Sunnudagur, 20. júní 2004

Í dag fór ég út að leika með krökkunum, fórum fyrst út á róló og svo í eltingarleik. Þegar ég var búin að elta Jóhönnu uppi og "klukka" hana var ég gjörsamlega dauð úr þreytu enda fór helvíti mikið púður í að hlaupa hana uppi. Ég er auðvitað 21 ári eldri en hún. Ég lagðist í grasið til að kasta mæðinni.
Doddi og Jóhanna voru að fíflast í grasinu rétt hjá mér og ég hlustaði á þau með lokuð augun, dauðuppgefin af hlaupunum. Allt í einu hættu þau að tala og Jóhanna kallaði: "mamma, kíktu fyrir aftan þig". Ég settist upp og fann eitthvað strjúkast við bakið á mér svo stökk það í fangið á mér.
Stórfurðulegt hvað kettir eru hrifnir af mér. Kannski vegna þess að þeir finna að hrifningin er gagnkvæm. Samt.. hvernig vita þeir það? Af hverju koma "ókunnugir" kettir upp að mér og fara að nudda hausnum við fæturna á mér þegar ég stend í mesta sakleysi úti? Gera þeir þetta kannski við alla?
Þessi kisa lá í fanginu á mér og malaði í heillangan tíma á meðan ég og krakkarnir strukum henni. Svo rúllaði hún sér úr fanginu á mér, lagðist á jörðina við hliðina á mér og nuddaði hausnum upp við mjöðmina á mér. Ég lagðist við hliðina á henni og við kúrðum saman í grasinu.
Þegar við kvöddum köttinn elti hann okkur smá spotta en gafst svo upp og fór sína leið. Við fórum hinsvegar í Melabúðina og keyptum okkur kjúkling og ís. Hitti Guðmund og spjallaði aðeins við hann. Hann man ennþá eftir mér síðan ég var að vinna fyrir hann. Mér þykir svo vænt um Melabúðina.
- Og kisur.