 |
|
|
|
 |
Non dysfunctional?
Miðvikudagur, 21. júlí 2004
Mamma hringdi í mig í gær. Hún kom af fjöllum, literally. Ég átti við hana mjög áhugavert símtal og eiginlega má segja að ég hafi fengið moment of clarity. Mamma: "Jæja, hvað segirðu?" Ég sat og velti þessu fyrir mér. Fram og til baka. Getur það verið? Ég fór heim í mat í hádeginu þennan dag og Jóhanna kom að máli við mig þar sem ég sat og borðaði ristað brauð með agúrku. (ég segi agúrku því ef ég segði "með gúrku" gæti það misskilist) Jóhanna spurði mig hvort hægt væri að breyta reglunni um hvenær þau fara upp í rúm á kvöldin, þar sem hún er að fá the short end of the stick því hún fer upp í rúm á sama tíma og Doddi. Hún hefur hinsvegar leyfi til að vera vakandi lengur en á endanum kjafta systkynin svo lengi saman að þau sofna ekki fyrr en klukkan rúmlega ellefu. Ég kallaði í Dodda til að ræða þetta mál. Í stuttu máli útskýrði ég fyrir Dodda að þar sem hann væri miklu yngri en Jóhanna væri þetta ósanngjarnt fyrir þau bæði. Hann þarf meiri svefn en hún og hún vill gera eitthvað ein á kvöldin stundum. Benti honum á að þegar Jóhanna var í Frakklandi fór hann einn upp í rúm og var sofnaður fyrir klukkan níu öll kvöld. Nú yrði hann að gera þetta líka þótt Jóhanna væri heima. Doddi horfði á mig í stutta stund og sagði svo: "ókey, má ég fara núna?". Ég spurði hann hvort hann hefði verið að hlusta, (alltaf betra að tékka á því) jú, hann sagðist hafa heyrt það sem ég sagði, sagðist vera sáttur við þetta fyrirkomulag og spurði aftur hvort hann mætti fara að leika sér. Það var auðsótt mál. Mig grunaði nú samt sem áður að þetta yrði einhver barningur um kvöldið þegar hann ætti að fara að sofa, en nei. Sú varð ekki raunin. Klukkan hálf níu kallaði ég í hann og sagði að nú ætti hann að fara að sofa. Hann kom hlaupandi til mín, við burstuðum tennurnar svo lagðist hann sjálfviljugur upp í rúm og as God is my witness! Hann fór að sofa. Klukkan hálf tíu fór Jóhanna upp í rúm að lesa. Ég var nú ekki alveg sannfærð. Þetta gat ekki verið svona auðvelt. Hugsaði: "sjáum hvað gerist annað kvöld". Við kvöldverðarborðið í gær hrósaði ég Dodda fyrir hvað hann var duglegur að fara að sofa kvöldið áður. Hann leit ekki út fyrir að vera að hlusta á mig, sagði bara "jájá" og hámaði í sig kúrekakássu. "Þetta er nú ekkert mjög vondur matur" sagði hann þegar ég setti matinn á borðið. Úúúú.. gleði.. ekkert mjög vont. Það fyrsta sem ég kenni honum eftir hann fermist er að elda. Svo getur hann bara séð um þetta sjálfur! Klukkan hálf níu kallaði ég í Dodda. Eins og kvöldið áður kom hann hlaupandi, ég setti hann í náttföt, burstaði tennur og las fyrir hann í Skúla Skelfi. Þegar ég var búin að lesa fór Doddi að sofa, og hann sofnaði fyrir klukkan níu. Getur verið að þetta sé svona auðvelt? Í hádeginu í gær var mér boðið út að borða. Fékk mjög góðan mat og skemmtilegan félagsskap. Hann er á mínum aldri, fyndinn, jarðbundinn og á við krónískt heilsuleysi að stríða. Hann er ekki úr málningu og þegar hann brosir fær hann stríðnisglampa í augun... | anna | 12:01 |
comments
áttu einhver ráð til að gera börnin svona auð-hlýðin? Tja, þú getur t.d. tekið fyrir alla hluti sem maður skaffar sér en sjaldan eða aldrei notar. Nr. 2 | posted by: Refurin Loki | 21.07.2004 | 12:57:44 | [+] |Ég náði þessu ekki alveg Refur, en ég er þekkt fyrir að vera korter að kveikja... Það er til leið.. sem heitir "tap lausa leiðin". Ef þú notar hana geta allir fengið það sem þeir vilja, nokkurnvegin, og engin "tapar" rifrildum. Enda upprætir þetta eiginlega rifrildin, í staðinn eru teknar upp samningaviðræður. Það er hægt að lesa um þetta í bókinni "Samskipti foreldra og barna". Ég man of vel hvað ég hataði að "tapa" rifrildum við pabba og mömmu og sérstaklega þegar rökin voru: "af því ég segi það" eða "af því ég ræð", eða álíka. Eða þegar blásið var á öll rök með því að segja: "þú skilur þetta þegar þú verður eldri". Það var tengdamamma sem gaf okkur þessa bók að gjöf og ég get seint fullþakkað henni fyrir það, vegna þess að áður en ég las þessa bók notaði ég einu aðferðina sem ég kunni. Að rífast og skammast og neyta réttar míns sem fullorðinn dysfunctional einstaklingur.. til að tapa aldrei rifrildum, við börnin mín. But MAKE NO MISTAKE! Við erum ekki fullkomin og í raun langt frá því. Ýmislegt sem betur mætti fara. Þetta er vinna og ekkert annað. Ég tek samt eftir því að það munar rosalega um það þegar við hjálpumst að við að hafa hreint í kringum okkur. Það verður einhvernvegin allt auðveldara, samskipti og annað þegar maður býr ekki í ruslahaug. Já.. og eitt enn. Ég stend við það sem ég segi. Þau vita að nei þýðir nei og já þýðir já. Það tók á taugarnar þegar Doddi fór í gegnum suð-skeiðið og mann langaði stundum að kaupa sleikjó, tæta utan af honum umbúðirnar og stroða honum upp í gúlinn á honum bara til að fá stundarfrið. Það hefur hinsvegar marg borgað sig að kenna honum hvað þessi litlu orð þýða og hann er hættur að nenna að suða í mér. En mikið djöfull var það erfitt og langt tímabil. Shit! Nr. 3 | posted by: anna | 21.07.2004 | 13:21:41 | [+] |Mín skrifaði einmitt eina svona ritgerð í ellefu ára bekk. Ég nagaði blýantinn í hálftíma og skveraði svo ritgerðinni af á þeim tíu mínútum sem eftir voru af tímnum. Þessi ritgerð mín sló svo í gegn að kennarinn sá ástæðu til að hrósa mér yfir allan bekkinn þegar hann var búinn að fara yfir alla stílana. Ég held ég hafi roðnað rosalega áður en ég lak niður af sætinu og dó.
|
