 |
|
|
|
 |
Same old..
Þriðjudagur, 13. júlí 2004
Djöfull er leiðinlegt að vera svona dysfuntional til lengdar. Ég átti nú samt mjöög bágt í gær og hef komist að því af hverju. Það var nefnilega afmælisveisla hjá starfsmanni HÍ í gær og í þessari afmælisveislu fékk ég mér kókglas. Þetta var um klukkan fjögur í gær. Ég var friðlaus úr nikótínfíkn þangað til ég sofnaði um miðnætti. Svo finnst fólki ég fara offari að hætta í kóki og nammi á sama tíma og ég hætti að reykja? Þetta er allt samhangandi, kallar á hvað annað. Ég fæ svona minature geðveikisköst núna sem endast í tæpar tvær mínútur. Þá langar mig svo í eina sígarettu.. bara eina.. I'm repeating myself.. I know it. Ég á fullt af nammi heima. Ég á Mackintosh og toblerone síðan úr fríhöfninni og kit kat sem ég keypti fyrir tveimur vikum já og appollo lakkrís. Mig langar bara ekki í nammi. Ef ég fæ mér nammi.. þá langar mig í kók.. og ef ég fæ mér kók.. þá eru örlög mín ráðin sem forfallinn nikótínfíkill. Bla.. djöfull leiðist mér röflið í sjálfri mér. Myndu þið kaupa það.. ef ég fullyrti að ég væri orðin svo sjóuð í að hætta að reykja.. að þetta væri walk in the park fyrir mig? Að ég fyndi nánast ekki fyrir löngun *nema* þegar ég hitti fólk sem ég er vön að reykja með? - og ég væri bara að skrifa hvað þetta er erfitt fyrir mig.. til að hafa eitthvað að skrifa? Ég stóðst ótrúlega freistingu í gær þegar Egill og Dúna komu hingað. Ég fann reykingarlyktina af þeim og hún var svo góð! Mig langaði að ganga upp að þeim og hreinlega þefa, en ég gat haldið aftur af mér. Ég gat líka haldið aftur af mér þó ég sæi camel blue pakka gæjast upp úr töskunni hjá Dúnu. Satt að segja þá tími ég ekki að reykja heima lengur. Reykingarstybban er nefnilega farin og mig langar ekki í hana aftur. Það var það sem stoppaði mig af. Lyktin. Mér finnst hún samt svo góð þegar mig langar. Jafn góð og mér finnst hún ógeðsleg þegar mig langar ekki. Ég hef samt aldrei upplifað mig svona einmana í hin skiptin sem ég hætti. Furðulegur andskoti. | anna | 12:01 |
comments
Djö. kannast ég við þetta, Mark Twain sagði að það væri enginn vandi að hætta að reykja, hann væri búinn að gera það oft. Ég hætti að reykja fyrir - hvað, það eru komin sextán ár. Fór úr tveimur pökkum á dag niður í núll. Drap í síðustu sígarettunni úr síðasta pakkanum mínum og hef aldrei tekið smók síðan. Engir nikótínplástrar eða tyggjó eða dáleiðsla eða námskeið eða neitt. Nei, það var ekkert mál að hætta að reykja. En mikið andskoti var stundum erfitt að byrja ekki aftur. Það lagast samt á endanum. Ein af betri ákvörðunum sem ég hef tekið um dagana. Nr. 3 | posted by: Nanna | 13.07.2004 | 22:54:27 | [+] |
|
