Fimmtudagur, 29. júlí 2004
Það er strákur á vídeóleigunni sem ég fer alltaf á sem er með alveg svakalega flotta rödd. Hún er djúp og hljómar eiginlega eins og hún sé að koma úr útvarpi.. þó hún sé að koma milliliðalaust út úr munninum á honum.
Furðulegt.
Nú hlusta ég venjulega ekki á útvarp svo ég veit ekki hvort hann er kannski útvarpsmaður að atvinnu..
Ég myndi allavega hlusta á hann ef ég vissi af honum á öldum ljósvakans. Því það er unun að hlusta á hann tala. Verst að hann segir bara svona hluti við mig eins og: "viltu poka?", "fimm hundruð krónur", "má bjóða þér tilboð, kaupir kók og snakk á sjöhundruð...", "nei við eigum ekki fyrstu seríuna af Soprano's", "þessi er glæný", "ég veit það ekki, hef ekki séð þessa".
Ef ég þekki mig rétt þá á ég eftir að missa mig einn daginn og spyrja hann hvort hann vinni við útvarp. Þá kemur líklega í ljós að hann er einn heitasti útvarpsmaðurinn í dag.. og ég verð búin að bera heimsku mína.
Það væri þá ekki í fyrsta skiptið sem ég tel mig hafa fundið eitthvað merkilegt sem einhver annar var löngu búin að finna á undan mér.
Ég er alltaf að finna upp hjólið. Það er magnaður anskoti.
Um daginn áttaði ég mig samt sem áður á einu um sjálfa mig sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir. Ég á enga hetjur lengur. Hetjurnar sem ég átti eru ekki lengur þær hetjur sem ég vil líta upp til. Eiginlega hef ég aldrei átt neinar hetjur. Jú.. Maleficent úr Sleeping Beauty, en hún er svo ill alltaf og geðvond. Mig langar ekki að vera þannig.
Ég þarf að finna mér hetju. Set málið í nefnd.
Kannski ég spyrji strákinn á vídeóleigunni hvort hann vilji vera hetjan mín? Nii.. ég er orðin fed up á karlhetjum.
Til hamingju með afmælið Júlía! Uppáhaldssystir mín í öllum heiminum!