Föstudagur, 25. júní 2004
Djöfull fer maður langt á þrjóskunni. Sjís.
Klukkan var nákvæmlega 16:52 í dag þegar ég leit á klukkuna, búin að sitja hreyfingarlaus í nokkrar mínútur og bíða eftir að klukkan yrði fimm svo ég gæti farið í helgarfrí. Ég var dauðþreytt, við það að sofna, og á þessu augnarbliki ákvað ég að loka augunum. Það myndi engin hringja hvort sem er. Ég vissi það.
Um leið og ég hafði ákveðið að loka augunum fór ég í eitthvað furðulegt ástand. Mér leið eins og ég væri að sofna en samt líka eins og ég væri að detta, but in a good way. Ég sá fyrir mér rúmið mitt, herbergið, sængina, koddann og ég fór í huganum úr fötunum og skreið undir sæng. Mér leið svo vel. Skyndilega hrökk ég upp við það að eitthvað fór að prentast út úr prentaranum. Ég opnaði augun og í andartak sá ég herbergið mitt.. en áttaði mig á því að ég sat, hálf vönkuð, í skrifborðsstólnum. Klukkan var 16:54.
Hvað sem þetta var, þá gerði þetta það að verkum að ég fylltist fítonskrafti. Fór og náði í Dodda.. á leikskólanum hringdi mamma og sagði mér að rúmið mitt væri á leiðinni í bíl. Ég dreif mig heim með Dodda, hjálpaði bílstjóranum að bera dýnuna upp og þegar rúmið var komið inn í stofu.. þá var ég rokin að versla fyrir afmælið. Nema á leiðinni tók ég aðra ákvörðun. Kom við í Byko og keypti mér málningu og tilheyrandi. Blaðamaðurinn komst svo seint að sækja krakkana að ég náði í pizzu á bakarleiðinni og fóðraði liðið, börnin og blaðamanninn þegar hann kom. Því næst fór ég að bera hitt rúmið niður.
Það má teljast kraftaverki líkast að neglurnar á mér hafi komist heilar af í þeim hildarleik, en nú má ekki gleyma að það er auðveldara að fara niður fjórar hæðir með dýnu en upp.
Núna sit ég í rusli dauðans og er að fara að mála. Ég stefni á að vera búin að því fyrir klukkan ellefu, þá fer rúmið inn í herbergi og klukkan tólf.. þá kemur í ljós hvort ég hef orku í annað en að fara að sofa eða hvort ég skelli mér út á lífið.
Ójá..