Föstudagur, 11. júní 2004
Ég á nágranna sem heitir Lárus. Hann er um fertugt og býr í blokkinni beint á móti með útsýni inn um alla gluggana á minni íbúð. Hann keypti þessa íbúð af fuglaskoðara sem átti kíki sem hann notaði til að fylgjast með fuglum sem leika sér í uppstreyminu sem myndast á milli blokkanna í roki. Þegar Lárus kom að skoða íbúðina á sínum tíma var ég að koma úr baði. Ég á bara tvö handklæði og þegar ég fer í bað nota ég annað til að breiða á gólfið og stíga á, hitt vef ég í túrban utan um hárið á mér þegar ég er búin að þurrka mér.
Ég var einmitt komin í þessa "múnderingu" þennan dag þegar síminn hringdi. Ég var að bera á mig appelsínu-húð-drepi-krem og var öll löðrandi bæði á höndum, rassi, mjöðmum og lærum. Þetta var áður en ég eignaðist þráðlausan síma svo ég hljóp inn í stofu, svaraði símanum en átti erfitt með að halda honum upp við eyrað á mér.. sem olli því að ég beygði mig niður reglulega til að taka símtólið upp úr gólfinu.
Í blokkinni hinumegin var Lárus að vappa á milli herbergja að skoða ágætis áttatíu fermetra, þriggja herbergja íbúð ásamt herbergi í risi með aðgang að sameiginlegu klósetti. Þegar hann kom í stofunna tók hann upp kíkinn sem lá í gluggakistunni og bar hann að augunum. Lárus hefur ekki áhuga á fuglum, svo hann beindi kíkinum ekki upp í himininn. Það sem Lárus sá olli því að hann keypti íbúðina með því skilyrði að hann fengi téðan kíki í kaupbæti.
Allar götur síðan hefur Lárus setið á barstól við stofugluggann, þegar hann er ekki að vinna, og horft yfir í íbúðina mína með kíkinum. Hann veit nánast allt um mig sem hægt er að vita. Hann veit að stundum sit ég fyrir framan tölvuna með headphones og iða í stólnum því mig langar að dansa. Hann veit að stundum sit ég og er að pikka eins og geðsjúklingur á lyklaborðið og fæ svo óstöðvandi hlátursköst inn á milli. Hann veit að ég græt stundum þegar ég fer að hlæja. Hann veit að ég er myglaðri en andskotinn þegar ég vakna á morgnanna og hann veit að ég fæ mér oft banana í morgunmat eða skyr.
Hann veit að mér finnst gott að liggja undir sæng þegar ég horfi á sjónvarpið og hann veit að ég kaupi mér nóa kropp og appollo lakkrís þegar ég vil virkilega dekra við mig. Hann veit að mér finnst gott að borða á meðan ég les dagblöðin og hann veit að ég hef gaman af blómum, þó ég sé ekki nógu dugleg að vökva þau.
Hann veit allt þetta vegna þess að Lárus hefur eytt öllum frítíma sínum í glugganum síðustu fimm árin og fylgst með mér. Hann veit meira um mig en ég sjálf og sumt af því sem hann veit um mig langar mig hreinlega ekki að vita.
Lárus hefur skrifað mér bréf í gegnum tíðina og sett þau í póstkassann minn. Hann segir mér frá því hvað ég var t.d. að að gera daginn áður, eins og ég viti það ekki, en hann minnist aldrei á það hvað honum finnst um það eða hvernig honum líður eða af hverju hann eyðir tíma sínum í að horfa á mig úr glugganum sínum. Hann tekur hinsvegar alltaf fram í bréfunum hvað hann borðaði þann daginn og klukkan hvað hann borðaði það.
Stundum, þegar ég er í mjög góðu skapi, kyssi ég fingurna á mér og blæs til hans fingurkossi. Ég fæ yfirleitt bréf í póstkassann daginn eftir.
Mér þykir vænt um Lárus og stundum dreg ég ekki fyrir þó ég ætti að gera það. Sérstaklega þegar ég ligg í sófanum og hef enga sæng og sérstaklega eftir að ég fékk mér nýja símann. Ég velti því samt fyrir mér hvort Lárus myndi þora að tala við mig ef hann sæi mig einn daginn face to face. Hann er ekkert ómyndarlegur hann Lárus. Ég bara held að hann sé hommi.