Laugardagur, 12. júní 2004
Það verður ekki tekið af blaðamanninum. Hann kann að velja myndir. Af þeim sökum fór ég að sjá myndina "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" í kvöld með mömmu, sem langaði reyndar að sjá Harry Potter, en hún sá ekki eftir því að hafa farið á þessa í staðinn.
Það er svo dásamleg upplifun að fara í bíó og verða ekki fyrir vonbrigðum, það gerist svo sjaldan. Sjá mynd sem hreyfir við manni og fær mann til að hugsa. Þessi mynd fékk mig til að hugsa.
Ég er svo skrítin að stundum þarf bara eina setningu til að hreyfa við einhverju í heilabúinu á mér og þá hverfur allt annað í skuggann. Eða næstum því allt. Í þessu tilfelli var það: "Sometimes I don't think people realize how lonely it is to be a kid.", og mikið skildi ég þessa stelpu: "I'm not a concept. Too many guys think I'm a concept or I complete them or I'm going to make them alive, but I'm just a fucked up girl who is looking for my own peace of mind. Don't assign me yours." Þetta er svo mikil.. lína og lína ekki ósvipuð þeim sem ég notaði fyrir 15 árum síðan. Hefði ég ekki verið í sambandi í fjórtán ár gæti ég enn verið að nota svona línur. Það er scary. Sem betur fer þroskaðist ég.
En þroskaðist ég eitthvað? Breyttist ég eitthvað? Varð ég eitthvað minna fucked up? Ég velti því fyrir mér á leiðinni heim í bílnum. Svarið er já, ég breyttist og já ég þroskaðist en ég ennþá fucked up. Bara ekki eins mikið og öðruvísi en áður og ég fer betur með það. - Birti það á netinu.
Þessi fjórtán ár gerðu fleiri góða hluti fyrir mig en slæma. Ég get sagt það vegna þess að þau eru búin.
En ég á góðar minningar og ég á slæmar minningar sem ég gæti vel lifað án. En án þeirra væri ég ekki sú sem ég er í dag. Mig langar að vera hún áfram. Það er góð tilfinning.