Í morgun þegar Doddi vaknaði skreið hann fram úr rúminu og nuddaði á sér augun. Hann er algjör dúlla þegar hann er nývaknaður. Ég tók hann í fangið og hann tók utan um hálsinn á mér og lagði höfuðið á öxlina mína og sagði: "mamma.. ég er svo þreyttur". Svo stóðum við í smá stund og ég strauk honum um hárið eða þangað til hann reisti sig upp og spurði: "má ég fara með sleikjóana í leikskólann í dag?"

Minn vaknaður.

Ég hef lært af reynslunni og ég mun aldrei aftur kaupa sælgæti í fríhöfninni. Börnin eru búin að vera í sykursjokki síðan þau komu heim því þau fengu að velja sér nammi til að kaupa og þó að það hafi ekki verið mikið þá var það greinilega meira en nóg. Ég fer að þurfa á pabba helgi að halda til að slaka á, fara í löng böð og naglalakka á mér táneglurnar.

Í hádeginu fór ég og fékk mér að borða með starfsmanni Landspítalans sem hefur verið að líta til með mér eftir aðgerðina. Hann segist halda að ég verði í þrjú ár að ná fullri heilsu en ég held að ég verði orðin góð eftir hálft. Hann er líka harður á því að ég sé alkóhólisti og þurfi á meðferð að halda. Ég þarf að herða mig í drykkjunni ef ég á að standa undir þessu því ég vil auðvitað allt fyrir þennan mann gera. Hrikalegt þegar manni er úthlutað svona fjall myndarlegum eftirlitsmanni og ég átti nú soldið bágt en held mér hafi tekist að líta út fyrir að vera semi normal. Stóð allavega ekkert í mér og ég fékk aldrei störu. Enda var ég að vanda mig. Ég ætla að reyna að koma því að hjá augnlækninum mínum að ég vilji fá þennan eftirlitsmann í áskrift. Þetta er svo gott fyrir augun, hann hlýtur að sýna þessu skilning maðurinn.

Eftir hádegi fór ég að hitta Sögumenn samtímans og það var tekin mynd af okkur upp á Nauthól. Skemmtilegt að hitta þessa krakka og fúlt að maður geti ekki setið og kjaftað með þeim. En ég er víst í vinnu og er búin að eyða morgninum í að fara yfir tölvupóstinn sem barst mér á meðan ég var í burtu. Sem er ekki það skemmtilegasta sem ég geri.

Ég var spurð út í þennan strák sem hefur verið að skrifa mér og hvort ég myndi ekki birta myndina af honum. Nei, ég kann ekki við að gera það, því eftir smá eftirgrenslan sýnist mér hann vera að koma til dyranna eins og hann er klæddur og mér finnst ekki koma neinum við hvernig hann lítur út, nema mér og völdum vinkonum mínum... sem keppast um að telja mér trú um að ég eigi að láta þeim hann eftir.

Þær hafa náttúrlega ekki séð eftirlitsmanninn. Best ég verði með myndavél og taki myndir af honum næst þegar hann tékkar á mér. Nei annars, ég þori það ekki... þá nær hann í spennitreyju...

Nú er ég hinsvegar rokin á kynlífs-dóta-kynningu hjá henni Eddu. Ég þori ekki að taka með mér neina peninga, ég gæti farið á hausinn.

| anna | 17:23 |

comments