Mánudagur, 21. júní 2004
Í öllum góðum ástarsögum er bara ein manneskja sem er hin eini rétti eða hin eina rétta og sögumaðurinn veit hver það er þegar hann sér hann/hana. En ef það er ekki rétt? Verður það þá bara betri ástarsaga?
Einhverra hluta vegna datt mér lagið "Year Of The Cat" í hug þegar þessi mynd var búin. Kannski vegna þess að þegar ég er búin að horfa á svona mynd.. þá finn ég fyrir tómleika. Nákvæmlega sömu tilfinningu og ég fæ þegar ég hlusta á þetta lag.
Year Of The Cat - Al Stewart
On a morning from a Bogart movie
In a country where they turn back time
You go strolling through the crowd like Peter Lorre
Contemplating a crime
She comes out of the sun in a silk dress
Running like a watercolour in the rain
Don't bother asking for explanations
She'll just tell you that she came
In the year of the cat
She doesn't give you time for questions
As she locks up your arm in hers
And you follow 'till your sense of which direction
Completely disappears
By the blue tiled walls near the market stalls
There's a hidden door she leads you to
These days, she says, I feel my life
Just like a river running through
The year of the cat
One morning comes and you're still with her
And the bus and the tourists are gone
And you've thrown away the choice and lost your ticket
So you have to stay on
But the drum-beat strains of the night remain
In the rhythm of the new-born day
You know sometime you're bound to leave her
But for now you're going to stay
In the year of the cat
En einhverra hluta vegna hlusta ég á lagið aftur, og aftur, og aftur, og...
Djöfull leiðist mér raunveruleikinn stundum. Kannski þess vegna sem ég nenni ekki að púkka upp á hann. Ég á það sameiginlegt, held ég, með Tim Burton. Já og hvað á ég sameiginlegt með Bloom? ..ég þarf að vera mikið í vatni.
Hvað hefði gerst ef ég hefði fæðst karlmaður?
Mér finnst þetta lag svo sorglegt. Það byrjar eins og ævintýri.. en í lokin er þetta eitthvað svo.. fyrirsjáanlegt og boring. Hvað er að?
Eru ævintýrin dauð?