svona? spurði mamma. "já, sagði ég, ég er að eldast. Svo brosti ég og mamma brosti til baka.

Ég fann ekki bragðið af matnum af því að ég hafði misst allt bragðskyn í veikindunum en ég veit að hann var góður. Fór vel í munni allavega og þetta var nákvæmlega það sem ég þurfti. Eftir mat þrifu mamma og krakkarnir eldhúsið og ég fór í bað.

Mamma er ágæt, hún er bara eins og ólífur, þú þarft að hafa aquired taste.

Ég er komin heim í heiðardalinn. Orðin fullgildur meðlimur í alþjóðlegu glæpasamtökunum "Kærleiksbjörnunum". Höfuðstöðvar í Róm.

Úff hvað þetta var gaman. More later.

Ég get náttúrlega ekkert sofnað, er allt of upprifin eitthvað. Sofnaði samt ekkert í vélinni.

Já og kærar þakkir Alan, fyrir að taka upp þáttinn fyrir mig!

Organisti: Takk fyrir þetta hrós. Vill til.. að þetta lag, Misty, er eitt af mínum uppáhalds Ellu Fitzgerald lögum. Annars hefði ég auðvitað aldrei spilað það. Var að spá í að hafa svona tónlistarstemmara í öllum þættinum, spila Louis Armstrong og svoleiðis snillinga.. en svo fannst mér bara íslensk tónlist eiga betur við, enda er ég að fjalla um íslenskt uppeldi. Já og svo er ég líka sukker fyrir einkahúmor. Bendi samt á að ég segi "...en.. maður drauma minna, this one's for you".

MÚHOHOHOHOHOHO

Því það ert ekki þú Organisti.. ekki í alvörunni. -Auk þess sem mamma myndi aldrei leggja blessun sína yfir mann sem er í hljómsveit. Nema kannski.. mögulega.. Sinfóníuhljómsveitinni...

Þú kemst nú samt andskoti nálægt því, að vera maður drauma minna.. neita því ekki.

Í London hitti ég átrúnaðargoðið mitt í eftirpartíinu hjá Kylie. Lét auðvitað taka mynd af okkur saman. Jesús, hún er alveg eins skemmtileg in real life. Djöfull var þetta gaman. Ah.. soldið glatað að æla út um allt þegar ég var búin að slátra tveimur flöskum af kampavíni með henni en það reddaðist. Hún kveikti líka í rúminu en það reddaðist líka og það sviðnaði bara smá hár á fótunum á mér. Lítil eftirsjá í þeim..

Það magnaðasta af öllu í þessari ferð var maður sem ég hitti á sunnudeginum. Hann ber nafnið Jude Law. ÓJÁ! Ég gisti á Hyatt regency (the churchill) og þar sem hann er ennþá húsnæðislaus því hexið, helvítis fyrrverandi kellingin hans, hirti húsið og allt innbúið.. já.. þá sumsé býr hann á Hyatt þegar hann er í London. Þetta er ekki lygi, ég var þarna í alvörunni. - og hitti Jude Law. Skrapp aðeins á netið í lobbíinu á sunnudeginum, tékka á tölvupóstinum og taka stöðuna. Er ekki bankað í öxlina á mér.. ó mæ god. Maðurinn er sem grískur guð. Ég missti málið, slefaði og fyrirgaf honum samstundis allar fyrri misgjörðir. Við eyddum deginum saman uppá herbergi og svo kvöddumst við mjög innilega útá flugvelli um kvöldið.

Það er ekkert leyndarmál að ég sökka í trivial á íslensku en í gær komst ég að því að ég sökka feitt í trivial á ensku.

Það sem manninum finnst gaman að spila. Það er ekki lítið..

Remember to let her under your skin,
Then you'll begin to make it..
Better better better better better better, oh.

Na na na, na na na na, na na na, hey Jude...

En við skulum ekki tapa okkur í ruglinu. Enda er þetta næstum allt lygi.

Mikið helvíti er Hyatt flott hótel. Það er staðreynd.

Já og Atviksorða-Anna.. þetta var sko ekki skrifað í óráði, þetta var skrifað af yfirlögðu ráði. Ég fékk hugmyndina þegar ég var með óráði hinsvegar. Var samt ekki með meira óráðin en svo.. að ég hafði rænu á að skrifa hana niður...

Ég er svo þreytt. Ég svaf lítið í nótt og mér er illt í fótunum eftir labb helgarinnar. Göngulagið er svipað og hjá litla mjóa karlinum, ef við gefum okkur að honum hafi misheyrst.

Ég held ég hafi aldrei verið bæði svona illa sofin og líkamlega þreytt, mér líður eins og ég sé í andlegu gjaldþroti og ég hálf kvíði fyrir því þegar ég hitti krakkana á eftir og gef þeim dótið sem ég keypti fyrir þau í útlöndum. Veit samt að þau eiga eftir að planta sér fyrir framan sjónvarpið a.s.a.p. þar sem ég keypti langþráða mynd á DVD, gef ekki upp hvaða mynd augljóslega.. ekki strax.

Ég fór heim í hádeginu og í bað. Reyna að hressa mig við aðeins. Það virkaði ekki. Munaði minnstu að ég drukknaði því ég sofnaði. Í morgun hringdi í mig maður í vinnuna, ósáttur mjög og ég var svo þreytt að ég gat ekki diskúterað við hann af hverju hlutirnir eru svona og hinsegin. Leyfði honum bara að tala út og sagði: "já, því miður, svona eru reglurnar". Hann þagði í það sem virtist vera tvær mínútur.. sumir beita því bragði. Þegja og bíða eftir öðru svari, afsökun, einhverju. Ég held hinsvegar að ég hafi sofnað.

Ég þarf að meika það til fimm. Þá þarf ég að meika það fram að kvöldmat. Þá þarf ég að koma krökkunum upp í rúm.. og þá get ég hætt að meika það og farið að sofa.

Coca cola is it.

Ahhhhhhhhhh

Rosalega er gott að sofa þegar maður er þreyttur. Það er ekki grín að því gerandi.

Hér er hluti af þætti sem ég ætlaði að hafa í sögumanna seríunni en hætti við. Var spurð að því á blogginu hvernig það var að vera ljóshærð um daginn. Hér er svarið:

Tuttugu og þriggja ára fékk ég þá flugu í hausinn að ég væri miklu hamingjusamari ef ég væri ljóshærð. Ég meina.. ég var búin að reyna allt annað. Talaði við vinkonu mína sem var á fyrsta ári í hárgreiðslu og fékk hana til að aflita mig þrisvar sinnum á einum eftirmiðdegi. Þegar handklæðið var tekið af hausnum á mér eftir þriðju aflitunina var hárið á mér orðið eins og gulur blýantur á litinn, auk þess sem það leit út og var viðkomu eins og gömul gæra.

Ég fór strax og keypti mér húfu.

Ég var með þessa húfu á hausnum nánast allan sólarhringinn þangað til kvöld eitt sem ég átti erfitt með að festa svefn.

Á þessum tíma átti ég það einmitt til, að geta ekki sofnað. Oftast var eitthvað að angra mig svona undir niðri og eina leiðin fyrir mig til að eiga séns á að sofna var að komast að því hvað var að halda fyrir mér vöku og spyrja sjálfa mig: Get ég eitthvað gert í því núna? Svarið var í lang flestum tilfellum: "nei" svo ég gat sofnað áhyggjulaus.

Þetta kvöld lá ég einmitt og velti því fyrir mér hvað væri eiginlega að angra mig.

[Maybe God Is Trying To Tell You Something – Tata Vega]

Skyndilega birtist Jesú í dyragættinni á svefherberginu. Spurði hvað væri að. Ég brotnaði niður og grét, sagði að ég vissi það ekki. Hann horfði á mig heillengi, setti svo upp furðu svip og spurði: “Bíddu.. hefurðu litið í spegil nýlega?” svo gufaði hann upp. Ég settist upp í rúminu. Ég vissi hvað var að og ég vissi hvað ég þurfti að gera. Og ég þurfti að gera það strax.

Ég prílaði fram úr, yfir blaðamanninn, inn í eldhús þar sem ég opnaði eldhússkúffuna, náði mér í skæri og þaðan fór ég inn á bað. Kveikti ljósið, mundaði skærin og byrjaði að klippa. Hárið á mér hafði vaxið um rúman sentimeter síðan ég lét vinkonu mína aflita það og sárin í hársverðinum voru öll gróin. Ég leit út eins og versta.... gæra. Þegar ég var búin að klippa allt ljósa hárið í burtu leit ég hinsvegar út eins og fangi í Auschwitz. Það er svona þegar maður heldur að hlutirnir geti ekki versnað..

Sumstaðar hafði ég klippt of mikið og fengið skallabletti, restin af hárinu var í hörmulegum stöllum, hræðilega ljótt. Ég dó ekki ráðalaus, náði mér í nýju fínu gillette rakvél blaðamannsins, makaði raksápu á hausinn á mér og byrjaði að raka. Það var hinsvegar mjög erfitt þegar ég ætlaði að snúa mér að hausnum aftanverðum.

Þarna stóð ég klukkan þrjú á miðvikudagsnóttu innanum ljósar hárlufsur á gólfinu, hálf sköllótt með raksápu á hnakkanum. Ég vissi að ég myndi aldrei sofna svona. Ég fór inn í svefnherbergi, með rakvélina, settist á rúmstokkinn og vakti blaðamanninn. - Sem fékk vægt taugaáfall þegar hann opnaði augun. Kannski ekki skrítið.. ekki á hverri nóttu sem ég vek hann svona útlítandi, sem betur fer. Ég útskýrði fyrir honum í stuttu máli að ég gæti ekki sofnað fyrir en ég væri orðin alveg sköllótt.

Fyrst hélt hann að þetta væri draumur, sagði jájá og snéri hausnum út í vegg. Þá hristi ég hann rækilega og kreisti fram tvö tár.. “Ert þetta í alvöru þú?” spurði hann rámur þegar hann náði meðvitund. “Já” sagði ég og kreisti fram tvö ný tár, en mér var ekki grátur í hug. Ég var kona með áætlun. Á endanum kom hann framúr og kláraði það sem ég byrjaði á.

Daginn eftir.. komst ég að því að ég er með svakalega útstæð eyru.

Nei í alvöru talað.. hver vill vera sköllóttur? Þetta var neyðarúrræði.. enda má segja að ég hafi ekki gert mikið.. skemmtilegt á þessu sköllótta tímabili. A.m.k. ekki húfulaus.

(Don’t Get Arround Much Anymore – Cole Porter)

Í gær afhenti ég krökkunum DVD disk; The Nightmare Before Christmas - special edition. Þau ljómuðu.

Dauðsé eftir að hafa ekki keypt Edward Scissorhands líka og Sleepy Hollow. - Fyrir mig, augljóslega.

Ég er hálf þreytt ennþá og eiginlega leið. Kannski er það veðrið.

Jóhanna er lögst í pestina alræmdu sem Doddi bar með sér upprunalega í hús. Ég er ennþá á pensillíni, já.. fór á föstudaginn rétt fyrir flugtak aftur til læknisins sem fannst ráðlegt að framlengja pensillínskamtinn. Ég ætlast til þess að losna við allar umgangspestir fram að jólum, ég hef tekið út mína refsingu og vel það.

Ég er komin með lyktarskyn og bragðskyn aftur svo ég hlýt að vera að lagast. Er samt ennþá með hósta og hósta upp þvílíkum viðbjóði að það hálfa væri nóg. Djöfuls rugl sem þetta er.

Næstu daga verð ég að púsla saman stundarskrá fyrir fjölskylduna. Krakkarnir eru í íþróttum og maður er byrjaður að plana skutl eftir vinnu. Eftir vinnu? Hvenær er það annars?

Ah fuck. - If only.

Af hverju er ég leið? Ég þoli ekki þegar ég er leið og veit ekki af hverju. Gjörsamlega þoli það ekki. Nú á ég eftir að sitja og velta fyrir mér hvað er að angra mig í allan dag og líklega verð ég engu nær. Þegar ég kem heim set ég í þvottavél og held áfram að pæla í þessu, tek smá til, bý til kvöldmat og verð ennþá að hugsa um þetta. Vonandi kemst ég að niðurstöðu svo ég geti afleitt mig fyrir svefninn. Ég má ekki við að missa úr meiri svefn.

Öll lög verða fjarlægð af song of the week í dag klukkan fimm. Sé ekki alveg tilganginn í að halda úti song of the week ef ég get ekki haft link á lagið.. svo ég ætla aðeins að sofa á þessu. Ætli það sé ólöglegt að hafa bút af laginu?

Nei. Ég sleppi þessu alveg.

Hef samt á tilfinningunni að þetta sé byrjunin á endinum. Þessum endanlega.. Þessu mómenti sem ég fer smám saman að taka út mánuð og mánuð, þangað til ekkert stendur eftir.

Verst finnst mér að til þess að framkvæma þetta lítur út fyrir að ég þurfi að standa upp.

Ó vá. Djöfull er þetta skrítið. Mér líður eins og ég hafi misst vin eða eitthvað. Ég er reglulega döpur og ég veit af hverju.

Já, ég er eins og þjófurinn sem er sorgmæddur yfir því að hann sé að fara í fangelsi en ekkert sorgmæddur yfir því að hann hafi stolið. Nákvæmlega þannig líður mér.

Ég á eftir að sakna song of the week alveg hryllilega og mér finnst eins og það vanti strax eitthvað í líf mitt núna þegar ég er búin að taka út linkana á lögin.

Shit hvað ég er fucked up.

Ég læt þetta samt ekkert stoppa mig. Finn einhvern vinkil á þetta, sem er réttu megin við lag-a-línuna.

MÚHOHOHOHO

Einhverjar tillögur?