 |
|
|
|
 |
Lost and found
Miðvikudagur, 14. júlí 2004
Í kvöld fór ég inn í barnaherbergi. Til allrar guðs lukku hringdi síminn og ég gat bakkað út áður en ég fékk full blown panic attack með tilheyrandi andnauð og handskjálfta. Ég skellti í mig valíum og svaraði símanum. Vildi óska að það væri satt, því þetta hefði verið góður dagur fyrir valíum.
Þá fór ég að skrifborðinu, opnaði litla skúffu og gramsaði í gegnum blöð og penna þangað til ég fann lítið box. Inní boxinu voru tíu appelsínugular pillur. Ég tók eina upp með fingrunum og setti hana upp í mig, hallaði höfðinu aftur og kyngdi. Næst klæddi ég mig í skó, eins og í leiðslu og svo tók ég í hurðahúninn. Þannig stóð ég í líklega einar sjö mínútur áður en ég opnaði útidyrahurðina og gekk niður stigann. Þegar ég var komin út um útidyrnar niðri stóð ég í fimm mínútur í rigningunni.. áður en lyfið fór að kick in og.... Þetta gerðist næstum því svona, (ég tek ekki pillur) en ekki í kvöld. Stundum rifja ég upp hluti. Brengla þá að sjálfsögðu og leik mér með staðreyndir. Annað væri ekkert gaman. -- Ég held áfram að æfa mig. Þú kemur til með að segja þetta við mig einn daginn. Já... þú. Þ.e. ef þú vilt losna... | anna | 0:47 |
comments
Jahá! Þetta kalla ég stemmu. Ég þekki þetta of vel. Nr. 1 | posted by: Zobbeggi von Rundtweg | 14.07.2004 | 10:44:09 | [+] |
|
Ég var í símanum í langan, langan, langan tíma. Stuttu eftir að símtalinu lauk fór ég út. En ekki fyrr en ég var búin að hika í hálftíma. Í fimm mínútur sat ég og starði á símtólið eftir að viðmælandi minn hafði sagt "..taktu eina af þessum appelsínugulu pillum þínum og komdu" og skellt á. Þá stóð ég upp, studdi mig við borðstofuborðið og stóð þannig í ca fjórar mínútur. Þá lagði ég símtólið niður og snéri mér að speglinum, tók um ennið og horfði á sjálfa mig í liðlega þrjár mínútur og hugsaði: "what the" og "oh my god" til skiptis. 
