 |
|
|
|
 |
The Fisher King
Föstudagur, 04. júní 2004
Það koma stundum móment í lífi mínu þar sem ég get ekki annað en spurt sjálfa mig úr hvaða ofurgenum ég er búin til? Þvílík snilld! Þvílikt brilliance! Ef hann Kári vissi af þessu! Ég átti einmitt eitt svona móment rétt áðan þar sem ég stóð í baðkari fullu af vatni og rétt áður en rassinn á mér hit the water.. áttaði ég mig á því að ég var ennþá í nærbuxunum. I have my moments. Það er hinsvegar sorglegri sagan af the fisher king. Eftir að ég fór úr nærbuxunum og lagðist í baðið fór ég að hugsa um hvað ég ætti af mér að gera í kvöld. Datt í hug að fara út á vídeóleigu en sá í hendi mér að það involveraði mig, fullklædda.. og ég nenni því ekki. Svo datt mér skyndilega í hug the fisher king og fann hvernig löngunin í að horfa á þá mynd magnaðist smám saman þangað til ég var nánast friðlaus.. þá ákvað ég að horfa á hana og gat slappað af aftur. - Eða þangað til Doddi kom og ég skvetti smá vatni á hann.. sem endaði í allsherjar vatnsslag inná baði.. sem endaði á að því að ég setti krakkana í bað, enda var ég búin að bleyta þau frá hvirfli til ilja, sjálf með vatn í nefinu. Oh well.. þá er það hreint líka... En áður en ég fór í slag við krakkana þá lá ég í baði hugsaði ég út í the fisher king og af hverju mér finnst svona gaman að horfa á þá mynd... mér finnst hún yndisleg og ég fór að reyna að finna út úr því af hverju mér finnst það. Það fyrsta sem mér datt í hug er Lydia. Þessi óframfærna, feimna kona sem er hrædd við heiminn og fólkið í honum því hann er ekki eins og hún vildi óska að hann væri og fólk særir. Hún les ástarsögur og finnur nýja afsökun í hverri viku þegar mamma hennar spyr af hverju hún er ekki komin með mann og fjölskyldu. Hún er klaufaleg, hrindir niður hlutum eða missir þá úr höndunum. Hluti af mér er akkúrat svona, down to the last detail nema ég les ekki ástarsögur. Anne. Sexý, ákveðin og sjálfstæð kona. Dásamlegur karakter. Við höfum Jack, celeb sem verður þess óbeint valdandi að brjálæðingur drepur fullt af fólki, Jack leitar huggunnar hjá Anne og nafna sínum Daniels. Hann er full of himself, sjálfsumglaður og hreint út sagt ömurlegur áður en stjarna hans hrapar og þegar hún krassar veltir hann sér upp úr eigin misery og vorkennir sér endalaust. Hreint út sagt ömurlegur en um leið aumkunnarverður. Svo er það hann Parry. Maður sem fékk heilann á konunni sinni í andlitið þegar hún var myrt. Maður sem fékk stjarfklofa og missti vitið. Maður sem fúnkerar ekki í þjóðfélaginu, lifir í eigin heimi og safnar að sér rusli og berst við ósýnilega riddara. Ég gæti ekki sagt að ég skilji hann en ég hef einhverja samkennd með honum. Ég skil upp að vissu leyti, enda come on. Hvað er anna.is annað en minn eigin heimur? Ég er bara réttu megin við Klepp línuna, Parry er röngu megin. Fyrri parturinn af þessu quote-i er einmitt eitthvað sem ég gæti skrifað á síðuna mína.. seinnipartinn er ég sem betur fer ennþá laus við. "I was sitting on the John having one of those satisfying bowel movements. You know, that ones that border on mystical. Where you're like--- Dásamlegt bíó móment. Mér finnst svo mörg dásamleg mómet í þessari mynd en þetta er eiginlega best: Lydia: You don't have to say nice things to me. It's a bit old fashioned, considering what we're about to do. Oh þau eru svo dásamlega.. skrítin bæði tvö að það er... Parry: They work for him, and so do I. Bara.. ég finn ekki myndina og nú get ég ekki hætt að söngla: Oh Lydia, oh Lydia, say, have you met Lydia? La-la-la...la-la-la. Hvar er helvítis spólann??? La-la-la...la-la-la. | anna | 19:41 |
comments
Ingo: Fyrst konan þín er komin heim? Þá fer ég að koma í heimsókn. Þori ekki fyrir mitt litla líf að koma þegar hún er erlendis.. hef heyrt sögur.. hehehe En spólurnar eru út í bíl. Í bónus vídeó poka. Tóti var alltaf að skila þeim og ég var orðin leið á að sækja þær aftur.. svo ég faldi þær undir framsætinu. Þorkell: Vá. Þú ert sannur karlmaður! Býður mér myndina á DVD í kommenti á eftir manni sem er ennþá að bíða eftir að ég skili vídeóspólunum hans. Hat's off, en ég fann spóluna og ég segi bara.. I like New York in June.. how about you? Nr. 3 | posted by: anna | 5.06.2004 | 0:59:59 | [+] |I have my moments too - á nærbuxum líka. Það var fyrir svakalega mörgum árum síðan. Þegar ég seldi DV. Mamma vaknaði við umgang og fór á fætur. Sá hún mig á leiðinni út með dagblaðstöskuna á öxlinni. Á nærbuxunum, steinsofandi, um miðja nótt á leiðinni í blaðsöluleiðangur. Nr. 4 | posted by: igor | 5.06.2004 | 2:15:51 | [+] |Reyndar ekki. En þetta rifjar upp þegar ég fór til Japans í fyrsta skipti. Flugferðin tók um 18 tíma því í þá daga var millilent í Alaska. Fyrst snéri maður auðvitað tímanum við á leiðinni út. Dagskráin hjá japönunum stíf, vakna milli 5-6 á morgnana og farið að sofa uppúr miðnætti og svona gekk þetta í 2-3 daga og þá heim og aftur að snúa tímanum við. Það mistókst. Ég sofnaði allt of snemma kvöldið eftir heimkomuna. Í þrjár vikur gekk ég um sofandi á daginn og vaknaði síðan útsofinn milli 2-3 á nóttunni. Enginn Moggi kominn og þá var ekkert annað að gera en mæta bara í vinnuna. Nr. 6 | posted by: igor | 5.06.2004 | 10:12:22 | [+] |! ! Ég veit ekki hvort þú veist það Anna en Parry er stytting á nafninu Parsifal, en hann er saklausa fíflið í sögunum um Arthúr konung og leitina að hinum helga gral. Í sögunni bjargar Parsifal veiðikóngnum (Fishter King, sem myndin er nefnd eftir, en hann geymdi gralinn og spjótið sem særði Krist) rétt eins og gerðist í myndinni þar sem Parry færir Jack Lucas hjálpræði og finnur síðan gralinn. Í sögunni fær Parsifal nánast opinberun þegar hann kyssir hina fögru Kundry en það sama gerist einmitt í myndinni þegar Parry kyssir Lydiu. Ég þarf að gefa mér tíma til að skrifa um þessa mynd. Sammála, alveg frábær! Þú getur t.d. lesið um Parsifal hér: http://www.kingarthursknights.com/knights/percivale.asp Nr. 9 | posted by: Þorkell | 5.06.2004 | 17:47:54 | [+] |
|
