Mánudagur framh.
Mánudagur, 14. júní 2004
Vinkona mín kom í heimsókn til mín eftir vinnu. Að sjá hana var síðasta náðarhöggið sem hreyfingarleysi mitt þurfti. Hún er glæsileg að vanda. Ég kaupi mér kort á morgun.
Ég sagði henni m.a. frá utanlandsferðinni og við hlóum eins og vitleysingjar. Ekki það.. hún kann ferðasögu af sjálfri sér sem fékk mig til að hágráta og verkja í magann af hlátri þegar hún sagði hana. Ég skelli meira að segja uppúr við að rifja upp kvöldið sem hún sagði mér þá svakalegu sögu.. en það er ekki mitt að segja hana.
Við hittumst allt of, allt of sjaldan og ákváðum að hittast aftur á föstudaginn í hádeginu og halda áfram að spjalla á einhverju veitingahúsi.
Þegar hún var farin skrapp ég út úr bænum til að sækja Jóhönnu til vinkvenna sinna í landi Mosfells. Kom við í Staldrinu á bakarleiðinni og ég keypti pylsur handa krökkunum, eins og við gerum alltaf á leiðinni heim utan af landsbyggðinni. Fylgir því líka svo lítið uppvask.
Snilld. Ég ætla í sund.