Ég er að hlusta á "no more time-outs" úr myndinni Out of sight. Mér líður eins og ég sé í einhverju indefinate time-out-i. Og ég get ekki útskýrt það þó að ég viti að það er sama hver les þetta.. það verður misskilið.

Það er ógeðslega leiðinlegt að geta ekki skrifað og ekki af því maður getur það ekki.. heldur af því maður vill það ekki.

Ég er ekki einu sinni í stuði til að fara í bað.

Fokk. Ég var á Amazon.com og hvað sé ég? Sledge Hammer, complete first series. Þetta langar mig í. Þegar við blaðamaðurinn vorum að skipta börnum og búi gekk allt eins og í sögu. Engir árekstrar, full sátt. -Þangað til við fórum að skipta sjónvarpsþáttunum.

Það sem um ræðir er...

Black Adder, complete
Fawlty Towers, complete
Bottom, complete

Það var alveg sama hvað við ræddum þetta mál, við gátum ekki skipt þessum perlum á milli okkar. Lokaniðurstaða?

Í skilnaðarsáttmálanum, viðauka 46 a, stendur:

"Litið er á Black Adder seríurnar sem eina heild og Fawlty Towers og Bottom sem aðra heild. Sameiginlegt forræði verður á þessum sjónvarpsþáttaseríum sem skiptist þannig að annar aðilinn verður með Black Adder í janúar fram í júlí á meðan hinn aðilinn verður með Bottom og Fawlty towers. Skipt verður 1. júlí og 1. janúar ár hvert og munu skiptin fara fram í bílastæðahúsinu við Seðlabankann að miðnætti aðfaranótt þess fyrsta.

Versli annað hvort Anna eða Þórarinn þetta sjónvarpsefni á DVD fellur allur eignarréttur þess aðila niður og mun hinn aðilinn sjálfkrafa fá fullt forræði yfir þáttunum."

Sign. Anna

Sign. Þórarinn

Síðan ætti að komast í lag innan stundar.. ásamt badabing.is

-Update-

Það er ekki alveg útséð með badabing.is. Síðan er í gjörgæslu og líður eftir atvikum.

pusspuss er up and running!

Þá er síðan orðin hálf functional. badabing.is er hinsvegar generally fucked. Sjáum hvað gerist í því máli á morgun.

Ég hef tekið þá ákvörðun að umbylta síðunni minni fyrst ég þarf hvort sem er að breyta tilvísunum hingað og þangað og finna út úr furðulegum ID-fokk-upp-um á færslum. Kannski ég noti tækifærið og setji allt draslið á permanent slóð ala Már, sjáum hvað ég kemst í gott stuð...

Ég geri allavega ekki meira í minni síðu fyrr en ég fæ ftp aðgang, ég er ekki nógu klár í ssh til að geta massað þetta í gegnum það. Song of the week verður a.m.k. í fríi fram að ftp tíma.

Samt. Aldrei að vita hvað maður gerir um helgina. Hver veit nema maður slái inn "man ssh" og lesi.. sér til fróðleiks og yndisauka.. Annars er alveg kominn tími á að strauja vélina mína líka. Jájá.. það mun allt gerast. Þegar veður versnar...

Sem viðmið og dæmi um hvað sumt tekur mig langan tíma vill svo skemmtilega til að ég fór áðan í Sorpu... með jólatréð síðan í fyrra.

Jóhanna er farin til Frakklands og í kvöld fæ ég vinkonu mína utan af landi í heimsókn. Ég ætla að elda fahitas fyrir okkur og með því.. ja.. ég keypti allavega bjór. Það kemur í ljós hversu dugleg ég verð að drekka hann.

Mamma og Jóhanna hringdu í mig í gærkvöldi, komnar á tveggja stjörnu rusl hótelið sem mamma pantaði. Þær voru í hláturskasti. Sem dæmi um brilliant þjónustu þá sagði maðurinn í móttökunni við mömmu að þær væru augljóslega svo þreyttar að þær gætu bara tékkað sig inn daginn eftir. Reynið að fá svona þjónustu á Hilton!

Það var æðislegt að heyra í Jóhönnu því hún var gjörsamlega stunned, enda París fyrsta stórborgin sem hún heimsækir. Þegar ég spurði hana hvernig henni fyndist París so far sagði hún: "vá mamma, ég er bara svo hissa".

Frábært. Ég finn á mér að þetta verður ógleymanleg ferð, enda er Jóhanna ekki með fararstjóra af verri gerðinni. Það verður ekki tekið af mömmu, hún er alveg bráðskemmtileg.

Rétt í þessu fékk ég hugmynd.. ég er að spá í að hafa síðuna alla í css. ÚÚÚÚúúúúú..

Já glætan að ég nenni að lesa svo mikið. Samt.. tempting...

Stundum vildi ég óska að ég gæti séð framtíðina, þó ekki væri nema smá glimps.. svo ég geti metið hvað ég á að gera. Hvaða ákvarðanir ég á að taka. I'm lost in the woods.

Óþolandi aðstæður. Að standa allt of mikið til boða og langa ekki í neitt. Nema það sem er.. off the table. Ekki það, ég hef verið hér áður. Í þetta sinn er ég komin til að vera.

Taka lýsistvennu á morgnanna, ganga frá eftir matinn, mæta í vinnuna, fara í bað.. fylla líf mitt af litlum smáatriðum sem tengir það saman í eina heild og lætur tímann líða.

Einhverra hluta vegna vissi ég að ég kæmist í aðeins betra skap ef ég leigði mér Adaptation, fengi mér jarðaberjashake og nýtt naglalakk. Hvað ég er einföld sál.. leitin að öðru eins.

Vill til að naglalakkið sem ég keypti útí apóteki veitti mér sérlega mikla ánægju þar sem það er fallegt eftir að ég var búin að lakka á mér neglurnar með því. Ekki öll naglalökk sem eru bæði jafn falleg í flöskunni sem maður kaupir þau í og þegar þau eru komin á neglurnar á manni. Það er nú ljóta upplifunin. Að kaupa geðveikislega fallegan lit og svo.. þegar maður naglalakkar sig með honum.. gerir maður sér grein fyrir því að það er ekkert mannlegt við þennan lit og maður lítur meira út eins og geimvera með fyrirtíðarspennu eða eitthvað þaðan af verra. Ég hef séð geimveru með fyrirtíðarspennu. Það var ekki fallegt.

Ég varð reyndar fyrir þó nokkrum vonbrigðum með shake-inn, enda var hann illa shake-aður og að sjúga hann upp í gegnum rörið var eins og að stinga röri í blauta steypu, bíða eftir að hún harðnaði og byrja svo að sjúga. Mér er illt í kinnunum eftir þessa þrekraun og ég er ekki frá því að ég hafi sprengt nokkrar æðar í augunum, en nú er þessi fíni herbergishiti sem er inni hjá mér að mýkja hann allan upp svo þetta reddast fyrir horn.

Adaption. Vá. Það var nóg að taka hana á leigu. Mér líður miklu betur og ég er ekki byrjuð að horfa. Magnaður andskoti.

Ég höndla ekki meiri Adaptation. Ég hugsa allt of mikið og mér líður hræðilega.

Kaufman ætlar til New York. Hann hefur komist að því að hann er pathetic, feitur, sköllóttur og hugsar bara um sjálfan sig. Af þeim sökum hefur hann skrifað sig inn í handritið. Hann ætlaði að minnka efnið, þrengja það niður í það sem skiptir máli. Ég er of hungruð. Það er það sem er að mér, og að fara til New York er ekki lausnin. Hungrið er mitt smækkaða efni.

Ég er pathetic líka. Reyndar ekki feit og ekki sköllótt. Hugsa reyndar ekki heldur bara um sjálfa mig, þrátt fyrir að blaðamaðurinn haldi það. Hann veit ekki hvað ég er að hugsa. Ég hugsa samt of mikið. Kannski er það svarið. Að hugsa meira um sjálfan sig? Nei, that's not it. Ég hugsa alveg nóg um mig. Held ég. Hvað er með þetta hungur mitt? Hvaðan kom það?

Kannski er það til staðar vegna þess að ég var svelt þegar ég var barn? Kannski fékk ég ekki nógu góða næringu. Kannski vegna þess að ég átti foreldra sem voru aldrei heima? Nei, that's not it either. Ætli svarið sé í New York?

Kannski þarf ég að læra að vera sjálfri mér nóg. Er ég sjálfri mér nóg? Ég veit það ekki. Kannski þarf ég að lesa eitthvað, læra eitthvað, gera eitthvað. Kannski þarf ég bara að slappa af og gera ekkert. Liggja með tærnar uppí loft og slaka á? Kannski þarf ég að hreyfa mig meira, borða hollari mat...

Þetta með orkídeurnar og skordýrin fór alveg með það.

Kannski þarf ég að halda áfram að leyfa mér að breytast í það sem ég er, hvað svo sem það er. Hljómar eins og ég sé mutant. Þetta hungur... það vinnur ekki með mér. Ég þarf að komast að því af hverju ég er svona svöng.

Hver er ekki pathetic?

Stundum er bara ekki hægt að finna lausnina nema með deux ex machina. Mig langar að horfa á eitthvað með Woody Allen. Mig langar að horfa á Zelig aftur. Fokk góð mynd. Kannski er það málið. Kannski er ég með snert af Zelig complex? Nei, that's not it.

Kannski þarf ég að brjóta niður fíknirnar mínar. Finna út úr því af hverju þær eru. Hvað er ég að bæta mér upp? Get ég bætt mér það upp öðruvísi? Er hægt að fylla á mig svo ég þurfi ekki ábót? Uppbót?

Ég veit ekkert og ég sannfærist alltaf meira og meira um það. Hvernig tilfinning ætli það sé að vita allt um eitthvað? Hvað myndi það vera? Það sem ég myndi vita allt um, ef ég fengi að ráða?

Ég veit það ekki.

Ég er að lesa endurminningar mínar sem ég skrifaði á Spáni. Vill til að fyrr í kvöld var ég að ræða draumana mína og viðmælandi minn sagði að ég væri klikk, a.m.k. borderline. Grípum nú niður í einn draum.. ég gæti farið út í details.. en þetta er bara svo miklu skemmtilegra eins og ég hripaði það niður í bókina mína...

"Dreymdi illa í nótt. Stóma sjúklingur, tveir eiginmenn, læknar á bráðavaktinni sem fóru í kynskiptiaðgerð fyrir eiginkonurnar sem föttuðu einn daginn að þær væri lesbískar. Ég var stóma sjúklingurinn og draslið fór úr sambandi og vibbinn lak á hendurnar á mér. Ég var annar eiginmaðurinn."

Borderline hvað?

Hér er svo góðgæti frá ellefta degi ferðarinnar:

Ég nenni ekki að skrifa. Ég nenni ekki að liggja. Ég nenni ekki að standa upp. Ég nenni ekki að tala.

mán, þrið, mið eftir

Ég var búin að stóla á að fá niðurgang og losna við nokkur kíló í viðbót.. with my luck.. should have known better.

Dagur sjö:

Það er ískalt og ég er fresh out of ideas um hvað við eigum að gera hérna. Jú.. ég gæti nú alltaf naglalakkað mig. Aftur. Þvílíka ruglið.

Ég vaknaði klukkan fimm. Kúrði uppí við hinn koddann til klukkan sex. Þá fór ég frammúr.

Doddi vaknaði... klukkan sjö í morgun.

Ég gaf honum að borða og svo spurði hann hvort hann mætti horfa á Cartoon network. Jamm.. Duttum við ekki inn í Courage þátt. Eustace er dásamlegur. Þetta eru svo sýrðir þættir, ég elska þá. Ég var búin að segja blaðamanninum að taka afruglarann.. ég held samt að ég verði að vera áskrifandi af cartoon network. Bara fyrir Courage. "the things I do for love".

Courage: is a cowardly dog who is pink with black spots. He defends Muriel, his best human friend, who he really loves. He doesn't hate his other companion, Eustace, but likes Muriel better. Eustace calls him "Stupid dog".

Muriel Bagge: is an old lady who is very sweet, caring, and gentle. She has glasses and white hair. She loves Courage. She comes from a Scottish background. Her husband is Eustace Bagge. She loves to drink a cup of tea daily.

Eustace Bagge: is an old failed farmer who complains and makes fun of just about everything and is almost the complete opposite of Muriel. He scares and avoids being with Courage. He never gets the attention Courage gets. He is always trying to get rich, and sits in his favorite chair.

The Computer: is Courage's computer, he talks to him about advice to save himself from villians. He has a sense of humor of his own!

Ma Bagge: is Eustace's mother who loves Courage and hates Muriel. Eustace gets the phrase stupid dog from his mother. She used to say to Eustace, "Stupid boy".

Dr. Vindaloo: is the doctor Courage, Muriel, and Eustace go to. His motto is "There's nothing I can do!"

(ég hafði ekki áttað mig á því að ég væri hjá sama lækni og þau)

The Nowhere Newsman: is the guy who captures all the news in Nowhere.

Memorable quotes and re-occuring ones...

"Stoopid Dog, Now you made me look bad!" said by Eustace to Courage.
"Something smells fishy or my name's Stinky Moo-Moo (or Swinkenhoffer or Archibald or Alioyses). And its Not." said by Courage in various episodes
"Muuuuurrrriiiieeeeeeelllllll!!!!" screamed by Courage.
"When am I getting paid????" Eustace.
"Nawty....." Muriels barber nephew.
"I ain't getting out of this chair!" Eustace.
"Bleh bleh bleh!" Eustace.
"...Garbage from King Garbage of the Garbage dynasty." Eustace.
"Oh My.." Muriel.
"Stupid space/hat/hippies." Eustace. (best þegar hann segir "Stupid hippies", það er bara óborganlegt)
"Where's my dinner?" Eustace.
"It's Doc Gerbils World...." re-occuring theme inside Dr Gerbils lair.
"The things I do for love..." Courage.

Mér var bent á alveg ferlega skemmtilegan bloggara áðan og þar sem ég get ekki uppfært linkana mína just yet.. ætla ég að linka á hann hér.

Þeim sem finnast ISNULL færslan tær snilld, vinsamlega reportið til mín. Ég vil vita hvað þið eruð mörg þarna úti.

Dagurinn í dag var góður. Mjög góður. Eftir vinnu fór ég að sækja Dodda, sem var að hlusta á Mambo nr. 5 á geisladisknum sem hann fékk að fara með með sér í leikskólann. Hann er með þetta lag á heilanum. Á leiðinni heim vorum við að syngja þetta saman og hann spurði: "mamma, af hverju segir hann "you can run you can kæ you and me gonna tússí skæ" og svo aawww! ? "Af því að hann er í svo miklu stuði" svaraði ég. Hann var sáttur við það og svo sungum við "Mambo number five" alla leiðina heim.

Það var kjúklingur í matinn. Dodda finnst hann góður en var búinn að bíta í sig að þetta væri "ógeðslegur matur, punktur". Nú vill til að við Doddi erum með samning sem hljóðar þannig að það er bannað að segja að matur sé ógeðslegur.. þangað til maður er búin að smakka hann. "Já mamma, en ég er búin að smakka þetta og mér fannst það ógeð". Ég spurði hann hvernig stæði á því að hann hefði fengið sér þrisvar á diskinn síðast.. "ég var bara að plata þig" var svarið. Á endanum fékk hann sér smá kjúkling og viti menn.. jú.. þetta var ógeð.. sagði hann, en borðaði samt þangað til hann var saddur.

Þegar hann var kominn í náttfötin og ég var að fara að bursta í honum tennurnar minnti hann mig á nokkuð sem ég var búin að gleyma, enda er svo langt síðan ég hef gert það. Doddi hefur nefnilega átt í miklu haturssambandi við tannbursta frá því hann fékk fyrstu tönnina. Hann þolir þá ekki. Það var martröð að fá hann til að bursta þegar hann var yngri eða þangað til ég fór að tala við Karíus og Baktus.

Eins og allir foreldrar vita eru þeir þarna upp í manni, hlaupandi um með hárið út í allar áttir vopnaðir hömrum og hökum. Það eru hinsvegar ekki allir sem sjá þá með berum augum, en ég geri það. Í þykjustunni allavega. Ég vandi Dodda við tannburstun með því að lýsa fyrir honum æsilegum eltingarleik og hvernig þeir hoppuðu úr efri góð í neðri, reyndu að halda sér dauðahaldi í augntönn og hvernig tannburstinn gómaði þá. Svo heyrðum við neyðarópin þegar hann skyrpti út úr sér tannkreminu.

Þetta fannst Dodda gaman og í kvöld bað hann mig að segja Karíusi og Baktusi að hann ætlaði ekki að borða neitt nammi handa þeim. Svo opnaði hann ginið upp á gátt. Ég sá þá strax helvítin í öðrum endajaxlinum til hægri. Voru þar í garðstólum frá Rúmfatalagernum að chilla með kók í annarri og snickers í hinni. "Eigum við að bursta þá?" spurði ég Dodda.. Hann kinkaði kolli.

Eftir mikinn eltingarleik og fjör skyrpti Doddi út úr sér og kallaði á eftir þeim: "haha!"

Hann sofnaði á fimm mínútum og ég fór í bað. Þegar ég kom uppúr baði naglalakkaði ég mig og núna.. er ég að fara að vinna í handritinu mínu.

En þetta var góður dagur. To say the least.

Fokk. Ég er ekki í stuði og þarf að vera í stuði. Fokk. Fokk. Fokk.

Hvað gerir maður þá? Hvað gerir maður til að koma sér í stuð? Og má ekki nota sígarettur? FooooookKKKKK!

It's the sickest thing.. ég er alveg í stuði.. bara ekki í stuði til að gera það sem ég þarf að gera. Kannski er ég ekki alveg komin nógu nálægt deadline-inu til að ég kippist í gír. Ah.. ég er komin með megnið hvort sem er. If all else fails... þá notar maður bara deux ex machina.

Ég er í öllu falli búin að kippa í spottann og orðin.. spotless.

Guð úr vélinni... hmm.... OFCOURSE! BY GOD! I'VE GOT IT!

Var reyndar búin klukkan níu en ég hef verið upptekin við að vorkenna mér yfir sígarettuleysi og öðru tilfallandi síðan. Ef ég gef mér að með heilsusamlegra líferni muni ég drepast á afmælisdaginn minn þegar ég verð nítíu og átta ára, þá eru tveir reyklausir dagar down.. 23794 to go. Það er nú ekkert svo mikið...

Undur og stórmerki, explorer hrökk í gang áðan. Ekki gerði ég nokkuð til að hann virkaði aftur, skil ekkert í þessu.

Ég er búin að prufulesa þetta dót mitt, velja lög, skipta um skoðun, skrifa allt annað en það sem ég ætlaði að skrifa, velja ný lög og nú mun ég ekki breyta meir. -Þangað til í fyrramálið. Mögulega. Kannski. Ah.. sjáum til.

Málið er eiginlega að ég er orðin leið á því sem ég ætlaði að skrifa um. Hefði betur klárað það þegar ég byrjaði, en mér var strax farið að leiðast.. ég held að mér leiðist mjög auðveldlega. Samt ekki. Mér finnst þetta ekki leiðinlegt, það er ekki það.. mér finnst ég bara soldið leiðinleg. Kannski af því ég er búin að lesa þetta of oft. Dunno.

Ég er allavega komin í frí fram á mánudag.

OJ! Hvað haldiði að illfyglið hún systir mín hafi gert áðan? Hún hringir í mig frá París, eins og hún sé hálf grátandi og biður mig um að hringja í sig strax. Sem ég gerði, með hjartslátt dauðans og svo logandi hrædd að ég gat varla fundið símann hennar í minninu! Þegar hún svaraði sagði hún hikandi: "ehh Anna? Það gerðist smá slys.. " og svo kom þögn í eins og fimm sek.

Þetta eru lengstu fimm sek sem ég hef upplifað og fóru allar í að hugsa um hvað gerðist og hversu slösuð Jóhanna var. Ég var við það að fara að gráta þegar Júlía sagði :"ah.. nei ég er að djóka, það gerðist ekkert.. Jóhanna vill tala við þig".

Ég náði mér ekki að fullu fyrr en löngu eftir símtalið.

Í dag spurði mig ókunnugur maður hvort ég væri nýbúin að borða banana. Ég starði á manninn, var reyndar í símanum og gat ekki svarað honum. Hann kom aftur seinna og sagði að hann væri bara svo svangur og hann fyndi lykt af banana. Ég fann bananahýði í ruslinu seinna, þegar ég var farin að finna bananalykt sjálf. Hélt ég væri goin' crazy! Enda kannski ástæða til...

That's a wrap for today folks. I'm gonna hit the hey...

Það er örstuttur playlisti sem ég spila á kvöldin þegar ég er að koma Dodda í ró og hann er farinn að sofna á ótrúlega stuttum tíma. Í gærkvöldi var ég annars hugar, að hugsa um handritið mitt, svo ég gleymdi að setja playlistann á þegar ég var að hátta Dodda. Þegar hann var búinn að liggja í rúminu í nokkrar mínútur heyrði ég hann kalla fram: "mamma, spila lögin!".

Ég setti playlistann á og í lúppu, eins og venjulega, nema ég gleymdi þessu á allt kvöldið og reyndar alla nóttina. Þegar ég vaknaði í morgun var Doddi kominn upp í rúm til mín og hann hafði lokað hurðinni fram. Í svefnrofunum heyrðist mér einhver vera frammi að syngja og mér fannst það yndislegt. Ég hefði sumsé ekkert á móti því að búa með Sting, ef hann nennti að vekja mig með söng á hverjum morgni.

Nú er hinsvegar komin tími á að skipta út lögum fyrir Dodda. Mér líst svakalega vel á þessi.

Það getur komið sér vel að keyra eins og bankaræningi, eins og ég komst að í dag þegar ég gerði mér grein fyrir því að það hefði verið betra, og eiginlega nauðsynlegt, að koma með lögin sem á að spila í þættinum með mér. Vegna rallý kunnáttu minnar kom það ekki að sök og ég brunaði heim, brenndi disk, brunaði aftur upp í RUV og kláraði þáttinn með heilar sjö mínútur eftir af stúdíótímanum. Geri aðrir betur.

Fagmennirnir á staðnum voru ánægðir með frammistöðu mína, ég held samt að ég sé nú ekkert að hlusta á þetta. Tek bara valíum og legg mig... eða eitthvað. Já.. eða drekk allan tollinn og ligg svo með skerta meðvitund upp í sófa á meðan þetta rúllar. Now there's a thought!

Ég gerði loka breytingu á handritinu 15 mín áður en ég lagði af stað upp í útvarp. Breytti texta örlítið og skipti út einu lagi. Held að það hafi verið smart move.. en samt.. þetta lag sem ég tók út.. það verður song of the week innan skamms.

Þegar ég var búin keyrði ég heim og langaði í sígarettu. Ég er nefnilega vön að reykja þegar ég er búin með eitthvað svona.. verkefni. Ég er vön að verðlauna mig og venjulega með sígarettu. Hlamma mér í stól inní stofu, kveiki í og sýg að mér tjöru og viðbjóð með áfergju, loka augunum og finn nikótín vímuna svífa þægilega á mig. En í dag gerði ég það ekki. Ég fór og fékk mér lítinn jarðaberja shake og fékk mér brain freeze. Ekki alveg sami hluturinn en heilinn á mér er allavega nógu dofin til að mig langar ekki í sígarettu.

Í kvöld er ég að fara upp á Keflavíkurflugvöll að sækja Jóhönnu og mömmu. Ég hlakka ekki lítið til að sjá hana.

Stundum sé ég ekki það sem er fyrir framan mig. Ja.. ég sé það.. en ekki eins og það er. Ég sé eitthvað annað. Ég sé eitt, trúi öðru.

Ég er í fríi. Börnin fóru um klukkan níu. Ég var í símanum heillengi og þá fór ég að horfa á Calendar girls, brill bíómynd. Á meðan var ég að lakka á mér neglurnar. Núna er ég orðin þreytt en er samt að spá í að fara í bað.

Á morgun er ég líka í fríi. Kannski að maður fari í sturtu?

French manicure, í tilefni dagsins...

Eins og þorri þjóðarinnar unnum við hjónin myrkrana á milli og höfðum ekki tekið okkur gott frí í áraraðir. Í vetur sat ég í stofunni hjá mömmu að barma mér yfir hvað ég er þreytt alltaf og uppgefin þegar hún fékk skyndilega alveg nóg af röflinu í mér, barði í borðið og sagði við mig að þetta gengi ekki lengur. Við værum að drepa okkur á vinnu og yrðum að fara í frí. Og hún væri að tala um alvöru frí. "Hva.. ætlar þú að hafa krakkana?" spurði ég. Nei auðvitað kæmu krakkarnir með okkur. Enda voru þau nánast ekkert búin að sjá pabba sinn síðan hann varð gerður að millistjórnanda á blaðinu. Á tímabili velti ég því fyrir mér hvort hann gæti ekki sent mér mynd af sér í tölvupósti til að koma í veg fyrir að ég myndi lemja hann í hausinn með hafnarboltakylfu ef svo ólíklega vildi til að ég vaknaði upp um nótt með hann í rúminu.

Það kom þó aldrei fyrir.

Ákvörðun var tekin í febrúar og ferð keypt til Spánar. Við færum af landi brott á uppstigningardag.

Ég vaknaði snemma fyrsta morguninn. Þegar ég opnaði gluggann flæddi sólin inn og eins og sönnum sólarlandafara sæmir greip mig áður óþekkt æði og ég var ekki lengi að klæða mig í bikiní, bera á krakkana sólarvörn og áður en ég vissi af voru þau komin í ískalda laugina að leika sér. Ég náði mér í strandhandklæði og plantaði mér í bekk útí garði við sundlaugina. Komst að því eftir korter að ég kann ekki að liggja í sólbaði. Hef enga eirð í mér. Ég stóð upp á fimm mínútna fresti og gekk um, fannst eins og ég þyrfti að gera eitthvað annað. Það er rosalega erfitt að liggja í leti þegar maður hefur ekkert að gera. Enda er það ekki að liggja í leti, það er að hvíla sig, slappa af.. eitthvað sem ég kann ekki að gera.

Ég kann hinsvegar að liggja í leti og er meistari í því innanhúss án atrennu, en það er bara hægt að liggja í leti þegar maður þarf að vera að gera eitthvað annað og þá helst eitthvað mjög aðkallandi. Það var ekki fyrr en um klukkan fjögur sem ég fattaði þetta.

"Við ættum að setja krakkana í sturtu" sagði ég við blaðamanninn sem lá sallarólegur í næsta bekk. "ha?" sagði hann í hálfgerðu móki. "já, við ættum að setja krakkana í sturtu" sagði ég, vitandi að það var algjör óþarfi þar sem ég hafði sett þau í bað daginn sem við fórum út og þau voru búin að vera meira og minna í sundi síðan. Blaðamaðurinn umlaði eitthvað sem hljómaði eins og já og á sömu andrá gat ég lagst útaf á bekknum, sallaróleg. Því ég nennti ekki að setja krakkana í sturtu.. og nú gat ég legið í leti.

Þetta var tækni sem átti eftir að reynast mér vel í ferðinni og blaðamaðurinn hjálpaði mikið með spurningum eins og: "eigum við að elda eitthvað?" eða "þarf ekki einhver að fara að ná í vatn?" það er honum að þakka að ég lá nánast óslitið í bekknum allan daginn.

Morguninn eftir vaknaði ég skaðbrennd og mundi að ég hafði gleymt að bera á mig sólarvörn daginn áður. Ég bar á krakkana, á bakið á blaðamanninum, og framan í mig.. en hvergi annarstaðar og nú var ég rústir einar. Helvítis djöfull, hugsaði ég "nú þarf ég að hanga inni í allan dag!" Komst fljótt að því að ég var ekki sú eina sem þurfti þess, rigning og skítakuldi úti.

Sama gilti um daginn eftir og daginn þar á eftir. Og daginn þar á eftir.

Þann morgun sat ég, norpandi á veröndinni og fylgdist með rigningunni dropa í sundlaugina þegar hliðið opnaðist og fararstjórinn birtist. "Sæl, sagði hún útundan hettunni á regnkápunni. "ég kom bara til að athuga hvort ykkur vantaði eitthvað?" "já sól" sagði ég og glotti. Hún hló. "þetta er rosalega óvenjulegt", sagði hún afsakandi eins og það væri henni að kenna að það væri rigning. "Það er venjulega kominn 25 stiga hiti á þessum tíma og brakandi sól". Ég gat ekki látið þetta í friði. "Já við erum búin að velta því fyrir okkur af hverju við fórum bara ekki í bústað á Laugarvatni, það hefði verið svipuð upplifun". Hún hló aftur.

Ég fór inn þar sem börnin norpuðu undir teppi með sitthvora game boy vélina. Ég þakkaði Guði fyrir Gameboy í hljóði og fór upp, henti mér á rúmið og horfði á myndina á veggnum. Gátu þeir nú ekki haft eitthvað skemmtilegra myndefni á veggjunum fyrst það var ekkert sjónvarp á staðnum? Ég dró teppið upp undir háls og hryllti mig.

Í hinu rúminu lá blaðamaðurinn með eins konar stjarfklofa. Starði fram fyrir sig í tómið algjörlega hreyfingarlaus. Svona eyddum við deginum. Ég held að ég hafi dottað öðru hvoru, milli þess sem ég starði á myndina á veggnum sem var svo óspennandi að það skipti ekki máli hvort ég var með gleraugun eða ekki þegar ég horfði á hana, enda hef ég ekki sofið svona mikið síðan ég var ungabarn. Góðar líkur á því að ég hafi sofið meira í þessari ferð en sem barn þar sem ég var með króníska eyrnabólgu og svaf oft frekar lítið eins og hann karl faðir minn segir mér reglulega með miklum tilþrifum.

Upp úr hádegi kom Jóhanna inn í herbergi til okkar og hlammaði sér í fullkominni uppgjöf á rúmið. Stuttu seinna kom Doddi líka og hlunkaði sér við hliðina á henni. Þarna sátum við fjögur og störðum í sitt hvort tómið. "djöfull sakna ég sófans og sjónvarpsins" vældi ég. Ég sakna Internetsins sagði Jóhanna og andvarpaði. Ég sakna playstation tísti Doddi. En blaðamaðurinn toppaði okkur þegar hann stundi "mig langar svo í vinnuna!"

Um kvöldið sátum við blaðamaðurinn í hvítum plaststólum á veröndinni og biðum dauðans vafin í teppi til að verjast kuldanum. Ég velti því fyrir mér hvort Rúmfatalagerinn væri með útibú á Sa Coma á meðan ég virti fyrir mér stólana. Brunarústirnar mínar höfðu breyst í brúnku á þessum votviðrisdögum og blaðamaðurinn var fúll yfir því að líklega yrði ég sú eina sem kæmi heim með einhvern lit úr ferðinni. Samt.. hann leit nú út fyrir að vera með smá lit þegar hann bar handlegginn upp að stólarminum.

Bara sjö dagar eftir.

Og það kom sól. Loksins. Við vorum ein í raðhúsalengjunni og leið eins og milljónamæringum. Kældum okkur í sundlauginni þegar sólin var búin að steikja okkur alveg inn að beini og teyguðum vatn úr brúsum. Þannig komu nýju dvalargestirnir að okkur seinnipartinn þennan dag: fljótandi á vindsæng í köldu vatninu sem okkur fannst dásamlega svalandi. Augljóslega fór mjög vel um okkur.

Ég rétt náði að segja "vatnið er ka.." en komst ekki lengra áður en einn steggurinn stakk sér á bólakaf í sundlaugina. Ég hef aldrei fyrr, og mun sjálfsagt aldrei aftur sjá nokkurn mann synda af þvílíkum ógnarhraða í land með skelfingar svip, stökkva upp úr vatninu eins og undan torfu af pirana fiskum og hlaupa inn í hús. Við blaðamaðurinn litum á hvort annað. Leit út fyrir að okkur myndi kannski ekki leiðast svona mikið seinnihluta ferðarinnar. Maður er manns gaman og allt það. Hehehe Djöfull erum við illa innrætt. En eins og blaðamaðurinn benti réttilega á, seinna um kvöldið, þá hefðum við getað legið þarna á vindsængunum og hvatt fólkið til að koma útí. Það hefði verið ljótt.

Eftir þennan yndislega dag brann blaðamaðurinn á framhliðinni, en við vorum nú ekkert stressuð yfir því vegna þess að það var búið að spá meiri rigningu og vissum að hann myndi fá nokkra daga, eins og ég, til að ná sér. Eftirá að hygga er ég ekki hissa á að hann eigi svona erfitt með að finna sinn æðri mátt. Hann lét allavega ekki sjá sig í Sa Coma. Það var brakandi sól það sem eftir var ferðarirnnar og hann brann bara meira og meira á meðan minn æðri máttur var búin að koma því þannig fyrir að ég varð hálf svört áður en yfir lauk.

Það kom verulega á óvart hvað það getur verið leiðinlegt í útlöndum þegar maður hefur engin söfn, engar smart búðir, ekkert líflegt götulíf.. bara miðaldra breta og rósótta kögurboli innan um klunnalega hassplöntuskreytta mynjagripi. Er hægt að toppa þetta? Er Sa Coma helvíti á jörð?

Næstu dagar fóru í að finna eitthvað til að gera, svo við gætum legið í leti. Einn daginn leigðum við okkur eins konar hjólabíl fyrir alla fjölskylduna. Við hjóluðum honum upp innkeyrsluna og lágum svo í leti allan daginn. Bara tilhugsunin um að hjóla á þessu furðutæki var nóg til að við vorum límd við bekkina.

Á þriðja degi í sól leiddist mér svo mikið að ég fékk hugmynd. Datt í hug að leigja bíl og keyra um eyjuna. Hugmyndin fékk mikinn hljómgrunn hjá fjölskyldunni og mér leið eins og sannkölluðum snillingi, alveg þangað til við áttuðum okkur á því að þó að maður megi keyra fullur á Spáni, þá verður maður víst að hafa ökuskírteini. Þetta er auðvitað rugl. Að sjálfsögðu hafði hvorugt okkar haft rænu á að hafa ökuskírteinið með.

Ég er nú ekki vön að láta svona smotterí stoppa mig af og ákvað að hringja í íslenska sendiráðið til að athuga hvort ég gæti ekki fengið leyfi til að keyra. Ég vil nota tækifærið og þakka OgVodafone fyrir sms-ið sem þeir sendu mér stuttu eftir lendingu í Palma, þar sem þeir buðu mig velkomna til Spánar. Það væri ekkert verra ef það væri hægt að hringja úr númerinu sínu á meðan maður er á Spáni líka. Sendiráð taka víst ekki við sms-um og allir símasjálfsalar sem ég rakst á átu bara peningana mína og þökkuðu pent fyrir sig.

Mér datt í hug að senda sms til íslands og biðja mömmu um að brjótast inn í bílinn minn, ná í ökuskírteinið úr sólskyggninu bílstjóramegin og senda það til mín með fed-ex. Hún var hinsvegar á leiðinni í sturtu svo málið var dautt.

Í stað þess að keyra um eyjuna þennan dag rölti ég út í bekk og fékk mér sígarettu og kók. Koffeinið, nikótínið, tjaran, blásýran og allt hitt ógeðið hafði mögnuð áhrif í sólinni og ég lagðist útaf skælbrosandi í alsælu.

Ég fór til Spánar til að gera þrennt. Hvíla mig, fá lit og niðurgang. Ég get nú ekki kvartað, ég varð brún og ég varð eins úthvíld og ég get orðið. En eins viðbjóðslegir og þessir kjötfarshamborgarar litu út bornir fram með fölum frönskum kartöflum á öllum helstu veitingarhúsum.. þá höfðu þeir ekkert að segja. Greinilega ekkert að marka það sem stendur um magapestir í þessum bæklingum frá ferðaskrifstofunni. Ég tel mig hafa misst gullið tækifæri á að komast í kjörþyngd.

Hvar eru lögfræðingar þegar maður þarf á þeim að halda?

Daginn áður en við fórum heim ákváðum við að fara í dýragarðinn sem var í næsta bæ. Þar fórum við um borð í eitthvað farartæki á hjólum sem mig skortir lýsingarorð yfir. Planið var sumsé að keyra í gegnum hluta dýragarðsins og sjá dýrin í sínu náttúrulega umhverfi. Við vissum bara ekki að líklega eru eigendur þessa dýragarðs á hausnum og hafa þurft að éta lagerinn því það var nánast ekkert af dýrum þarna og þau örfáu dýr sem við sáum voru horuð og vansæl. Við keyrðum í fimm mínútur og þá sást dýr.. andköf voru tekin og myndir, í aðrar tíu mínútur skoðuðum við auða velli, eyðimörk og vá.. annað dýr. Því miður var ekki hægt að sofna í þessu farartæki, til þess voru bekkirnir of harðir og mér var orðið illt í rassinum eftir tíu mínútna setu. Það eina sem virkilega vakti athygli mína og óhug í þessum dýragarði var hræðileg drekafluga sem sveimaði við gluggann á vagninum sem ég var í og ég kunni ekki að loka glugganum. Ég sá fyrir mér að kæmist flugan inn væri það barátta upp á líf og dauða.

NAUT! Hrópaði Doddi upp í hvert sinn sem við sáum dýr með fjórar fætur og horn. Við sáum enga sérstaka ástæðu til að leiðrétta hann. Rúnturinn um þennan rýra dýragarð endaði svo í "aðal" dýragarðinum þar sem horuð dýr águ í drullugu vatni og sváfu. Sum búrin voru tóm. Ég spái því að eftir sumarið verði bara flóðhesturinn eftir. Get ekki ímyndað mér að hann bragðist vel. Krökkunum fannst skemmtilegast að leika sér á leikvellinum sem var í miðjum dýragarðinum. Það segir allt sem segja þarf um þennan dýragarð.

Það er ótrúlegt en þegar við vorum komin aftur í raðhúsagarðinn með kók í annarri og camel í hinni vorum við fegin. Enda var biðin nánast á enda, við vorum á leiðinni heim daginn eftir.

Ferðin út á flugvöll gekk stórslysalaust fyrir sig og það var ótrúlega lítið magn af grenjandi ungabörnum í rútunni. Við vorum hætt að telja dagana, nú töldum við klukkutímana þangað til við kæmum heim. Blaðamaðurinn spáði því að hann myndi kasta sér í jörðina og kyssa hana við heimkomu. Ég ætlaði hinsvegar að bíða þangað til ég væri komin heim og kyssa tölvuna mína, sjónvarpið, sófann, ísskápinn, eldavélina, jafnvel þvottavélina..

Við vorum búin að koma okkur vel fyrir í flugvélinni þegar við heyrðum flugstjórann segja: "góðir farþegar, það verður einhver töf hjá okkur þar sem við getum ekki lokað einni hurðinni, við höfum kallað út flugvirkja og vonandi er ekki langt í flugtak"

Christ.. var þetta nú ekki típískt, hugsaði ég. Náði varla að hugsa lengra vegna þess að innan við fimm mínútum síðar heyrðist: "góðir farþegar, hann var ekki lengi að kippa þessu í lag, við tökum á loft eftir fimm mínútur"

Hva.. notaði hann tyggjó til að kýtta hurðina aftur eða? Mér fannst þetta ekki traustvekjandi. Í flugtakinu velti ég því fyrir mér hvort það væri samt ekki viðeigandi endir á þessu fríi.. ef flugvélin ferst..

Afgreiðslumaður: "Góðan daginn frú, get ég aðstoðað þig?"
Anna: "Ég er ekki frú, en þú mátt aðstoða mig."

Ég er að spá í að fara ein í bíó. Þetta er eitthvað sem ég hef gert einu sinni á ævinni áður og það var þegar ég fór ein að sjá myndina The Three Amigos. Rifjaðist upp fyrir mér um daginn, þegar ég var að leita að lögum fyrir þáttinn minn og rakst á hljóðfælinn úr myndinni þar sem runninn syngjandi fer á kostum. Það var einmitt hann sem fékk mig til að fara aftur á myndina.

Ég hló svo mikið að mér var bókstaflega illt - í bæði skiptin.

Stundum langar mig í bíó bara af því mér leiðist, eða ég er einmana og vil ekki vera í heiminum. Þegar manni líður þannig er banalt að fara á vonda mynd. Held að Spiderman sé góð..

Come to think of it.. þá held ég að ég finni bara þennan hljóðfæl og hlusti á hann áður en ég fer. Það minnkar líkurnar á total bömmer ef myndin er crap.

Ef við gefum okkur að ég hafi farið á deit í kvöld hefði það verið svona...

Þremur mínútum eftir að ég póstaði síðustu færslu fékk ég símtal. Maður sem ég hef ekki hitt í fjórtán ár og fyrir öllum þessum árum síðan þekkti ég hann í raun og veru ekki neitt. Við hittumst stöku sinnum í partíum hjá sameiginlegum kunningjum. Vissi samt upp á hár hver þetta var þegar hann hringdi. Við spjölluðum í nærri klukkutíma og svo spurði hann mig hvort ég vildi koma með sér að borða, hann væri búinn að vinna í allan dag og væri svangur. Ég hugsaði: "what the hey" og sagði já.

Hann sótti mig þremur korterum síðar í svörtum Audi. Þegar ég opnaði útidyrahurðina stóð hann við bílinn. "Þú hefur ekkert breyst" sagði hann og brosti. Ég þurfti ekki að ljúga, "ekki þú heldur" sagði ég og brosti til baka. Hann opnaði bílhurðina fyrir mig og ég sökk í leðursætið. Það hafði ekki verið rætt hvert við ætluðum að fara, bara að hann vildi borða. Sá ekki fyrir að ég færi á Holtið í kvöld, enda ófyrirsjáanlegt með öllu. Þakkaði mínu sæla fyrir hvað ég er búin að vera löt að þvo og að allar gallabuxurnar voru óhreinar.. hence the skirt.

Okkur var vísað í koníaksstofuna og hann spurði mig hvort ég vildi fordrykk. Já, ég vildi fá einfaldann Bacardi í kók. Hann fékk sér það sama. Síðan ég sá hann síðast er hann búinn með háskólann og vinnur hjá lögfræðistofu. Vissi ekki að lögfræðingar hefðu húmor. Það er svo margt sem ég veit ekki. Ég veit hinsvegar að "bíó" færslan var ekki það sem ýtti við honum að hringja í mig. Hann veit ekki að ég er anna.is. Hann veit ekkert um mig nema það sem kunningi hans sagði honum; ég er skilin, á tvö börn og.. það sem hann sá sjálfur; ég hef ekkert breyst. Ég hef hinsvegar breyst plenty, hann veit það ekki þar sem hann þekkti mig aldrei.

Við töluðum um tölvuverin í háskólanum, gsm síma, útihátíðir, grikki (hann elskar sögu) hjónabönd, skilnaði, gæludýr, gosdrykki, áfengi, sígarettur, varaliti, jazz, bíómyndir, gróðurhús, stefnur, dóma, bíla, fjölmiðla, fjarnám... svo eitthvað sé nefnt. Mér leið vel þegar ég var að tala við hann. Það var eitthvað svo.. áreynslulaust og auðvelt. Hann hefur mjög þægilega nærveru.

Hann drakk vatn með matnum eins og ég, því hann drekkur ekki léttvín, eins og ég. Áhugavert.

Hann fílar Billy Joel, Woody Allen (Zelig er favorite), finnst Kingpin besta Farelly myndin, eins og mér og dýrkar jazz. Býr í 107, er fráskilinn, barnlaus og ég ætla ekki að fara út í útlitið. Vil ekki koma honum í vandræði, en það er nákvæmlega ekkert að þessum manni.

Þegar við vorum búin að borða settumst við í koníakstofuna, spjölluðum og drukkum bacardi í kók með twist of lemon. Um klukkan hálf tvö fylgdi hann mér heim í leigubíl. Hann kom út úr bílnum og kvaddi mig með orðunum: "mig langar virkilega að hitta þig aftur, ég skemmti mér mjög vel". Ég held að hann hafi náð því að mér leið eins þegar ég kyssti hann. Mér leið eins og það myndi líða yfir mig. Hann kom ekki með mér upp. Það var ekki á dagskrá. Enda er þetta orðin stúdía. Hvernig hegðan karlmanna breytist eftir að konur eru búnar að sofa hjá þeim.

(Ef við gæfum okkur að ég hafi sofið hjá honum og ef eitthvað er að marka Organistann þá byði hann mér næst á út að borða á Kaffivagninn, hann.. ropandi og rekandi við allan tímann og myndi svo skreppa á klósettið "til að skíta", stinga af og ég sæti uppi með reikninginn.)

Þessi færsla gerðist ef við gefum okkur að ég hafi farið á deit. Sem ég gerði ekki. Svona gerist bara á bloggsíðum og í höfðinu á manneskjum eins og mér. Því miður.

Ég fór ekki í bíó. Ég fór í allt of heitt bað og sofnaði þegar ég kom uppúr. Þegar ég vaknaði horfði ég á Kingpin á skjá einum, ein í sófanum undir teppi.

Það er fyrirsjáanlegt að ég geti ekki sofnað. Ég klúðraði málunum með of heitu baði áðan. Kannski að ég endurtaki leikinn og reyni að drepa mig aftur úr hita inná baði. Það virðist a.m.k. róa mig og halda kvíðaköstum at bay...

Hef ég röff andlit? Er ég rokkuð? Er ég hrein og bein í samskiptum?

Ætli ég gangi fram af fólki þegar ég er.. ég? Getur það verið?

Það var rétt hjá lækninum mínum, ég er ástfangin.

Ég er fallin... hook, line and sinker.. fyrir sléttujárninu sem ég keypti um daginn.

Samband okkar byrjaði soldið brösulega, ég bölvaði mikið og því hitnaði í hamsi, en eftir að við settumst niður og ræddum málin.. úff.. the heat is ON - á hverjum morgni klukkan hálf níu.

Mér er fyrirmunað að skilja af hverju ég var ekki löngu búin að kaupa mér svona þarfaþing. Sé fram á að halda áfram að vera síðhærð í þetta skiptið því nú get ég verið með slétt hár, og það er svo gaman! Það er nefnilega ótrúlega leiðigjarnt að vera með liðað hár til lengdar. Ekki skrítið þó ég hafi rakað það af þarna um árið. Var komin með alveg upp í kok af því að eiga við það.

Ekki skemmir það fyrir þegar menn koma upp að mér í vinnunni, menn sem moonlight-a sem dyraverðir um helgar, og segja: "vá.. nú ferðu að verða spurð um skilríki þegar þú ferð út". Æi come on.. það er alltaf gaman að heyra að maður líti út fyrir að vera yngri en maður er. Ekkert verra þegar það er friggin' þrettán árum yngra! Kannski að maður ætti bara að láta vaða í þessa ungu.. fara niður í tvítugt, taka þá í fóstur, leiðbeina þeim hvað þeir eiga að velja í háskólanum, kenna þeim að þvo og hengja upp, skúra, elda.. já og maður þyrfti víst að kenna þeim sitthvað fleira sem ég fer ekki út í hér.. hrmpf!

I'm on to something.. I know it.

-heyrðist mér Júlía kalla nýjustu háreyðingaraðferðina sem hún las um í Vogue, en þetta heitir víst "skin blue". -Sem er næsti bær við.

Ég er búin að tala við Júlíu s.l. einn og hálfann klukkutíma og á þeim tíma er ég búin að vera að elda mat - eftir minni. Ekki sniðugt. Alls ekki sniðugt. Næst mun ég nota uppskrift.

Til dæmis var sósan sem ég var að búa til verulega bragðvond, ég sagði Júlíu frá þessu og hún snappaði í húsmæðraskólagírinn, fékk upp hvað ég var búin að setja í sósuna so far og komst að því að líklega vantaði sinnep í hana. Ég fann hinsvegar ekki sinnep, en ég fann ætiþistla. Notaði þá ekki í sósuna, en ég notaði þá á hvítlauksbrauðið og boy.. það er gott.

Ja.. jú ég fann sinnep, en það rann út vorið 2003. Þó ég hafi trú á að það geri manni ekkert nema gott að borða útrunnin mat öðru hvoru, þá eru takmörk fyrir því hvað maður leggur á líffærin. Auk þess eru þau ennþá í sjokki því ég er hætt að reykja.

Ætlaði að nota parsley á hvítlauksbrauðið.. en átti bara svínakjötskrydd, oregano og.. æi ég á allt nema fokking parsley. Júlíu leist nú ekkert á að nota svínakjötskryddið svo ég prufaði að setja ætiþistil ofaná brauðið þegar það kom úr ofninum. Ég er ekki að grínast.. ég er orðin pakksödd af hvítlauksbrauði með ætiþistlum. Ekki fyndið þar sem kjúklingalærin eru ennþá á grillinu. Ég mun borða yfir mig í kvöld, það er nokkuð ljóst.

Mér finnst kaldur kjúklingur reyndar verulega góður og gæti alveg hugsað mér að borða kjúkling á morgun í kvöldmatinn. Who am I kidding.. ég hef aldrei kunnað að grilla. Þetta verður ennþá hrátt þegar slokknar í kolunum.

Börnin fóru í sveitina með ömmu sinni í dag og lengist því frí mitt um þrjá daga. Ég hafði ákveðið að grilla með krökkunum í kvöld og datt í hug að grilla bara samt, þó ég væri ein. Verður maður ekki að læra það líka? Það þýðir ekki að borða Heinz baunir beint úr dósinni og cornflakes yfir sjónvarpinu, detta niður í þunglyndi og hengja sig inná baði bara af því börnin eru ekki heima. Það gengur ekki. Það er líka svo final eitthvað. Gæti ekki gert það af sömu ástæðum og ég get ekki hugsað mér að fá mér tattoo. Of final. Merkilegt að ég hafi gift mig, en það er auðvitað ekki final í nútíma þjóðfélagi.

Skutlaði dóti fyrir krakkana til blaðamannsins áðan og hitti þar Eirík Jónsson sem bauðst til þess að koma á sáttum hjá okkur fyrrverandi hjónum. Eiríkur er fínn. Má samt alveg fara með pakkann út með sér að reykja, þá hefði ég mögulega getað bömmað af honum sígarettu áðan. Það er nefnilega svo skrítið.. minn reykinga-akkilesarhæll virðist vera fyrrverandi eiginmaðurinn minn. Þegar ég sé hann fer líkami minn að öskra á nikótín. Merkilegt.

Eiríkur var ekki með pakkann á sér svo ég er ennþá reyklaus. Mér lá samt við falli þarna, var mjög hætt komin.

Þessu næst brunaði ég upp í Mosfellsbæ til að kveðja krakkana.

Ég finn svo til með Júlíu. Hún kemur heim fimmtánda ágúst og er ein nánast allan þennan tíma. Ég er búin að vera ein í tæpan sólarhring núna og ég er að klikkast úr leiðindum. Ég er ekki vön að vera svona. Það er eitthvað að einhverstaðar í heilabúinu á mér.

Kannski lagast allt þegar ég fæ ftp aðgang. Já.. ég er hreinlega ekki frá því að það gæti verið málið.

What to do..

Ætli bað verði ekki þrautalendingin í kvöld. Eins og alltaf.

Eða Bingó í vinabæ. Mig hefur líka alltaf langað að læra gömlu dansana og fluguhnýtingar...

Nú fór ég illa að ráði mínu. Leigði mér Frailty aftur. Hef ekki getað hætt að hugsa um þessa mynd síðan síðast.

Mér finnst þessi mynd svo creepy. Tók líka In the cut en horfði ekki á hana. Byrjaði á Frailty og nú þori ég ekki upp í rúm, ég er svo spooked..

Ah fuck it. Ég er hvort sem er ekki demon.

Ég er á cold turkey. That's it. Það útskýrir eirðarleysið, ofskynjanirnar, pirringinn, reiðiköst, ofsahræðslu við spegla og af hverju ég sýg puttann svona mikið.

Nú skil ég líka af hverju ég hef verið svona einmana. Ég er vön að hafa alltaf minnst tíu bestu vini mína hjá mér, í pakka merktum camel blue.

Í gær var ég við það að fara á límingunum, eins og núna. Ég er svo pirruð að mig langar að sparka í eitthvað. Ætti maður að fara að æfa box? Niii.. ég myndi bara brjóta allar neglurnar á mér og verða ennþá meira annoyed. Ég hef svo mikið hatur í blóðinu. Ég hata allt og alla og mig langar að.. ARRRRTGASDÐPGUO AG'9UEPG^Q34ITVÆ HSGÆUu aðwjkgædakghðudaforwv8'0mö'q0 549olkæxsd

-lemja á lyklaborðið.

Ég sit hér og hreinlega berst við tárin. Var að finna Onedin line..

Ég tengi þetta við eitthvað svo.. gott. Ég man bara ekki hvað.

Ég fann Onedin line í níu mínútna útgáfu. Er búin að hlusta á stuttan kafla af þessu u.þ.b. tíu sinnum og það er að renna upp fyrir mér af hverju ég þoli ekki klassíska tónlist. Það er einfaldlega vegna þess að ég finn of mikið þegar ég hlusta á hana. Það er sárt. Lætur mig fara að gráta. Og verða kalt.

Mig langar svo að mig verkjar. Það er hræðilegt að vera fíkill.

Djöfull er leiðinlegt að vera svona dysfuntional til lengdar. Ég átti nú samt mjöög bágt í gær og hef komist að því af hverju.

Það var nefnilega afmælisveisla hjá starfsmanni HÍ í gær og í þessari afmælisveislu fékk ég mér kókglas. Þetta var um klukkan fjögur í gær. Ég var friðlaus úr nikótínfíkn þangað til ég sofnaði um miðnætti. Svo finnst fólki ég fara offari að hætta í kóki og nammi á sama tíma og ég hætti að reykja? Þetta er allt samhangandi, kallar á hvað annað.

Ég fæ svona minature geðveikisköst núna sem endast í tæpar tvær mínútur. Þá langar mig svo í eina sígarettu.. bara eina.. I'm repeating myself.. I know it.

Ég á fullt af nammi heima. Ég á Mackintosh og toblerone síðan úr fríhöfninni og kit kat sem ég keypti fyrir tveimur vikum já og appollo lakkrís. Mig langar bara ekki í nammi. Ef ég fæ mér nammi.. þá langar mig í kók.. og ef ég fæ mér kók.. þá eru örlög mín ráðin sem forfallinn nikótínfíkill.

Bla.. djöfull leiðist mér röflið í sjálfri mér. Myndu þið kaupa það.. ef ég fullyrti að ég væri orðin svo sjóuð í að hætta að reykja.. að þetta væri walk in the park fyrir mig? Að ég fyndi nánast ekki fyrir löngun *nema* þegar ég hitti fólk sem ég er vön að reykja með? - og ég væri bara að skrifa hvað þetta er erfitt fyrir mig.. til að hafa eitthvað að skrifa?

Ég stóðst ótrúlega freistingu í gær þegar Egill og Dúna komu hingað. Ég fann reykingarlyktina af þeim og hún var svo góð! Mig langaði að ganga upp að þeim og hreinlega þefa, en ég gat haldið aftur af mér. Ég gat líka haldið aftur af mér þó ég sæi camel blue pakka gæjast upp úr töskunni hjá Dúnu. Satt að segja þá tími ég ekki að reykja heima lengur. Reykingarstybban er nefnilega farin og mig langar ekki í hana aftur. Það var það sem stoppaði mig af. Lyktin. Mér finnst hún samt svo góð þegar mig langar. Jafn góð og mér finnst hún ógeðsleg þegar mig langar ekki.

Ég hef samt aldrei upplifað mig svona einmana í hin skiptin sem ég hætti. Furðulegur andskoti.

Nú styttist í að ég fari í frí. Ég ætla að byrja fríið á að fara í the danger zone, pakka dóti í kassa og henda. Já, ég ætla að ráðast á barnaherbergið og taka til.

-Enda síðustu forvöð áður en þau koma heim þessar elskur. Ekki þýðir að gera þetta með þau hangandi yfir sér eins og hrægamma, spyrjandi: "ætlar þú að henda þessum ónýta kalli sem ég fékk með Smarties hólknum frá afa þegar ég var þriggja ára???". Þoli ekki svona spurningar. Verð reglulega viðskotaill og urra: "Já, ég ætla að henda honum. Það er einlægur vilji minn, hefur þú eitthvað við það að athuga? Áður en þú svarar skaltu átta þig á stöðu þinni í lífinu. Ég er mamma þín, you are at my command. Ég ræð! Na-na-na-na-na-na."

Nei ég segi bara svona. Ég hef skánað eftir að mér var skipað að lesa bókina "samskipti foreldra og barna" af dómaranum í fyrra. Nú er ég ljúf sem lamb og framkvæmi myrkraverk af þessu tagi þegar börnin eru að skemmta sér í sakleysi í sveitinni. Nú eða þá ég leigi mökk af vídeói og kaupi bílhlöss af nammi, handjárna þau saman og bind handjárnin við sófann, læsi mig svo inní barnaherbergi til að fá frið til skemmdarverka. Þau verða bara svo tjúnuð af sykrinum að ég er hætt að nenna því. Auk þess er ekkert grín að smygla ruslapokunum út með þau í sófanum.

Það hefur oft verið þörf, en nú er nauðsyn. Þegar ég er hætt að komast í fataskápana.. þá þarf að gera eitthvað. Ég þarf víst að vera í fötum í vinnunni. Ágætis samstarfsmaður minn benti mér á þessa staðreynd þegar ég mætti einn daginn í bikiní buxum og bol, einum sokk og klossum. Það var einmitt daginn eftir að ég prufaði að taka svefnlyf klukkan fjögur um nótt. Ég varð timbruð um hádegi og fékk lánaða kápu til að fara heim og klæða mig. Hef ekki tekið svefnlyf síðan.

Það er frekar stutt síðan ég tók barnaherbergið í gegn og augljóst að ég hefði mátt vera miklu meira brútal. Minnir mig á.. mig vantar svarta ruslapoka líka.

Þar sem börnin eru ekki heima er tilvalið að byrja í kvöld. Ef ég á að vera raunsæ, sem mér leiðist gífulega að vera.. þá gæti ég klárað þetta fyrir hádegi á morgun. Þ.e. ef ég sleppi því að sofa.

Hluti af barnaherbergjaplaninu var að fara í Ikea að kaupa nokkra hluti. Svona patent Ikea hluti eins og skussi kassa á hjólum eða pilla dótapoka. Á bílaplaninu við Ikea, forgarð helvítis, var hinsvegar svo mikið af bílum að mér snérist hugur. Brunaði niður í bæ, keypti mér Nonnabita, í fyrsta skipti á ævinni, og þaðan útá vídeóleigu.

Það verður ekkert gert í kvöld annað en að liggja í leti og reyna að ná sér eftir að hafa keyrt inn á bílaplanið við Ikea.

Á morgun mun ég gera aðra tilraun. Hver veit nema ég hafi taugar í að leggja bílnum og jafnvel fara inn! Nei, maður má ekki tapa sér í ruglinu og ætla sér of mikið. Best ég keyri einu sinni framhjá Ikea í þrjá daga áður en ég fer inná þetta bílastæði aftur.

Eða bíða bara eftir að útsalan sé búin. Það er líka hægt...

Í kvöld fór ég inn í barnaherbergi. Til allrar guðs lukku hringdi síminn og ég gat bakkað út áður en ég fékk full blown panic attack með tilheyrandi andnauð og handskjálfta.

Ég skellti í mig valíum og svaraði símanum. Vildi óska að það væri satt, því þetta hefði verið góður dagur fyrir valíum.

Ég var í símanum í langan, langan, langan tíma. Stuttu eftir að símtalinu lauk fór ég út. En ekki fyrr en ég var búin að hika í hálftíma. Í fimm mínútur sat ég og starði á símtólið eftir að viðmælandi minn hafði sagt "..taktu eina af þessum appelsínugulu pillum þínum og komdu" og skellt á. Þá stóð ég upp, studdi mig við borðstofuborðið og stóð þannig í ca fjórar mínútur. Þá lagði ég símtólið niður og snéri mér að speglinum, tók um ennið og horfði á sjálfa mig í liðlega þrjár mínútur og hugsaði: "what the" og "oh my god" til skiptis.

Þá fór ég að skrifborðinu, opnaði litla skúffu og gramsaði í gegnum blöð og penna þangað til ég fann lítið box. Inní boxinu voru tíu appelsínugular pillur. Ég tók eina upp með fingrunum og setti hana upp í mig, hallaði höfðinu aftur og kyngdi. Næst klæddi ég mig í skó, eins og í leiðslu og svo tók ég í hurðahúninn. Þannig stóð ég í líklega einar sjö mínútur áður en ég opnaði útidyrahurðina og gekk niður stigann.

Þegar ég var komin út um útidyrnar niðri stóð ég í fimm mínútur í rigningunni.. áður en lyfið fór að kick in og....

Þetta gerðist næstum því svona, (ég tek ekki pillur) en ekki í kvöld.

Stundum rifja ég upp hluti. Brengla þá að sjálfsögðu og leik mér með staðreyndir. Annað væri ekkert gaman.

--

Ég held áfram að æfa mig. Þú kemur til með að segja þetta við mig einn daginn.

Já... þú.

Þ.e. ef þú vilt losna...

Ég borgaði í stöðumæli í dag, í fyrsta skiptið í mörg ár sem ég hef gert það og ég hef lofað sjálfri mér því að gera það aldrei aftur.

Ég fékk nefnilega sekt.

Ég var lengur í burtu en ég hafði reiknað með og hef líklega verið búin með tímann tíu mínútum áður en ég kom að bílnum, og sektinni.

Venjulega, þegar ég legg við stöðumæli, hugsa ég: "ah fuck it, ég borga þá bara sektina", og ég fæ ekki sekt. Svona hefur þetta verið, árum saman. Ég fæ heldur aldrei sektarkennd yfir þessu enda samviskulaus með öllu. Stundum reyni ég að keyra yfir fólk líka, sem er að fara yfir á gangbrautum. Ég er pure evil.

Ég keyrði heim með sektina kramda undir rúðuþurrkunni, enda var ég í annarlegu ástandi eftir húðhreinsunina sem ég var í á meðan helvítis stöðumælavörðurinn böstaði bílinn minn.

Dagurinn fór í snatt af ýmsum toga. Ég meikaði inn í Ikea og keypti það sem ég þurfti að kaupa. Komst líka á bensínstöðina og keypti ruslapoka.

Það er samt ekki alveg það gáfulegasta sem ég hef gert.. að hætta að reykja áður en ég tek barnaherbergið í gegn. Ónei. Ég er búin að vera í einn klukkutíma að tæta út úr skápunum. Kassar rifna og yfir mig bókstaflega rignir rusli. Haugurinn á miðju gólfinu stækkar og stækkar, ef ég væri í Danmörku eru góðar líkur á því að áður en ég klára að tæma skápana, þá verði ég komin með hæsta fjall.. Danmörku.. inn í barnaherbergi. Ætla ekki að útiloka það.

Ég bölva og ragna og sparka í rusl og kassa. Við það þyrlast upp blöð og rusl. Christ hvað mig langar í sígarettu. Mig langar í sígarettu og kók.

Guð hjálpi mér þegar blaðamaðurinn kemur hingað að hjálpa mér á eftir. Ég vona að hann sé hættur.. því ég get ekki staðist að bömma af honum sígarettu ef hann á þær til.

Jú. Fokk. Ég verð að vera sterk.

Hvað á ég að skrifa meira? Mig langar verulega til að sitja hér áfram því mig langar ekki aftur inn í þetta horror herbergi. Í alvöru talað. Ég finn kvíða í maganum og mér er óglatt við tilhugsunina.

ÉG ER SVO GEÐVOND!

Djöfullinn sjálfur hvað ég þarf að fá útrás. Christ. Ef ég ætti mér einhvern bólfélaga myndi ég hringja í hann og æpa í símann að ég þyrfti að have angry sex, NOW!

En ég yrði engu betur sett. Mig myndi langa í sígarettu like never before strax á eftir og þá myndi ég líklega berja hann. -Bólfélagann.

Ég eldaði grjónagraut í matinn. Það var það eina sem ég hafði taugar í að elda. Ég á nefnilega eldavél sem ég get stillt þannig að hún bara eldar grjónagrautinn á meðan ég er að gera eitthvað annað. Ég þarf reyndar að setja pottinn á helluna, hrísgrjón og vatn í pottinn og stilla eldavélina, en það tekur mig innan við þrjár mínútur sem þýðir að ég var komin inn í barnaherbergi að sparka í hluti á nó tæm, þrátt fyrir matseld.

Mér er illt í kjálkanum því ég er búin að gnísta tönnunum svo mikið og ég er komin með smá seyðing í hausinn, sem breytist í hausverk seinna þegar ég skalla blaðamanninn úr geðillsku einn saman. Því ég veit að hann er ekki hættur að reykja. Ég veit það. Ég veit það. Ég veit það.

Bað hann að koma ekki "með neitt" með sér en ég veit að hann gerir það. Ég veit það. Ég veit það. Ég veit það. Hann geymir það í bílnum, ég veit það.

Ég er ekki viss um að mér sé óhætt að hleypa honum inn eins og stemmarinn er hjá mér. Við eigum örugglega nokkur rifrildi inni hjá hvoru öðru og hann þarf ekkert að gera til að gera mig ennþá brjálaðri í skapinu en ég er núna. Kannski er nóg fyrir hann að segja "halló".

Best ég feli skærin.

FOKKJULÆÆSDÆJOÐA DJÖFU.LLL12

ÉG var ða bíta mig i´djöfuls kinnina og ég get ekki einu sinni friggin

Hann er kominn. Þða stemmir. Hann ætlaði að koma klukkan sjö. Hann er ennþá einum klukkutíma of seinn. Þetta er krónískt.

Ég var að hleypa honum inn. Hvað gerist?

Ég er ótrúleg. Viljastyrkurinn stilltur á 100 og hann hélt. Úha!

Þetta fór vel fram. Að mestu. Blaðamaðurinn kom með eitt nasty komment stuttu eftir að hann kom inn um dyrnar og ég sagði við hann að ef hann kom til að vera leiðinlegur.. þá gæti hann farið aftur. Hann var stilltur. Ég var stillt.

Nei ég var ekkert stillt. Ég var geðfúl með afbrigðum og blaðamaðurinn er dauðfegin að vera laus við mig.

Happy ending eins og í ævintýrunum OG það er hægt að ganga inn í barnaherbergi OG skáparnir eru tómir OG það eru bara átta kassar eftir inní stofu. Fyrir utan það dót sem á eftir að fara í kassa.

Það er ekkert smá leiðinlegt að fara í gegnum allar skúffur, allt blaðadrasl, allt helvítis ruslið sem við erum búin að sanka að okkur í gegnum tíðina en getur líka verið gaman því maður finnur dót sem maður var búin að gleyma að maður ætti.

Þannig rakst ég á möppu sem er merkt "bréf til Ameríku" sem inniheldur öll bréf sem ég fékk send á meðan ég var í US. Það verður að segjast eins og er, hún Edda frænka átti lang bestu bréfin, þetta veit ég svo ég fletti henni strax upp og byrjaði að lesa. Ég var ekki búin að lesa lengi þegar ég fór að hlæja. Þú verður að fyrirgefa mér Edda, en ég verð að birta þetta...

"Jæja rassgatið mitt! Ég, Eddilíus Sveinsson er búin í prófunum og hvað heldurðu? Ég, Eddilíus, náði jú sí. Ég get haldið áfram á næsta ári, reyndu að spöklera. Enga þvælu sko!

Mamma mín og mamma þín og mamma hennar Unnar Ylfu og pabbi minn og pabbi þinn og maður mömmu hennar Unnar Ylfu og börnin þeirra fóru á Laugarvatn í kvöld, þ.e.a.s. klukkan 19:00.

Það nýjasta úr Gæsahreppi í Hrunamannasýslu er að Ísland varð aftur í 16. sæti í júróvisjón enda var það krimminn Sverrir Stormsker sem var sendur, ég meina, hann af öllum. Lagið var skít sæmilegt og hét "Þú og þeir" ókei skítt og laggott.

Olaf er du der?"

Snilld.

Ég er orðin róleg.

Ég er búin að vera að fara í gegnum dót í kvöld og nótt. Uppí skáp fann ég þrjár stílabækur sem ég notaði til að skrifa í rétt eftir að Doddi fæddist. Blogg í bók?

Ekkert af því er birtingarhæft á netinu en þetta var holl lesning fyrir mig.

Í dag var sagt við mig að ég væri að hlaupa í burtu en það er ekki þannig. Ég er að ganga í burtu og mér líður vel.

Á ég að biðjast afsökunnar á því?

Bullshit.

Ég er jafnvel að spá í að fara að sofa bráðum. Þó að ég sé ekki nærri búin að fara í gegnum þetta drasl. Ótrúlegt hvað rúmast mikið magn af rusli í svona lítilli íbúð.

Einn daginn ætla ég að henda þessum bókum. Það verður samt ekki í dag.

Er ég með svoleiðis?

Það er magnað. Ætli röddin í mér breytist þá smám saman nú þegar ég er hætt að reykja? Ætli ég verði skræk? Ætli ég gangi í gegnum aðrar breytingar samfara reykleysi? Er ég sama manneskjan?

Vill til að ég var í tjáningu í fjarnámi og þurfti að skila nokkrum verkefnum á teipi eða mp3. Æfðist í að hlusta á röddina mína og gekk, af þeim sökum, ekki í gegnum "dísus, þetta hljómar ekki eins og ég" krísu þegar ég tók upp Sögumanna þáttinn. Fékk líka mjög háa einkunn í tjáningu og kennarinn tók sérstaklega fram að ég væri með "góða rödd".

Ég veit nú minnst um það, en ég veit að mér stökk varla bros á meðan ég las textann, enda var mér ekki hlátur í hug. Breytti því ekki að börnin mín hlóu þegar þau hlustuðu á þáttinn því þau voru jú á staðnum og vita að ég er nánast ekkert að ýkja. Svona var þetta helvíti!

Mamma hringdi í mig strax og þátturinn var búinn og sagði: "þú ert svo neikvæð og hljómar eins og þunglyndissjúklingur, en þetta var flott". Mamma segir oft svona. Ég er vön því. Ég var reyndar að reyna að hljóma kaldhæðnislega og mæðulega á köflum. Það getur ekki verið sátt manneskja sem borgar vel yfir kvartmilljón fyrir svona frí. Er það?

Ég hef velt því fyrir mér hvað ég á að gera fyrir næsta þátt. Mér dettur ekkert í hug. Vill til að hann er á dagskrá daginn fyrir afmælið mitt og ég verð líklega komin á fyrsta glas þegar hann fer í loftið. Maður ætti kannski að búa til afmælis þátt. Fara út í aldursbömmera eða eitthvað álíka.

Maður veit ekki.

Gæti líka fjallað um eitthvað allt annað. Þarf bara að detta það í hug fyrst. Hallast jafnvel að því að fjalla um bólur. Nú eða beauty is pain fílósófíuna. Hvernig væri það?

Já hvernig væri það?

Ég er gjörsamlega búin að missa tökin á draslinu og er jafnvel að hugsa um að leggja mig.

Það sem í eina tíð einskorðaðist við barnaherbergið hefur breitt úr sér eins og krabbamein og því eina sem mér tekst að halda í horfinu er eldhúsið. Jafnvel þó ég hafi eldað mat þar í kvöld þá tók ég til eftir matinn, þurrkaði af borðunum og setti í uppþvottavél. Ég er nefnilega hrædd um að ef ruslið nær að smita eldhúsið líka endi ég á að henda mér fram af svölunum. Skilja eftir stutt kveðjubréf sem hljómar svona:

"Ég þoli ekki allt þetta drasl".

Nei. Eins og komið hefur fram bý ég á annarri hæð. Það verður engum meint af því að henda sér niður af svölunum hjá mér. Sérstaklega ekki eftir að ég henti fötum blaðamannsins fram af svölunum. Það yrði of mjúk lending.*
Nema ef maður væri svo óheppin að lenda með augað í herðatré. Úff, það gæti orðið ljótt. But on the plus side.. þá gæti maður bara safnað hári, hætt að þvo sér, fundið Nokia stígvél og víðar buxur, skræpótta mussu og gerst sjóræningi með lepp fyrir öðru auganu. Já eða fengið sér glerauga með spúkí mynd.

Ætli það sé hægt að fá glerauga sem væri með mynd öðrumegin af venjulegu auga og hinumegin t.d. kattarauga? Væri ekki kúl ef maður gæti snúið því og hrætt fólk sem t.d. fer fyrir framan þig í biðröð? Ég þarf að æfa hvæsið mitt betur.

Nei ég er uppgefin og hallast að því að hringja á flutningamenn, segja þeim að taka allt og henda í Sorpu, nema tölvunni minni og öllu sem henni tilheyrir. Byrja svo bara nýtt líf á gólfinu. Gæti það ekki verið soldið rómó bara? Hef tekið eftir því að fólk sem situr á gólfinu og borðar bollasúpur er oft miklu hamingjusamara en annað fólk. Allavega í auglýsingum. Hvað veldur þessu? Ætli maður verði þugnlyndur af því að sitja í mjúkum stólum?

Má maður spöklera..

*Fyrir vini og ættingja. Ég henti fötunum hans ekkert niður af svölunum, finnst rétt að taka það fram til að fyrirbyggja misskilning. Mér þykir vænt um hann og myndi aldrei gera svona lagað. Ég á það hinsvegar til að fabúlera svona á blogginu mínu.

Ég hefði líka getað sagt: Ég kveikti í fötunum útí grilli.

Ég var í góðum fíling hér áðan með draslinu mínu þegar ég fann allt í einu hvernig sýkill stökk upp úr einum ruslapokanum og sogaðist upp í nefið á mér þegar ég dró andann. Maður er hvergi óhultur.

Stuttu síðar lagðist ég í sófann og sofnaði. Vaknaði aftur við það að Doddi var að strjúka á mér hárið. Fór með hann inn í rúm og sofnaði aftur.

Mér er illt í beinunum mínum, aðallega í mjaðmagrindinni og mjóbakinu og verkurinn leiðir niður í fætur og svo er mér illt í höfðinu og.. ég á svo bágt.

Mér er líka illt í fingrunum.

Ég er með hita og ég er ekki viss um að ég lifi þetta af so here goes.

Allar snyrtivörur fara til Júlíu. Hún getur svo séð um að henda þeim. Fötin mín þarf að passa uppá þangað til þau verða sett á safn sem ómetanleg heimild um veru mína á jörðinni og einhver þarf að setja copyright á allt sem ég hef skrifað. Líka innkaupalistann á ísskápnum. Ég er viss um að hann er snilld í einfaldleika sínum. Hver fær skuldirnar? Ég hlýt að vera með óráði því ég finn engan sem mér er nógu illa við í augnablikinu. Það lagast. Það bráir venjulega af fólki rétt áður en það hrekkur uppaf. Ég stóla á það. Bílinn vil ég stoppa upp og mamma má geyma hann í bílskúrnum. Það þarf að laga kúplinguna eitthvað, hún vill festast niðri. Allt rusl má fara í Sorpu en ég er ekki heldur viss um hver ætti að fá bækurnar mínar;
"How to build a human airplaine using glue",
"Is there sex after marriage?",
"Short people and their complexes",
"109 ways to use hairspray",
"Shit like that - a brief study of bowel movements",
"So you've decided to ruin your life? - a guide to the perfect wedding",
"Single and don't know your technology? - includes a detailed guide on how to use sms".
Bækur sem eru mér mikils virði og ég vona að þær hjálpi einhverjum eins og þær hafa hjálpað mér.

Að lokum vil ég að tölvan mín sé jörðuð hjá mér. Það yrði mér mikil huggun og vill einhver koma í veg fyrir að mamma láti setja "dó úr aumingjaskap" á legsteininn!!

Það má hinsvegar standa: "dó úr rusli" -eða drasli. Hvort er flottara?

Þetta er rugl. Djöfull er mér kalt.

Ég reis úr rekkju um hádegið alhel, enda kom Jesú í nótt og snerti mig. Ég fór og kærði hann fyrir kynferðislega áreitni hjá Lögreglunni í dag.

Ég hef alltaf verið viðkvæm fyrir því þegar fólk er að snerta mig. Koma við mig, hárið, kinnarnar, halda í hendurnar á mér.. ég þoli ekki að ég sé snert. Reyndar þoldi ég það ekki. Ég hef breyst. Ég er samt ekkert fyrir það að fólk stökkvi á mig og knúsi mig upp úr þurru.. en ég hef komist að því að ég þarf á snertingu að halda. Eins og allir býst ég við.

En come on! Jesú?

Ég þekki mannin ekkert!

Ég er búin að vera smokin' í dag. Þ.e. brjálaður dugnaður í gangi og ég er ennþá reyklaus.

Það sést í gólfið á barnaherberginu. Þetta er áfangi.

Ég er búin að þrífa barnaherbergið. Þetta er komið. Ekkert á gólfinu og sjö ruslapokar farnir í Sorpu. Geri aðrir betur.

Ég er samt ekki búin. Ég á eftir að þvo hauga af þvotti, ganga frá kössum ofaní geymslu o.s.frv., en stærsta átakið er búið. Já.. og svo er eiginlega aðal áskorunin eftir: að halda barnaherberginu hreinu áfram. Ég er ennþá reyklaus og satt að segja er ég að drepast núna, vegna þess að ég er vön að verðlauna mig þegar ég er búin að gera hluti með því að fá mér sígarettu. Af augljósum ástæðum langar mig í sígarettu akkúrat núna en ég er að átta mig á því á meðan ég er að skrifa þetta að ég nenni ekki að hlusta á þessa löngun. Mér finnst eins og ég sé ekkert reykingamanneskja lengur.. -einhvernvegin.

Í dag nenni ég ekki að þrífa. Ætla ég að gera eitthvað skemmtilegt. Ekki annað hægt þegar veðrið er svona. Fékk nóg af því að hanga inni í gær.

Já alveg rétt. Í gær tók ég mér pásu frá tiltekt og fór í bíó að sjá Shrek 2. Mér fannst hún ekkert spes framanaf en eftir hlé leiddist mér ekki. Dórið lagðist í flensu og komst ekki með svo ég fór ein. Mér fannst það fínt, fyrir utan það að mér leiddist smá í hléinu og þegar myndin var búin langaði mig að tala við einhvern um myndina, einhvern sem væri búin að sjá hana líka. Ég var samt alveg laus við tilfinninguna að vera ein og yfirgefin, vinalaust úrhrak bara af því ég var ein í bíó.

Þetta venst.

Í dag er Spiderman á dagskrá. Dórið ætlar að koma, ef hann verður búinn að ná sér sem ég efast um. Þá fer ég bara ein á Spiderman líka. Ég er orðin leið á að missa af öllum myndum í bíó bara af því ég finn engan til að fara með mér. Ekki ætla ég að fara að hringja í karlmenn sem hafa gefið mér upp númerið hjá sér því það veldur bara misskilningi. Kannski ekki eins stórum misskilningi og þegar ég þáði boð í bíó hjá strák í US, og þegar myndin var búin var hann að plana hvar við ættum að gifta okkur.. ég nenni bara ekki misskilningi núna. In any way, shape or form.

Shit og ég gerði mistök í gær. Ætlaði að hafa pizzu í matinn og pantaði hjá Dominos. Fór að sækja pizzurnar og sá að lítil pizza er lítil. Crap.

Hvað er þetta stórt? Sex tommu? Ég sem ætlaði að þrífa langt fram eftir nóttu og fá mér miðnætur pizzuleifar og chilla. Þegar ég kom heim mætti Jóhanna mér í stiganum og þegar hún sá pizzurnar flýtti ég mér að segja: "ekki skamma mig". Hún fór að hlæja. Ég bað hana líka að minna mig á þetta næst þegar við pöntum hjá Dominos. Maður er orðin gamall og gleyminn og það er ekki svo oft sem við pöntum pizzu núorðið..

Ég fór snemma að sofa og vaknaði fyrir allar aldir. Sem er ágætt. Vinna á morgun og svona...

Ég er búin.

Í dag fórum við í heimsókn til afa Úlfs og þar fékk ég lánaðar þrjár DVD myndir. Speed, Predator og Overboard.

Ég er að hlusta á Overboard, þetta er í annað skiptið sem hún rúllar í gegn í dag. Ég var að koma upp úr baði fyrir þremur mínútum og í baði áttaði ég mig á hvenær ég tók ástfóstri við þessa mynd. Það var þegar ég bjó með Akureyringnum. Ég horfði á þessa mynd á næstum hverju einasta kvöldi og ég skil ekki af hverju. Ég á ekkert sameiginlegt hvorki með Joanna Stayton eða Dean Proffitt. I don't get it.

Jóhanna horfði á myndina þegar hún rúllaði í gegn fyrst og þegar hún heyrði mig fara með díalóginn á all mörgum stöðum spurði hún mig hvort þetta væri uppáhalds myndin mín. "Ein af þeim" sagði ég og finnst merkilegt að þrátt fyirr að ég sé ekki búin að horfa á hana árum saman kann ég hana samt ennþá utanað.

Kannski er það bara húmorinn og samspil Goldi Hawn og Kurt Russel. Ég veit það ekki. Kannski er það tónlistin, sem mér finnst btw mjög skemmtileg. Þessi útgáfa af "Jim Dandy To The Rescue" er helv flott.

Ég veit það ekki. Kannski er það bara ævintýrið sem ég heillast af.

Næst á dagskrá.. dekurkvöld. Ég ætla að bera á mig lósjon, naglalakka mig og hlusta á Predator.

Af hverju geri ég aldrei það sem ég ætla að gera? Þetta statement er rugl. Ég geri yfirleitt það sem ég ætla að gera, en í kvöld gerði ég það ekki. Ég naglalakkaði ekkert, fann litla ramma sem ég keypti fyrir tveimur árum (eða lengur síðan) í Ikea og setti myndir í þá. Myndir af mér og krökkunum.

Á morgun ætla ég að hengja þá upp á vegg.

Í dag fórum við krakkarnir út í garð í vatnsslag. Það var hrikalega gaman. Við eigum hinsvegar bara tvær nothæfar vatnsbyssur svo við ákváðum að leggja alltaf eitt af okkur í einelti. Ég fékk næst verstu útreiðina, Doddi var blautur inn að beini því hann hleypur ekki alveg jafn hratt og við Jóhanna.

Það mun breytast. Býð ekki í að fara í svona leik þegar hann er orðin 11 ára. Það verður total bust.

Við eigum eftir að gera þetta aftur í sumar, það er á kristaltæru.

Ég er þreytt og ætla að fara að sofa. Ég er líka bloody annoyed en það er önnur saga.

Nýlega hef ég hætt ýmsu. Ég hef hætt að vera gift, hætt að reykja, hætt að drekka kók, hætt að borða nammi og hætt að liggja í sófanum og reyna að ná meðvitundarleysi eins oft á dag og ég get.. en þetta er ekkert miðað við það sem ég var að losa mig við áðan.

Já Harpa, hvíta ljóta peysan sem ég hef gengið um í heima hjá mér, þessi sem er að detta í sundur úr elli og lítur út fyrir að vera eign Grýlu.. fyrir hálftíma síðan sleppti ég taki af poka sem innihélt þessa peysu og lét hann gossa niður ruslarennuna.

Ég er búin að hágráta síðan og er komin með ekka, hristist öll og skelf. Er alvarlega að spá í að fara niður í ruslageymslu og ná í hana, henda henni í þvottavélina og reyna að ná sáttum...

Nú fyrst kemur í ljós.. hversu sterk ég er.

Djöfull er ég orðin þreytt á að vera roaming user hjá Og Vodafone.

Ég var að gera breytingar í dag og fór að spá í nöfn.

Þegar ég gekk með Dodda var ég viss um að ég gengi með aðra stelpu. Þegar ég gekk með Jóhönnu var ég hinsvegar viss um að ég gengi með strák. Þurfti áfallahjálp þegar ég var búin að fæða. Það er lygi, en grínlaust var ég mjög hissa því ég var viss um að þetta væri strákur.

Augljóst að mitt kvenlega innsæi er ekki upp á marga fiska, enda ætla ég ekki að halda neinu öðru fram.

Ég hafði hinsvegar ríka ástæðu til að halda að ég myndi bara eignast stelpur og það hefur með nöfn að gera og hefðir. Pabbi heitir Helgi Jónsson, pabbi hans: Jón Helgason, pabbi hans: Helgi Jónsson o.s.frv. Langt aftur í sauðaþjófanna sem ég er komin af. Pabbi eignaðist hinsvegar ekki strák, hann eignaðist tvær stelpur. Þegar Júlía systir fæddist og pabbi kom heim af fæðingardeildinni mætti hann afa sínum Sölva sem spurði hvort hann hafi fengið. "Stelpu" sagði pabbi. "Djöfuls óheppni" sagði Sölvi afi, sló á lær sér og hristi hausinn.

Það var ekki rætt frekar.

Ég reiknaði aldrei með því að eignast strák vegna þess að blaðamaðurinn er líka hluti af svipaðri keðju nema hún inniheldur bara eitt nafn: Þórarinn. Gat ekki verið að keðjan myndi haldast hjá honum heldur, ég meina.. Murphys law? Anyone?

Nema hvað. Ég varð ófrísk aftur og blaðamaðurinn viðraði þann vilja sinn að halda keðjunni gangandi. Jájá sagði ég, vitandi að ég gekk með stelpu. Ekki málið! Stuttu seinna sagði hann mér að hann vildi að strákurinn yrði alnafni afa síns. Jú, ekki var það neitt mál af minni hálfu, enda gekk ég ennþá með stelpu. Það var ekki fyrr en á þriðja mánuði sem sannleikurinn stökk framan í mig þegar við fórum í sónar. Hjúkkan spurði hvort við vildum vita kynið. Við vildum það. Nokkrum sekúntubrotum síðar sagði hún okkur að kíkja á skjáinn sem var tengdur við sónarinn og þar blasti við okkur mynd sem tók af allan vafa, þetta var strákur. Það var ekki nokkur leið að misskilja það á neinn hátt.

Ég datt í gólfið.

Blaðamaðurinn studdi mig út í bíl, sæll og kátur og við fórum heim. Það var komin aðeins annar tónn í mig og þegar ég komst að því að afi blaðamannsins hét fullu nafni "Þórarinn Gunnleifur Jóhann Þórarinsson" missti ég meðvitund. Þegar ég rankaði við mér komst ég að því að ástæðan fyrir því að afi blaðamannsins heitir þessum nöfnum er sú að pabbi hans, sem hét Þórarinn, fórst áður en hann fæddist og með honum fórust þeir Gunnleifur og Jóhann.

Það rann hægt upp fyrir mér ljós. Ég gat ekki gengið á bak orða minna. Ég var búin að segja já og ég gat ekki bakkað með það. Sonur minn yrði skírður í höfuðið á látinni áhöfn, eins og afi hans. Því yrði ekki breytt.

Þegar litli strákurinn minn fæddist var hann skírður um leið og við komum heim af fæðingardeildinni. Það var best fyrir alla. Ég var ennþá með eitthvað af deyfingu í systeminu síðan úr fæðingunni svo ég veitti lítið viðnám, slefandi í stól út í horni.

Ég held að það hafi verið ákveðið samdægurs að kalla hann Dodda. Hin afbrigðin af Þórarinns nafninu eru upptekin í fjölskyldunni og mér fannst Doddi gott. Hann er líka soldið Dodda-legur, strákurinn minn.

Aðeins viku eftir að við skírðum barnið hringdi síminn. Ég svaraði:

Anna: Halló?
Einhver kona: "Góðan dag, ég er að hringja frá Hagstofunni, ert þú Anna Helgadóttir?"
Anna: "já" [djöfull. Hvað á ég sökótt við Hagstofuna?]
Hagstofukona: "eh.. já sæl, átt þú son sem heitir.. [örstutt hik] Þórarinn... Gunn... leifur.. Jóhann.. Þórarinsson?"
Anna: "jebb, ég á einn svoleiðis"
Hagstofukona: "Ég er að hringja vegna þess að nafnið er of langt fyrir Þjóðskrá"
Anna: [no shit!] "styttu það bara í Þórarinn Þórarinsson"
Hagstofukona: "Þú getur haldið öðru hvoru millinafninu"
Anna: "nei, hafði það bara Þórarinn Þórarinsson"
Hagstofukona: "Ertu viss? Þú getur haft Þórarinn Gunnleifur Þórarinsson, eða Þórarinn G. Jóhann Þórarinsson"
Anna: "bara Þórarinn Þórarinsson"
Hagstofukona: "Þórarinn G. J. Þórarinnsson?"
Anna: "Þórarinn Þórarinnson"
Hagstofukona: "Þú ert alveg viss?"
Anna: "Hann heitir áfram Þórarinn Gunnleifur Jóhann, er það ekki?"
Hagstofukona: "Jújú, auðvitað"
Anna: "Og hann getur breytt þessu sjálfur þegar hann verður eldri?"
Hagstofukona: "Já hann getur bætt öðru millinafninu við eða upphafsstöfum"
Anna: "flott, hafðu þá bara Þórarinn Þórarinsson"
Hagstofukona: "Já ég geri það þá. Þakka þér fyrir"
Anna: "Þakka þér"

Þegar ég var búin í símanum spurði blaðamaðurinn mig hver þetta var. Ég svaraði:
"Þetta var hann afi þinn að hringja í mig úr gröfinni til að sjá til þess að barnið sé Þórarinn Þórarinsson, eins og hann var, í Þjóðskrá".

Strákurinn minn heitir Þórarinn Gunnleifur Jóhann Þórarinsson. Þórarinn Þórarinsson í Þjóðskrá.. en hann er og verður kallaður Doddi.

Ég er ekkert pirruð út í þetta í dag, enda skiptir engu máli hvað hann heitir þegar upp er staðið. Hann er, after all, sonur minn. Þórarinn Þórarinsson á póstkassa, Doddi á bjöllu.

-og á góðum degi má heyra mig kalla: "Doddi, Gulli, Jói!"

"I don't belong here, I feel it, don't you think I feel it! I can't do any of these vile things and I wouldn't WANT to."

Stundum vildi ég óska þess að ég væri karlmaður. Stundum velti ég því fyrir mér hvort ég sé algjör örviti. Stundum langar mig í ís. Stundum langar mig að fara að sofa, eins og núna. Ég er svo þreytt.

Ég er búin að elda, búin að taka niður þvott af snúrunum og ganga frá inní skápa, búin að hengja upp úr vélinni og setja í nýja. Það þýðir að ég er ekki að fara að sofa fyrr en eftir tvo tíma. Ég er búin að ganga frá eftir matinn og ég er búin að lofa Dodda að lesa fyrir hann í Skúla Skelfir bókinni þegar hann fer uppí rúm. Hann er að leika sér núna.

Ég er búin að drepa tvo geitunga síðan ég kom heim. Með innan við þriggja mínútna millibili - í sama glugganum. Helvítis geitungar. Ég þoli þá ekki.

Rétt í þessu sendi Soffi mér þetta upp úr þurru:

soffi says:
afhverju líður þér svona illa
Anna says:
illa?
soffi says:
já
Anna says:
fyrirgefðu, geturðu séð mig eða?
soffi says:
:D
Anna says:
í alvöru talað?
soffi says:
ok ekki illa
soffi says:
heldur pirr
Anna says:
var þetta bara svona shot in the dark?
Anna says:
hvað?
Anna says:
hvað var ég að gera?
soffi says:
bloggið
Anna says:
hvað?
soffi says:
svo mikið pirr, en nei, reyndar kemur mér ekki við
Anna says:
hvaða pirr?
Anna says:
hvaða blogg?
soffi says:
leit að "pirruð" skilar td. 10 bloggum

Ég er pirruð. Það verður ekki af mér tekið. Enda fjallar líklega 20% af blogginu mínu um vonlausar tilraunir mínar til að hætta að reykja. Það er mjög pirrandi.

Mig langar ekki í sígarettu en ég held ég loki mig samt inni í hálft ár. Just in case. Fari bara í vinnuna, Melabúðina og heim aftur. Hitti ekkert fólk sem ég var vön að reykja með, drekki vatn og borði fuglafóður.

Gefi frá mér allt áfengi (garanterað komment frá Ingó) og hætti að drekka í þetta hálfa ár. Nei vá! Bjartsýni! Minnst fimm ár ef ég á að geta fengið mér í glas og sleppt því að reykja.

Æi fuck it. Ég ætla að fara að lesa Skúla Skelfi og bíða svo eftir þvottavélinni. Ef ég þekki mig rétt verð ég glaðvöknuð klukkan tíu.

Eða ekki.

Ég lá í baði áðan and got to thinkin'

Af hverju er ekki hægt að kaupa "ilm" í pilluformi þannig að maður bara svitnar góðri lykt? Það fyndist mér sniðugt.

Ekki það.. ég myndi samt fara í bað daglega... myndi bara sleppa því að nota body lotion með góðri lykt og skipta yfir í eitthvað ódýrt lyktarlaust dót úr apótekinu.

Hvað eru vísindamenn að gera? Af hverju finnur engin upp það sem mér dettur í hug?

Mamma hringdi í mig í gær. Hún kom af fjöllum, literally. Ég átti við hana mjög áhugavert símtal og eiginlega má segja að ég hafi fengið moment of clarity.

Mamma: "Jæja, hvað segirðu?"
Anna: "Ekkert. Ég veit ekki hvað ég á að skrifa um fyrir næsta þátt og dettur ekkert í hug."
Mamma: "Þér dettur eitthvað í hug. Skrifaðu bara eitthvað skemmtilegt og um eitthvað sem þú þekkir."
Anna: "Já ég gæti gert það. Skrifað um dysfunctional fjölskylduna mína."
Mamma: "Þú átt ekki dysfunctional fjölskyldu."
Anna: "Jú"
Mamma: "Eru þú og börnin mjög dysfunctional?"
Anna: [smá þögn] "Neeei. Reyndar ekki".
*það var akkúrat hér sem þetta moment of clarity gerði vart við sig
Mamma: "Nei ég hélt ekki."

Ég sat og velti þessu fyrir mér. Fram og til baka. Getur það verið?

Ég fór heim í mat í hádeginu þennan dag og Jóhanna kom að máli við mig þar sem ég sat og borðaði ristað brauð með agúrku. (ég segi agúrku því ef ég segði "með gúrku" gæti það misskilist) Jóhanna spurði mig hvort hægt væri að breyta reglunni um hvenær þau fara upp í rúm á kvöldin, þar sem hún er að fá the short end of the stick því hún fer upp í rúm á sama tíma og Doddi. Hún hefur hinsvegar leyfi til að vera vakandi lengur en á endanum kjafta systkynin svo lengi saman að þau sofna ekki fyrr en klukkan rúmlega ellefu. Ég kallaði í Dodda til að ræða þetta mál.

Í stuttu máli útskýrði ég fyrir Dodda að þar sem hann væri miklu yngri en Jóhanna væri þetta ósanngjarnt fyrir þau bæði. Hann þarf meiri svefn en hún og hún vill gera eitthvað ein á kvöldin stundum. Benti honum á að þegar Jóhanna var í Frakklandi fór hann einn upp í rúm og var sofnaður fyrir klukkan níu öll kvöld. Nú yrði hann að gera þetta líka þótt Jóhanna væri heima. Doddi horfði á mig í stutta stund og sagði svo: "ókey, má ég fara núna?". Ég spurði hann hvort hann hefði verið að hlusta, (alltaf betra að tékka á því) jú, hann sagðist hafa heyrt það sem ég sagði, sagðist vera sáttur við þetta fyrirkomulag og spurði aftur hvort hann mætti fara að leika sér. Það var auðsótt mál.

Mig grunaði nú samt sem áður að þetta yrði einhver barningur um kvöldið þegar hann ætti að fara að sofa, en nei. Sú varð ekki raunin. Klukkan hálf níu kallaði ég í hann og sagði að nú ætti hann að fara að sofa. Hann kom hlaupandi til mín, við burstuðum tennurnar svo lagðist hann sjálfviljugur upp í rúm og as God is my witness! Hann fór að sofa.

Klukkan hálf tíu fór Jóhanna upp í rúm að lesa.

Ég var nú ekki alveg sannfærð. Þetta gat ekki verið svona auðvelt. Hugsaði: "sjáum hvað gerist annað kvöld". Við kvöldverðarborðið í gær hrósaði ég Dodda fyrir hvað hann var duglegur að fara að sofa kvöldið áður. Hann leit ekki út fyrir að vera að hlusta á mig, sagði bara "jájá" og hámaði í sig kúrekakássu. "Þetta er nú ekkert mjög vondur matur" sagði hann þegar ég setti matinn á borðið. Úúúú.. gleði.. ekkert mjög vont. Það fyrsta sem ég kenni honum eftir hann fermist er að elda. Svo getur hann bara séð um þetta sjálfur!

Klukkan hálf níu kallaði ég í Dodda. Eins og kvöldið áður kom hann hlaupandi, ég setti hann í náttföt, burstaði tennur og las fyrir hann í Skúla Skelfi. Þegar ég var búin að lesa fór Doddi að sofa, og hann sofnaði fyrir klukkan níu.

Getur verið að þetta sé svona auðvelt?

Í hádeginu í gær var mér boðið út að borða. Fékk mjög góðan mat og skemmtilegan félagsskap. Hann er á mínum aldri, fyndinn, jarðbundinn og á við krónískt heilsuleysi að stríða. Hann er ekki úr málningu og þegar hann brosir fær hann stríðnisglampa í augun...

Í kvöld tók ég til á skrifborðinu mínu. Ég fer að verða uppiskroppa með staði til að taka til á. Þá verð ég að fara að stunda útsaum eða framleiða Galdradúkkur. Á skrifborðinu fann ég ýmislegt, eins og venjulega þegar ég þríf skrifborðið mitt. Ég fann gleraugu sem ég notaði þegar ég var ljóshærð. Setti þau upp og sannfærðist: þau fara mér bara þegar ég er ljóshærð. Spurning hvað ég geri við þau.. því ég ætla ekki að vera ljóshærð aftur. Ég fann líka uppáhalds glossinn minn, undir haug af pappírum, uppáhalds spennuna mína í sama haug, ökuskírteinið mitt, vegabréf síðan ég var fjórtán ára.. christ.. ég ætti nú að brenna það útá grilli.

Ég fann bók sem ég er búin að vera að leita að, svart naglalakk, sem ég er líka búin að vera að leita að, tvo gsm síma sem engin er að nota, mökk af nikótíntyggjói sem er ekki útrunnið og fimm kveikjara.

Næst fór ég í bað, naglalakkaði mig og nú er ég að fara að horfa á Quick Change. Það er mynd sem ég verð að eignast á DVD. Ég ætti að búa til lista yfir myndir sem ég þarf að eignast á DVD. Ég er svo gleymin.

Overboard
Cinema Paradiso
Quick Change
Practical Magic

Dettur ekkert fleira í hug. - Í bili.

"It's bad luck just seeing a thing like that"

Ég kann þessa líka!

Maður finnur ótrúlegustu hluti þegar maður tekur allt í gegn hjá sér. Þannig fann ég um daginn lítið gjafakort sem ég keypti mér þegar ég var fimmtán ára og hef átt allar götur síðan.

Gerði dauðaleit að þessu korti fyrir stuttu, en fann það ekki. Hélt að ég hefði glatað því, en það var víst aldeilis ekki.

Þessi mynd er snilld og lýsir því hvernig mér leið þegar ég keypti það og í mörg ár þar á eftir. Þarf ég að segja meira?

Því miður eru margir ennþá hræddir við mig. Ég hef þó aldrei litið svona út, enda let's face it.. ég er ekki fugl.

Í nótt dreymdi mig Jude Law. Hann kom í heimsókn, eins og hann á til að gera, borðaði með mér og krökkunum og svo hjálpaði hann mér að koma þeim í rúmið. Þegar það var búið settumst við í sófann og kúrðum yfir bíómynd en svo.. fórum við að kyssast.

Úff.. af hverju dreymir mig ekki svona á hverri nóttu?

Við vorum búin að kela á sófanum í smá tíma þegar hann stóð upp, tók í höndina á mér og leiddi mig upp í rúm. Hann lagði mig á rúmið, fór úr að ofan og þá....

...var ég vakin. Jóhanna stóð yfir mér og sagði: "mamma, mig var að dreyma ljótan draum, má ég sofa hjá þér í nótt". "Já", umlaði ég og Jóhanna prílaði yfir mig og stakk sér undir sæng.

Ég fór aftur að sofa og vonaði að ég myndi fá framhald af draumnum en nei. Restina af nóttinni dreymdi mig mörgæsir og bréfaklemmur..

Meira

Áðan var dyrabjöllunni hringt. Eða ekki "áðan", um sjö leytið. Í dyrasímann kynnti sig maður sem sagðist búa á hæðinni fyrir neðan, sagði að hann gæti ekki opnað hurðina niðri og bað mig að hleypa sér inn. Þar sem ég veit að hurðin niðri getur verið erfið sagði ég "gjörðu svo vel" í dyrasímann um leið og ég hleypti straum á "opnarann". Þá gerði vart við sig maður nr 2, sem sagði "megum við svo koma í heimsókn á eftir?"

Ég svaraði því ekki og lagði tólið á.

Tól. Minnir mig á atvik í dag, sem var fyndið..

Við María fórum í bæinn í dag. Þar borðuðum við á Sólon, byrjuðum úti en hrökkluðumst inn þegar fjórir geitungar ákváðu að borða með okkur.

Ég fór á Spiderman í kvöld. Slöpp mynd, flott lokaatriði. Mér leiddist á köflum.

Þessi "pabba helgi" er miklu betri en sú síðasta. Ég er ekki í sígarettu söknuði, búin að fara í sund og gufu, reyna að hjálpa líkamanum að hreinsa sig. Óþolandi að þegar maður tekur upp heilbrigða lifnaðarhætti lítur maður út eins og maður lifi á sykri og feitmeti, ef marka má húðina á manni. Fáránlegt. Segi það ekki, ég er skárri eftir að ég fór að stunda sundið. Meira að segja töluvert.

Ég get ekki meir. Ég er að leka niður úr þreytu..

Ég var að setja síðasta púslið á sinn stað í "Who Did It" púsluspilið mitt. Ég byrjaði á föstudagskvöldið á þessu og ætlaði að klára þetta um helgina. Stóð við það.

Ég ætlaði líka að þvo bílinn. Stóð við það. Ætlaði reyndar að bóna hann líka, stóð ekki við það. Þetta er búin að vera dásamlega róleg helgi hjá mér.

Ég er eitthvað svo mellow og.. neutral eitthvað. Mér er alveg sama um allt einhvernvegin. Nenni engu. Vaknaði klukkan sjö í morgun og þreif bílinn, er búin að vera að púsla síðan. Chilla, ein með sjálfri mér með tónlist í botni.

Ég er að hlusta á "Shut Up" með Black Eyed Peas, og á eftir því kemur Hot Fudge með Robbie Williams. WOHA!

Já, síminn minn hringdi í alla nótt og vakti mig reglulega. Alltaf sama númerið, númer sem ég kannast ekkert við. Ég nennti ekki að svara, ef ske kynni að þetta væri áfengissjúklingur á röfl þörf, slökkti bara á hringjaranum í hvert skipti og fór að sofa aftur. Þessi gleði byrjaði klukkan hálf fimm í nótt.

Viðkomandi hringdi alls fjórum sinnum í nótt, síðast rétt fyrir sjö en þá fór ég framúr. Klukkan tvö í dag hringdi hann svo aftur. Í það skipti ákvað ég að svara:

Anna: "Halló"
Hringjari: "Já er Bjössi þarna?"
Anna: "Það er engin Bjössi í þessu númeri"
Hringjari: "Ó.. fyrirgefðu"
Anna: "Nei það ætla ég ekki að gera"

..svo skellti ég á.

Í kvöld ætla ég í sund, gufu og svo ætla ég að kúra mig undir teppi fyrir framan sjónvarpið. Með vatn í flösku.

Já, á meðan ég man... hehehe.. ég beið á rauðu ljósi við Melabúðina áðan, var að hringja svona tíu sek símtal og beið eftir að einhver svaraði.. þegar mótorhjólalögga keyrði framhjá. Nema... honum var litið á mig.. ég, ekki í bílbelti og með símann upp að eyranu. Hann var á mjög litlum hraða og gaf mér augnarráð dauðans.

Þegar ljósið var orðið grænt var ég komin í belti og búin að skella á. Enda beið hann eftir mér á næstu gatnamótum.. stoppaði mig ekki. Brosti bara. Ég brosti á móti.

Er ekki líka bara bannað að tala í síma þegar maður er á ferð? Ég ber við heimsku, alveg miskunnarlaust.

Já.. btw.. I know who did it!

Jæja.. það hlaut að koma að því.

Ég er komin með bólu Á NEFIÐ!

Það er augljóst að það er ekki til neitt sem heitir réttlæti í heiminum, þá væri þessi bóla á rassinum á mér.

Af hverju þurftu nú bólur að vera félagsverur? Hvaða vit er í því? Er ekki alveg nóg að vera með eina króníska bólu.. á bak við eyrað eða eitthvað? Kræst.

Eins og þeir vita, sem lesa mig reglulega, veit ég að það sem maður á alls ekki að gera, þegar maður fær bólu, er að kreista hana. Þeir vita hinsvegar líka að það er mitt eina bóluviðbragð. Auðvitað kreisti ég hana. Ég er einföld sál og læri ekki af reynslunni. Nú er nefið á mér eins og á Cyrano de Bergerac!

Æi.. ég nenni ekki að pæla í því núna. Pæli í því á morgun.

Núna ætla ég hinsvegar að segja frá því sem gerðist fyrir nokkrum dögum síðan og reyna þannig að hætta að hugsa um rokið sem ég heyri í hér fyrir utan. Ég þoli ekki að það má ekki bærast hár á höfði þá hljómar eins og það sé hvirfilbylur úti. Þetta er vissulega einn stærsti gallinn við að búa í blokk sem var byggð af Byggung á sínum tíma úr gallaðri steypu. Það eru ákveðnar týpur sem sækjast í að búa í svona blokkum. Fólk sem lætur hættur sem vind um eyru þjóta.. lifir fyrir spennu, því let's face it.. þetta getur hrunið hvenær sem er.

Bygons.

Um daginn fékk ég staðfestingu á því að ég, sem manneskja, er fyrir það fyrsta stórfurðuleg en um leið stórskemmtileg - fyrir þá sem fylgjast með mér í beinni útsendingu.

Það var nefnilega þannig að góð vinkona og frænka Jóhönnu var stödd hérna að horfa á Inu Yasha teiknimynd með Jóhönnu. Þetta var þegar ég var í stórhreingerningunni miklu, sem frægt er orðið. Ég sat við tölvuna að reyna að gleyma draslinu í kringum mig og síðasta komment sem ég kommentaði á síðuna mína minnti mig á snilldar lag sem heitir "The Beast In Me" svo ég ákvað að spila það fyrir mig, í tilefni dagsins.

Þetta var staðan; Jóhanna í stól, Brynja í sófanum, Doddi var í eldhúsinu og ég.. sat við tölvuna með headphones að surfa netið. Tölvan er staðsett ansi central í íbúðinni svo þau gátu öll séð mig með lítilli fyrirhöfn, eins og t.d. með því að snúa höfðinu.

Eins og svo oft, var með með tónlistina mjög hátt stillta til að yfirgnæfa, að mér fannst, hávaðann í ruslinu allt í kringum mig. Börnin og sjónvarpið hef ég lært að blokkera on cue hvenær sem er. Þarf ekki tónlist til. It's a gift.

Þegar umrætt lag byrjaði fór ég að gera eins og ég geri.. fyrst sló ég taktinn með öðrum fætinum. Stuttu síðar fór ég að hreyfa axlirnar í takt við lagið og áður en langt var liðið leit ég líklega út fyrir að vera á nippinu að ná á klósettið. En þegar Bonnie Pointer byrjaði á viðlaginu stóð ég upp og.. ..fór ég að dansa af mikilli innlifun. Hafa ber í huga að ég var fengin til að kenna Hugh his moves í Love actually og finnst mér hafa tekist helv vel upp. Þessi maður er klunni, ég hafði ekkert til að vinna með.

Ég er stundum ein í heiminum, þó ég sé það ekki alveg. Christ. Ætli það sé seldur aðgangur í blokkunum hinumegin? Það skyldi þó aldrei vera að maður fengi orðu fyrir nýjungar í atvinnusköpun!

Þetta hlýtur að hafa verið mjög fyndið því Brynja hló svo hátt að ég heyrði í henni í gegnum tónlistina. Ég blikkaði hana, hélt svo áfram að fíla mig í botn. Þegar viðlagið var búið fékk ég mér sæti eins og ekkert hefði í skorist, tók annan headphone-inn af eyranu, leit á Brynju, glotti og sagði "ég er alltaf svona" og hélt áfram að surfa netið. Brynja fékk hiksta fyrir rest en náði sér nokkrum klukkutímum seinna.

Jóhanna og Doddi skildu ekkert í þessu. Enda hlýtur þeim að þykja stórfurðulegt að fólk skuli ekki bresta í söng og dans öðru hvoru. Það er samt ekki ástæða til að örvænta. Ég hegða mér yfirleitt í samræmi við það sem telst "norm" innanum um annað fólk og hef aldrei verið send í geðrannsókn...

Það gæti hinsvegar farið að styttast í það þegar bólunum fjölgar, því ég fer að tapa geðinu.

Í nótt dreymdi mig að ég fékk sms frá manni, manni sem ég þekki. Í sms-inu stóð "já komdu í heimsókn". Skyndilega var ég komin heim til hans, allt á sínum stað, nema... núna átti hann sætan hund sem ég man ekki hvað hét. Hann sagði hundinum að bíta mig, en skammaði mig svo fyrir að meiða hundinn, þegar ég var að klappa honum. Allt í einu vorum við komin í bíltúr og jafn skyndilega vorum við aftur komin heim til hans. Við elskuðumst og það var dásamlegt... svo bað hann mig að fara en fyrst yrði ég að borga honum fyrir sprite-ið sem hann keypti fyrir mig í bíltúrnum. Ég sagðist vera peningalaus og að ég yrði að borga þetta daginn eftir. Hann var allt annað en sáttur, talaði eitthvað um vexti, verðbólgu og uppgufað góðæri. Þegar ég var að kveðja hann sáum við nokkra menn sem voru að fara í bíl, einn fór sjálfviljugur í skottið á bílnum og annar lokaði hann inni. Svo keyrði bíllinn í burtu...

btw. þessi síða er hrein snilld: despair.com. Datt inn á hana þegar ég var að skoða kjarri.com

Ég verð að stela þessum texta því þetta er brill:

"Customer Disservice™
We're not satisfied until you're not satisfied, and that's a promise.

In an effort to further reduce our personal interactions with customers, we've added our revolutionary Troubled Ticketing™ system. If you would like to report a problem, simply click the link below, and complete the accompanying Problem Report. After firing the responsible Little Person, their replacement will get back to you as soon as is convenient for us. "

ps. ef þið fylgið linknum og farið á síðuna, takið eftir customer suggestion boxinu. Eins og ég segi.. knowing I'm repeating myself.. -brill.

Þetta var spúkí nótt.

Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum átti ég erfitt með að sofna í gær. Kannski vegna þess að úti var smá rok. Veit það ekki.

Ég held ég hafi loksins sofnað um eitt leytið en var samt alltaf að vakna við lætin í rokinu. Hefði auðvitað átt að loka öllum gluggum áður en ég fór að sofa, geri það næst.. vegna þess að klukkan hálf fimm í nótt hrökk ég upp við svakalegan dynk, spratt á fætur og fór að leita. Jú.. bæði börnin á sínum stað, ekki höfðu þau dottið framúr.. ég fann ekkert. Lokaði samt öllum gluggum, tók annan rúnt og leitaði. Fann ekkert sem hefði getað valdið þessum dynk. Endaði upp í rúmi með andlitið upp við vegg. Hrökk við nokkrum mínútum síðar við það að hurðin lokaðist. Ég snéri mér að hurðinni og starði á hana. Af hverju lokaðist hurðin? Allir gluggar lokaðir og hún hreyfist venjulega ekki þessi hurð, þó svo gluggarnir séu opnir!

I give up. There is something out to get me.. and it ain't no man.

Sem minnir mig á, ég horfði á Predator í gærkvöldi, þ.e. ýtarefnið á tvöfalda DVD disknum hans pabba. Það var ágætt. Á meðan blandaði ég mér naglalakk. Fékk bláan lit, frekar grúví.

Djöfull er ég syfjuð.

Æ.. ég veit ekki hvað ég á að skrifa. Á ég að skrifa um hvað ég borðaði í dag? Banana, epli, appelsínu, abt mjólk, súpu, egg og brauð. So far, og ekki í þessari röð. Á ég að skrifa um þegar ég þreif eldhúsið eftir matinn? Hengdi upp úr þvottavélinni? Las fyrir Dodda? Borgaði reikninga? Kíkti á álagningaseðilinn á netinu?

Ég er með peaceful easy feeling og mér líður vel.

Álagningaseðillinn minn var pís of keik. Ég er hvorki ríkari né fátækari.

Ég fór áðan og náði mér í vídeó. Ætla að leggjast í gláp og horfa á Along Came Polly. Þegar myndin er búin ætla ég í langt heitt froðubað og skríða svo upp í rúm með blautt hárið, loka augunum og..

Það er strákur á vídeóleigunni sem ég fer alltaf á sem er með alveg svakalega flotta rödd. Hún er djúp og hljómar eiginlega eins og hún sé að koma úr útvarpi.. þó hún sé að koma milliliðalaust út úr munninum á honum.

Furðulegt.

Nú hlusta ég venjulega ekki á útvarp svo ég veit ekki hvort hann er kannski útvarpsmaður að atvinnu..

Ég myndi allavega hlusta á hann ef ég vissi af honum á öldum ljósvakans. Því það er unun að hlusta á hann tala. Verst að hann segir bara svona hluti við mig eins og: "viltu poka?", "fimm hundruð krónur", "má bjóða þér tilboð, kaupir kók og snakk á sjöhundruð...", "nei við eigum ekki fyrstu seríuna af Soprano's", "þessi er glæný", "ég veit það ekki, hef ekki séð þessa".

Ef ég þekki mig rétt þá á ég eftir að missa mig einn daginn og spyrja hann hvort hann vinni við útvarp. Þá kemur líklega í ljós að hann er einn heitasti útvarpsmaðurinn í dag.. og ég verð búin að bera heimsku mína.

Það væri þá ekki í fyrsta skiptið sem ég tel mig hafa fundið eitthvað merkilegt sem einhver annar var löngu búin að finna á undan mér.

Ég er alltaf að finna upp hjólið. Það er magnaður anskoti.

Um daginn áttaði ég mig samt sem áður á einu um sjálfa mig sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir. Ég á enga hetjur lengur. Hetjurnar sem ég átti eru ekki lengur þær hetjur sem ég vil líta upp til. Eiginlega hef ég aldrei átt neinar hetjur. Jú.. Maleficent úr Sleeping Beauty, en hún er svo ill alltaf og geðvond. Mig langar ekki að vera þannig.

Ég þarf að finna mér hetju. Set málið í nefnd.

Kannski ég spyrji strákinn á vídeóleigunni hvort hann vilji vera hetjan mín? Nii.. ég er orðin fed up á karlhetjum.

Til hamingju með afmælið Júlía! Uppáhaldssystir mín í öllum heiminum!

Í morgun rifjaðist upp fyrir mér hitt skiptið sem ég gjörsamlega, algerlega og alveg missti stjórn á mér úr reiði og öskraði á einhvern.

Í það skipti sat ég við borðstofuborðið inní stofu, líklega átta ára eða níu, var að reyna að læra. Mamma og pabbi byrjuðu að rífast, man ekki vegna hvers. Ég hélt áfram að reyna að læra, gekk ekkert rosalega vel því lætin í þeim stigmögnuðust þangað til þau voru farin að öskra á hvort annað.

Ég man að ég sat og horfði á stílabókina og ég hugsaði "ég þoli þetta ekki, ég þoli þetta ekki, ég þoli þetta ekki", aftur og aftur og aftur.. svo stóð ég allt í einu upp og öskraði af öllum lífs og sálar kröftum: "VILJIÐI HÆTTA ÞESSU! ÉG GET EKKI HUGSAÐ FYRIR LÁTUNUM Í YKKUR!". Ég hafði ekki sleppt orðinu þegar ég varð skelfingu lostin því ef þetta myndi ekki kallast "ósvífni" eða "að bera ekki virðingu fyrir sér eldra fólki" þá vissi ég ekki hvað. Slíkt kallar á refsingar. Þau sögðu ekkert. Horfðu bara á mig. Ég skalf og nötraði og hvíslaði: "fyrirgefiði, fyrirgefiði.. ég ætlaði ekki að segja þetta" og settist aftur á stólinn.

Svo fór ég að gráta.

Heppilegt að við vorum ekki á leiðinni út úr bænum þessa helgi, Doddi er lagstur í pest. Ég er búin að vera í því að sitja og standa eins og honum þóknast, hugga hann þegar hann fær grátköst því maður verður soldið lítill þegar maður er veikur. Svo er honum illt í nefinu af snýtingum þrátt fyrir Andre klósettpappír. Hvernig væri þetta ef maður verslaði klósettpappír í bónus? Nefið væri líklega dottið af barninu!

Ekki það.. við förum aldrei út úr bænum um verslunarmannahelgi. Það er ekkert nýtt.

Ég setti upp þráðlausa símann sem ég keypti í fyrradag og sá strax eftir því þegar Jóhanna greip hann og lokaði sig inní herbergi um leið og hún kom heim seinnipartinn í dag. Hún er í skýjunum með nýja símann.

Ég er búin að læra á þetta nýja tól og ákvað að skella mér í að koma nokia símanum mínum aftur í samband við tölvuna mína. Það tókst í fimmtu tilraun.. þegar ég var búin að ná mér í nýjustu driverana og forritin. Þegar blaðamaðurinn kom áðan að skila mér bílnum mætti hann á svæðið með mökk af bíó prómó dóti. Af þeim sökum sit ég hér við vélina mína með Shrek eyru, sjá mynd. Ég er líka í Catwoman bol.

Not to worry.. Catwoman bolirnir eru ekta bíó prómó bolir, úr þunnu efni og endast líklega ekki nema nokkrar vikur, þ.e. ef ég spara þá... Ekkert ógnar Vanilla Sky veldinu.

Ég held samt mest upp á Shrek eyrun og skellti nýrri skjámynd í síma blaðamannsins ásamt uppáhalds hringitóninum hans, af góðmennsku einni saman. Helvítis lygi.. ég lofaði honum þessu fyrir einhverju síðan. Það hjálpar að ég er eins og versti karlmaður þegar kemur að tækjum og finnst þetta gaman. - Enda fékk ég borvélina og verkfærakassann í skilnaðnum.

Man nú reyndar þegar ég keypti þessa borvél á sínum tíma. Kom heim og sagði: "allir inn í stofu að sjá hvað mamma keypti - handa sé.. eh.. fjölskyldunni!". Mikið djöfull var ég ánægð með þessa fjárfestingu. Ja.. og er enn! Manneskja eins og ég verður að eiga borvél!