| anna | 21:13 | permalink
| comments
(9) |
 |
|
|
|
 |
Startin' over
Fimmtudagur, 03. júní 2004
Kom heim fyrir klukkutíma síðan. Mamma kom að sækja okkur og brunaði með okkur á American Style í Kópavogi og gaf okkur að borða. Kallaði mig "halanegra" þegar hún sá mig. Já.. ég hef sumsé tekið smá lit sem er sannkallað afrek miðað við að það var skýjað hálfa ferðina. Ég er andlaus eins og er og í brjáluðu skapi því ég get ekki loggað mig inn á msn af því að serverinn er bissí. Fokking drasl. FÍKNIRNAR MÍNAR.. ARRRG.. ÉG ÞARF AÐ SINNA ÞEIM! Over and over and over... Þetta var ágætt. Ég hef ekki sofið svona mikið síðan ég var ungabarn og hlýt því að teljast úthvíld. Merkilegt. Ég tárast alltaf í flugtaki. Það þyrmir svo yfir mig og ég verð svo emotional þegar ég finn fyrir þessum krafti sem veldur því að maður getur ferðast um himininn. Á veitingarhúsi í gærkvöldi heyrði ég lagið "Startin' over" með snillingi Lennon og ég velti því fyrir mér.. síðast í laginu þá heyrir maður flugtak og ég áttaði mig á því að ég tárast líka alltaf þegar ég heyri þann part af laginu. Það má líka vissulega segja að ég sé startin' over. Það er svo gott að vera komin heim. Leiðrétting. Það er ekki flugtakið sem gerir mig svona emotional í laginu.. það er konan sem talar í intercom tækið á flugvellinum. Djöfull er ég furðuleg...
 Dagur 7
Föstudagur, 04. júní 2004
(Úr ferða journalinum) Ding-dong! Djöfull... gleymdum að slökkva ljósið niðri og nú er eitthvað fyllerís lið að biðja um að fá lánaðan tappatogara eða eitthvað, hugsaði ég þar sem ég lá uppí rúmi og hlutaði á óminn af bjöllunni deyja út. Ding-dong! DJÖFULL!! Þessi hálfviti vekur krakkana! Ég stökk á fætur og sveipaði mig strandarsjalinu enda færi ég tæplega til dyra nakin. Þegar ég opnaði hurðina sá ég móta fyrir manni í rigningunni. Hann var hold votur í fráhnepptri skyrtu með bindið laust um hálsinn. Hann varð jafn hissa og ég. "Anna?" Spurði hann undrandi. Ég ætlaði að segja "Jude?" en gleymdi hvernig maður talar svo ég sagði "Mrrupfh?" Hann brosti. Ég skalf. Time out. Hvernig er það annars? Hvernig er hægt að skýra þetta? Ég gat ekki annað en velt því fyrir mér á meðan hann rakti raunir sínar sem leiddu til þess að hann stóð fyrir framan mig, á Spáni, í jakkafötum, með fráhneppta skyrtu... sem gerði líf mitt og andardrátt ekki auðveldari. Hann hafði leigt sér bíl sem drapst neðar í götunni. Hann reyndi eitthvað að kíkja undir húddið en gafst fljótlega upp og ákvað að leita að einhverjum sem væri vakandi til að fá að hringja. Sá ljóst og fann mig. Tilviljun? Þegar hann var búinn með útskýringarnar sagði ég: "Mfrreh", sem átti að vera "amazing".. eða eitthvað.. "Are you all right?" spurði hann hikandi. Ég opnaði munninn til að svara en sá þann kostinn vænstan að loka honum aftur áður en fleiri furðuhljóð slyppu út fyrir varirnar á mér. Ég opnaði hurðina upp á gátt og vísaði honum inn úr rigningunni. Hann brosti aftur og strauk höndinni yfir regnvott hárið, hálf vandræðalegur, svo kom hann inn. Hvaða helvítis rakspíra notar maðurinn?? Þessi lykt er allt of góð! Hann stóð á miðju stofugólfinu þegar ég fékk skyndilega málið aftur og samstundis rann upp úr mér allt sem ég hafði ætlað að segja: "Jude?, amazing, come inside". "Come inside?" spurði hann og leit í kringum sig.. eins og til að fullvissa sig um að hann væri nú þegar kominn inn. Augu hans staðnæmdust á mér, ég.. upptekin við að finna eitthvað gáfulegt að segja, og halda sjalinu upp um mig. "Dirt suits you" GOD DAM! Hvaðan kom þetta? Mig langaði að berja höfðinu við vegginn. Hann starði bara á mig. Skyndilega rauf há hrota þögnina . "Fuck.. sorry.. that's just my ex husband, he's sleeping upstairs" sagði ég og beit mig í vörina um leið og ég sleppti síðasta orðinu. "You know.." byrjaði hann en í stað þess að klára setninguna gekk hann upp að mér og tók um mittið á mér með blautu skítugu höndunum sínum. Sem betur fer er þetta vel byggt borðstofuborð og ég hef ágætis styrk í vinstri handlegg því hann og borðið voru það eina sem héldu mér uppi. Ég kannast ekki við að hafa þorað að anda á meðan hann stóð þarna alveg upp við mig og horfði í augun á mér. Var viss um að hann myndi bara fara eins og síðast þegar ég var með annan karlmann hjá mér þegar hann kom. Hvað er þetta með mig og karlmenn? Svona stóðum við heil lengi.. eins og hann væri að hugsa málið. "Can I make a phonecall?" endaði hann á að spyrja mig og ég benti á símann í horninu við sófann. Ég hélt mér uppi með vinstri á meðan ég fylgdist með honum hringja í leigubíl. Þegar hann var búinn, brosti hann og sagði: "We have to do this without a third wheel soon". "ahhh".. rosalega er erfitt að muna hvernig maður talar nálægt þessum manni. Á hvaða tungumáli sem er... Hann brosti til mín og ég held að hann hafi blikkað mig líka.. svo fór hann út í rigninguna aftur. Þegar ég vaknaði daginn eftir afgreiddi ég þetta sem draum. Fór niður og fékk mér jógúrt en djöfull brá mér þegar blaðamaðurinn spurði: "Hver á þetta bindi?"
Fyrir Dórið
Föstudagur, 04. júní 2004
Ég er svo dugleg. Það er ekki venjulegt. Það var eitt sem ég gleymdi að gera áður en ég fór af landi brott og Júlía hefur verið lítið hér, a.m.k. var íbúðin nákvæmlega eins og ég skildi við hana. Ég gleymdi hinsvegar að henda úr ísskápnum og lyktin úr honum þegar við komum heim var eins og af úldnum fiski sem er búinn að standa í tvær vikur. Samt var engin fiskur í ísskápnum, bara tvö kjúklingalæri. Merkilegt. Ætli allur matur mygli eins? Þetta kallar á tilraun úti á svölum. - NOT! Ég tók ísskápinn í gegn áðan og dreif mig svo niðrí Siemens og keypti peru í ísskápinn, sem ég er búin að ganga með í veskinu í hálft ár núna, og nýja hillu í hurðina. Alveg rosalega góð þjónusta þarna enda kaupi ég nú orðið ekki neitt af heimilistækjum nema þau séu kyrfilega merkt Siemens í bak og fyrir og að sjálfsögðu í umboðinu. Ég er fegin að það er sumar því ég veit að mér á eftir að bregða þvílíkt þegar ég opna ísskápinn í kvöld til að ná mér í vatn eða eitthvað annað hollt og gott.. ehm.. því nú á ég eftir að sjá hvað er í ísskápnum þar sem peran sem ég keypti virkar. Það slær nú samt ekki á þunglyndið enda mild birta af þessari peru og gerir lítið annað en að lýsa upp ekkert, sem er venjulega í ísskápnum mínum. Ég á of stórann ísskáp. Tók til í ruslinu sem hefur hlaðist upp á framhlið ísskápsins og kippti í leiðinni jólasveina seglunum úr umferð. Þá held ég að allt jólaskrautið sé komið niður, nema þessi eini jólasveinn þarna uppá skáp sem ég nenni aldrei að ná í því þá þyrfti ég að ná í stól úr eldhúsinu til að standa uppá, og ég nenni því sko ekki. Þetta er einmitt ástæðan fyrir því að ég er ekki með seríu úti á svölum. Nei.. helvítis lygi, það er önnur ástæða fyrir því sem ég fer ekki út í nánar. Það er alveg sérstakt dæmi sem er efni í smásögu ef ekki fjögur hundruð blaðsíðna skáldsögu, eða ævisögu.. eða eitthvað. Nú.. að lokum þessarar ísskápa-stórhreingerningar setti ég lottó miðann sem ég keypti út á bensínstöð áðann undir segul á framhlið ísskápsins. Bensínstrákurinn sagðist finna lykt af vinningi á miðanum þegar ég keypti hann svo ég sagði við hann: "Ég heiti á þig.. ef ég vinn aðal vinninginn skal ég bjóða þér út að borða..." hann brosti til mín "í London", bætti ég við. Hann tók "trucker horn" dýfu með hægri hönd og hrópaði: "Yeehahh!". "Hold it.. ég er ekki búin að vinna ennþá". Og þó ég vinni.. þá kaupi ég svo sjaldan lottó að ég gleymi alltaf að tékka á hvort ég vann. Ég ætti kannski að geyma miðana í veskinu? Eins og peruna úr ísskápnum? Það er vænlegra til árangurs. En sem ég sit hér.. þá nenni ég ekki að ná í hann og setja hann í veskið. Enda er ég alveg uppgefin eftir þennan dugnað með ísskápinn. Held ég fari í langt slökunnarbað. Ah.. ég hefði auðvitað átt að segja honum, bensínstráknum, að minna mig á að tékka á þessu. Hann hefur hagsmuna að gæta. Auk þess veit hann ekki.. ef ég vinn ætla ég sannarlega að bjóða honum út að borða í London og hann má taka með sér einn gest að eigin vali.. bara ekki mig. Ég ætla að bjóða öðrum manni með mér út að borða - í Róm. [Þessi færsla mín er númer eitt þúsund. Af þessum þúsund sem ég hef skrifað hef ég ákveðið, á hverjum tíma fyrir sig, að birta ekki 277 færslur. Það er nú bara slatti af einkalífi finnst mér! MÚHOHO]
The Fisher King
Föstudagur, 04. júní 2004
Það koma stundum móment í lífi mínu þar sem ég get ekki annað en spurt sjálfa mig úr hvaða ofurgenum ég er búin til? Þvílík snilld! Þvílikt brilliance! Ef hann Kári vissi af þessu! Ég átti einmitt eitt svona móment rétt áðan þar sem ég stóð í baðkari fullu af vatni og rétt áður en rassinn á mér hit the water.. áttaði ég mig á því að ég var ennþá í nærbuxunum. I have my moments. Það er hinsvegar sorglegri sagan af the fisher king. Eftir að ég fór úr nærbuxunum og lagðist í baðið fór ég að hugsa um hvað ég ætti af mér að gera í kvöld. Datt í hug að fara út á vídeóleigu en sá í hendi mér að það involveraði mig, fullklædda.. og ég nenni því ekki. Svo datt mér skyndilega í hug the fisher king og fann hvernig löngunin í að horfa á þá mynd magnaðist smám saman þangað til ég var nánast friðlaus.. þá ákvað ég að horfa á hana og gat slappað af aftur. - Eða þangað til Doddi kom og ég skvetti smá vatni á hann.. sem endaði í allsherjar vatnsslag inná baði.. sem endaði á að því að ég setti krakkana í bað, enda var ég búin að bleyta þau frá hvirfli til ilja, sjálf með vatn í nefinu. Oh well.. þá er það hreint líka... En áður en ég fór í slag við krakkana þá lá ég í baði hugsaði ég út í the fisher king og af hverju mér finnst svona gaman að horfa á þá mynd... mér finnst hún yndisleg og ég fór að reyna að finna út úr því af hverju mér finnst það. Það fyrsta sem mér datt í hug er Lydia. Þessi óframfærna, feimna kona sem er hrædd við heiminn og fólkið í honum því hann er ekki eins og hún vildi óska að hann væri og fólk særir. Hún les ástarsögur og finnur nýja afsökun í hverri viku þegar mamma hennar spyr af hverju hún er ekki komin með mann og fjölskyldu. Hún er klaufaleg, hrindir niður hlutum eða missir þá úr höndunum. Hluti af mér er akkúrat svona, down to the last detail nema ég les ekki ástarsögur. Anne. Sexý, ákveðin og sjálfstæð kona. Dásamlegur karakter. Við höfum Jack, celeb sem verður þess óbeint valdandi að brjálæðingur drepur fullt af fólki, Jack leitar huggunnar hjá Anne og nafna sínum Daniels. Hann er full of himself, sjálfsumglaður og hreint út sagt ömurlegur áður en stjarna hans hrapar og þegar hún krassar veltir hann sér upp úr eigin misery og vorkennir sér endalaust. Hreint út sagt ömurlegur en um leið aumkunnarverður. Svo er það hann Parry. Maður sem fékk heilann á konunni sinni í andlitið þegar hún var myrt. Maður sem fékk stjarfklofa og missti vitið. Maður sem fúnkerar ekki í þjóðfélaginu, lifir í eigin heimi og safnar að sér rusli og berst við ósýnilega riddara. Ég gæti ekki sagt að ég skilji hann en ég hef einhverja samkennd með honum. Ég skil upp að vissu leyti, enda come on. Hvað er anna.is annað en minn eigin heimur? Ég er bara réttu megin við Klepp línuna, Parry er röngu megin. Fyrri parturinn af þessu quote-i er einmitt eitthvað sem ég gæti skrifað á síðuna mína.. seinnipartinn er ég sem betur fer ennþá laus við. "I was sitting on the John having one of those satisfying bowel movements. You know, that ones that border on mystical. Where you're like--- Dásamlegt bíó móment. Mér finnst svo mörg dásamleg mómet í þessari mynd en þetta er eiginlega best: Lydia: You don't have to say nice things to me. It's a bit old fashioned, considering what we're about to do. Oh þau eru svo dásamlega.. skrítin bæði tvö að það er... Parry: They work for him, and so do I. Bara.. ég finn ekki myndina og nú get ég ekki hætt að söngla: Oh Lydia, oh Lydia, say, have you met Lydia? La-la-la...la-la-la. Hvar er helvítis spólann??? La-la-la...la-la-la.
Blast it all!
Laugardagur, 05. júní 2004
Myndataka, velja tónlist.. skila inn handriti. Djöfulinn var ég nú að segja já? Mér er illa við myndatökur, ég get ekki gert upp á milli laga og ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að segja. Reyndar veit ég af hverju ég sagði já, og án þess að hika. Ég vil frekar sitja í ruggustólnum á Grund, japlandi á fölsku tönnunum og stillandi heyrnatækið.. og rifja upp allt sem ég gerði.. í stað þess að bölva mér fyrir allt sem ég gerði ekki þó ég fengi tækifæri til þess. Hvort þetta verður skemmtilegt.. veit það ekki. Kemur í ljós. Eins og staðan er núna þá verður þetta ekki skemmtilegt að hlusta á, því ég er ekki byrjuð á handritinu. Samt.. hef vague clue um hvað ég ætla að gera. Þarf bara að komast í zone og skrifa það. Verra með lögin og verst með myndatökuna. Ah.. best að naglalakka sig. Þá verður allt betra.
Ljótur leikur eða rétti froskurinn?
Sunnudagur, 06. júní 2004
Ég áttaði mig ekki á því að ég myndi fara að fá póst héðan og þaðan úr heiminum frá karlmönnum sem finnst myndin af mér þarna upp í horni flott. Hún er auðvitað photosjoppuð og ókunnugt fólk myndi aldrei þekkja mig á götu af þessari mynd, en þeir sem þekkja mig vel gera það. Það er einmitt þess vegna sem þessi mynd er þarna in the first place. Um daginn fékk ég póst frá manni sem er tveimur árum yngri en ég frá enskumælandi landi. Ég svaraði honum og hann svaraði mér aftur. Ég notaði allar venjulegu karlmannasíurnar á hann. "Ég er nýskilin eftir fjórtán ára samband", "myndin er fótósjoppuð".. og ég er farin að hallast að því að einhver sé að fá hann til að gera þetta.. því hlutir sem hann skrifar og hlutir sem hann segist fíla, sem ég hef aldrei bloggað um en fíla.. þetta er orðið uncanny í meira lagi og með hverju bréfi sem hann sendir mér líkar mér betur og betur við hann. Í dag sendi hann mér mynd af sér. Ég hef jafn mikið garantí fyrir að þetta sé mynd af honum og ég get verið viss um að ég fái bólu á rassinn á morgun. En ef þetta er hann.. þá myndi ég ekki hafna ef hann byði mér út að borða, við skulum bara orða það þannig. Eftir að ég las nýjasta póstinn frá honum stendur mér ekki á sama. Ef einhver er að leika sér að mér, vill sá hin sami vinsamlega hætta þessu. Þetta er ekki fallega gert. Í alvöru talað. Í öðrum fréttum.. sendi Jude póst áðan. Hann var svona: "Hey Jude.. go fuck yourself. I don't have time for this shit."
I hate to say it..
Sunnudagur, 06. júní 2004
...but it's probably me. - Sem þarf að þrífa helvítis íbúðina í dag. Sé ekki fram á að nokkur annar geri það.
and ever so slowly
Sunnudagur, 06. júní 2004
Ég er búin að finna svolítið og ég veit ekki hvað ég á að gera við það. Já og nei ég fann það ekki í draslinu hérna þegar ég tók til í dag. Fann það annarstaðar. Inn í mér. Rykfallið efst á hillunni í litlu kompunni undir stiganum sem liggur upp á háaloft. Þessari sem ég hef forðast og ekki þorað að opna í rúman áratug. Það var ekki ég sem opnaði hurðina.. en þegar ég sá að hún var opin náði forvitnin yfirhöndinni, þrátt fyrir að ég vissi að ég myndi finna þetta aftur. Eins og manneskja sem lokar augunum og gengur fram fyrir aftökusveit af fúsum og frjálsum vilja. Ég er búin að skoða þetta frá öllum hliðum en ég veit ekki hvað ég get gert. Ég veit að ég get ekki geymt þetta í þessari kompu alla ævi. Ég kæmi aldrei til með að fá frið. Það eru bara tveir staðir sem koma til greina. Ofan á arinhilluna.. eða í eldinn *hviss* og láta það brenna upp.. þangað til það er ekkert eftir. Ef það er þá hægt. Þangað til ég finn út hvað gerist.. stend ég með lokuð augun og finn hvernig byssukúlurnar tæta mig í sundur. Ég vona bara að það verði eitthvað eftir af mér, ef ég get sleppt takinu.. og gengið í burtu. Það skrítna er.. að mig langar ekki að sleppa.
Eins og venjulega
Mánudagur, 07. júní 2004
Í morgun þegar Doddi vaknaði skreið hann fram úr rúminu og nuddaði á sér augun. Hann er algjör dúlla þegar hann er nývaknaður. Ég tók hann í fangið og hann tók utan um hálsinn á mér og lagði höfuðið á öxlina mína og sagði: "mamma.. ég er svo þreyttur". Svo stóðum við í smá stund og ég strauk honum um hárið eða þangað til hann reisti sig upp og spurði: "má ég fara með sleikjóana í leikskólann í dag?" Minn vaknaður. Ég hef lært af reynslunni og ég mun aldrei aftur kaupa sælgæti í fríhöfninni. Börnin eru búin að vera í sykursjokki síðan þau komu heim því þau fengu að velja sér nammi til að kaupa og þó að það hafi ekki verið mikið þá var það greinilega meira en nóg. Ég fer að þurfa á pabba helgi að halda til að slaka á, fara í löng böð og naglalakka á mér táneglurnar. Í hádeginu fór ég og fékk mér að borða með starfsmanni Landspítalans sem hefur verið að líta til með mér eftir aðgerðina. Hann segist halda að ég verði í þrjú ár að ná fullri heilsu en ég held að ég verði orðin góð eftir hálft. Hann er líka harður á því að ég sé alkóhólisti og þurfi á meðferð að halda. Ég þarf að herða mig í drykkjunni ef ég á að standa undir þessu því ég vil auðvitað allt fyrir þennan mann gera. Hrikalegt þegar manni er úthlutað svona fjall myndarlegum eftirlitsmanni og ég átti nú soldið bágt en held mér hafi tekist að líta út fyrir að vera semi normal. Stóð allavega ekkert í mér og ég fékk aldrei störu. Enda var ég að vanda mig. Ég ætla að reyna að koma því að hjá augnlækninum mínum að ég vilji fá þennan eftirlitsmann í áskrift. Þetta er svo gott fyrir augun, hann hlýtur að sýna þessu skilning maðurinn. Eftir hádegi fór ég að hitta Sögumenn samtímans og það var tekin mynd af okkur upp á Nauthól. Skemmtilegt að hitta þessa krakka og fúlt að maður geti ekki setið og kjaftað með þeim. En ég er víst í vinnu og er búin að eyða morgninum í að fara yfir tölvupóstinn sem barst mér á meðan ég var í burtu. Sem er ekki það skemmtilegasta sem ég geri. Ég var spurð út í þennan strák sem hefur verið að skrifa mér og hvort ég myndi ekki birta myndina af honum. Nei, ég kann ekki við að gera það, því eftir smá eftirgrenslan sýnist mér hann vera að koma til dyranna eins og hann er klæddur og mér finnst ekki koma neinum við hvernig hann lítur út, nema mér og völdum vinkonum mínum... sem keppast um að telja mér trú um að ég eigi að láta þeim hann eftir. Þær hafa náttúrlega ekki séð eftirlitsmanninn. Best ég verði með myndavél og taki myndir af honum næst þegar hann tékkar á mér. Nei annars, ég þori það ekki... þá nær hann í spennitreyju... Nú er ég hinsvegar rokin á kynlífs-dóta-kynningu hjá henni Eddu. Ég þori ekki að taka með mér neina peninga, ég gæti farið á hausinn.
batteries included
Þriðjudagur, 08. júní 2004
Eftir gærkvöldið er ég einum síma, þremur sleipiefna prufum og tveimur smokkum ríkari og einhverjum þúsundköllum fátækari. Gleymdi að taka þetta upp úr töskunni þegar ég kom heim, svo það má segja að ég hafi verið við öllu búin fyrir hádegi í dag. En ekkert gerðist. Svo ég tók þetta uppúr töskunni áðan. Allt nema sleipiefnaprufurnar. Maður veit aldrei hvenær það kemur að góðum notum. Gæti fest rennilás eða þurft að ná af mér hring. You never know. Ég hef komist að því að Royal búðingur er mikið sameiningartákn lesenda minna sem láta í sér heyra í kommentum, nema einn, sem er undantekningin sem sannar regluna. Mér var hugsað til Royal búðinga á dóta kvöldinu í gær og datt allt í einu í hug aðstæður þar sem ég gæti vel hugsað mér að borða Royal búðing með þeyttum rjóma, og mikið af honum. Gott að vita að það er til fólk þarna úti sem myndi hugsanlega vilja deila því mómenti með mér..
Skinny pants
Þriðjudagur, 08. júní 2004
Ég passa í þær! Ég passa í þær! Ég passa í þær! Eða.. get troðið mér í þær og rennt upp ef ég ligg á gólfinu og toga af öllum kröftum. Doddi fór reyndar að gráta því hann hélt ég væri í flogakasti, en ég náði að róa hann niður með því að renna aðeins niður svo ég gæti talað, já og að halda tungunni uppí mér gerði þetta minna flogaveikislegt. Þurfti svo hjálp við að standa upp en börnin eru svo ósvífin að þau létu mig liggja á gólfinu í korter á meðan Jóhanna var að klára spennandi borð í playstation. Ég fór bara í slökun á meðan, sem var talsverð þraut þar sem ég get lítið andað þegar ég er búin að renna upp. Get ekki setið heldur, þess vegna stend ég hálf bogin núna við tölvuborðið og pikka. Ég er samt svo hamingjusöm. My skinny pants. Þær eru samt ekki nógu sjúskaðar fyrir tískuna í dag. Best að ná sér í rifjárnið og fara að föndra...
Góður dagur
Miðvikudagur, 09. júní 2004
Sumir dagar eru eftirminnilegri en aðrir. Mig langar heim að sofa. Það er ekkert hægt að vinna í svona veðri. Fyrir þá sem langar að lesa eitthvað skemmtilegt bendi ég á óhappasögu sem ég las áðan hjá Togga. Ég grét úr hlátri framanaf, grét svo úr hryllingi í restina. Og ég sem setti á mig maskara í morgun. Þeir sem koma hingað geta ekki ætlast til að fá nokkra þjónustu frá manneskju sem lítur út eins og ég geri núna. Yrði ekki hissa þó þeir myndu bara votta mér samúð sína og fara öfugir út. Samt skælbrosi ég eins og fáviti. Æ ég vona að það komi engin hingað. Ég er svo upptekin við að halla mér aftur í stólnum, með fæturna upp á borði. Eftir að ég fór að lesa blogg sögumannana sé ég að það er óhjákvæmilegt að updeita linkana hjá mér. Hendi út aumingjabloggurunum í leiðinni og rusli sem fólk hefur skilið eftir á síðunni minni. Helvíti flottur heftari samt. Ætla að halda honum.
Classic
Miðvikudagur, 09. júní 2004
Þá er Tosi kominn í frí. Hann ætlar að hætta að reykja í fríinu, segist muni eyða því í fúlt skap. Well.. here's to you Tosi.. vona að þetta geti laðað fram bros.
anna.is - the English version
Miðvikudagur, 09. júní 2004
I just don't know where to start. Let's see. I'm a single mother of two. My children are called Daughter 12 and Son 6. My daughter is named after her grandmother and my son is named after his great grandfather. They get picked on at school because of the names, but this is a tradition I wanted to keep alive and I'm sure they will too. My own parents were quite the rebels and named me Anna. They paid with their lives. Later I was told that if I would have been born a boy, my name would be Jon. Sounds like the toilet. Well.. I blog a lot about my toilet and tell quite interesting stories about what goes on in my bathroom. I take baths three times a day and I spend hours constipating. I'm thirty two years old and I work as a pencil pusher for a small company in Berlin. We sell pens. I'm actually doing this because no Icelanders can read english. None at all.. so I can tell a different story here. Here.. I can tell the truth and no one will ever know. That feels kind of good. I was born in Reykjavik on the 29th of August and so I'll be having a birthday this year. That will be different. Because of my name, my parents were forced to live with strange circus folk out in the country and one winter all my relatives died in a storm when the circus tent was blown out to sea. I was saved because I was sleeping, curled up in the arms of Bastard, the polar bear. He raised me untill I was seven. Then I watched Bastard get killed by Greenpeace radicals when he was clubbing a baby seal for dinner. It was quite the trauma. For the seal. Living with the Greenpeace radicals was fun. I learned how to make bombs, flyers and how to generally annoy people. I like starting little fires on my living room floor. Reminds me of my childhood. Does murder for the floorboards though and there is talk about having me evicted. But I'm just too cute and strange and people are afraid of me. I like that. I have a tricycle and I love it riding it in rush hour traffic. I like living on the edge. There's a nice start. Now you know almost everything about me. ps. If you think my english is crap.. blame Greenpeace.
Why I'm single
Miðvikudagur, 09. júní 2004
I don't have many friends and the ones I do have, tend not to like me. Therefore I usually have a lot of time on my hands. I spend my time doing needlework and I play tennis with the wall in the bedroom. I never win cause I suck at tennis. The wall doesn't. I'm seriously thinking about swithcing to a different wall. I like listening to music, paint my toe nails and play with my monster. Yes, I have a monster living in my bath tub. Fortunately it is a small monster and I can keep it in the sink when I take baths and then it sings to me. It eats paper, screw bolts, ice cream and it's called Don. It has purple hair and yellow eyes and I just love it to pieces. My friends don't like Don and they are a little bit afraid of it because when my husband vanished, they blamed Don. But I know Don didn't eat him. I'm not sure he was eaten at all, but he did leave his finger and a ransom note. Don ate the ransom note, all but the part where it said: "ransom note", so there was nothing I could do about it really. I think he might have been playing a prank on me and I still kind of expect him to walk through the door one day and that's why I keep the finger in the freezer. The kids have used it in show and tell at school on numerous occasions. Obviously I couldn't call the police since Don is an illegal alien in Belgium. I don't want any trouble. Today we saw a truck. That was fun. Don liked it. It had lot's of screws.
Mér leiðist
Miðvikudagur, 09. júní 2004
Hrikalegt hvað gerist þegar manni leiðist. Ótrúlegustu hlutir. Ég er búin að gera allt sem ég ætlaði að gera í kvöld og ætti að fara að sofa. Sá viðtalið við Siggu í Mogganum áðan sem var flott. Ennþá betri var myndin, a.m.k. í mínu Mogga eintaki því það er ekki nokkur leið að þekkja okkur bloggarana. Kannski er þetta þrívíddarmynd? Merkilegt. Ég er að spá í að fara í bað. Ég þarf örugglega að spá í það í soldinn tíma áður en ég læt verða af því. Maður tekur ekki svona ákvörðun nema að vel athuguðu máli. Þetta er ekkert grín. Mér er fúlasta alvara. Djöfull leiðist mér allt í einu svakalega. Spurning um að kveikja á sjónvarpinu. Það er nú eiginlega neyðarástand.
Alltumfaðmandi gyðja?
Fimmtudagur, 10. júní 2004
Bloggin mín á ensku virðast hafa haft tilætluð áhrif. Enda er ég ekki þessi alltumfaðmandi gyðja sem ónefndur enskumælandi maður heldur að ég sé. Bloggið fjallar ekki um hvað ég er dugleg að finna lækningu á krabbameini og góð við lítil börn þess á milli. Segi það samt ekki... ég er góð við lítil börn og óneitanlega mikil gyðja.. hehehe Samt líklegra að ég fái krabbamein en að ég finni lækningu á því en aldrei að vita hvað mér dettur í hug þegar ég er að naglalakka mig. Ég bara get ekki staðið í því að verða hrifin af einhverjum útlendingi með öllu veseninu sem því fylgir. Ég er ekki að fara að flytja út og er skíthrædd við að viðkomandi mæti á svæðið svona upp úr þurru. Ekki að mig langi það ekki.. en það sem mann langar er oft langt frá því sem manni stendur til boða. Ég veit allt um það. Það er best að slá það af, hratt og örugglega. Var hvort sem er sjálfdautt frá byrjun. Hinsvegar... þá hefur þetta rifjað upp fyrir mér hvað það var skemmtilegt að vera ástfangin á ensku á sínum tíma. Í usa var úrval af álitlegum karlmönnum alveg skelfilegt. Þeir voru allir með bjórvömb, mullet og hormottu, niður í fimmtán ára. Auk þess sem þá dreymdi allt of fábrotna drauma. Þeir vildu útskrifast úr high school, finna konu, giftast henni, hrúga niður börnum og eyða svo restinni af ævinni í að horfa á sjónvarpið með bjór í hönd. Ég hafði ekki áhuga. Það var ekki fyrr en í febrúar, árið sem ég var úti, sem ég hitti annan skiptinema sem var frá Hollandi. Við vorum bæði sammála um að þetta væri æðislegt, þ.e. að vera ástfangin á ensku. Hollenska er líklega jafn ónothæf og íslenskan, ég veit það samt ekki, en líklega. Ég þarf í raun ekkert að taka nein "tón" dæmi í þessu máli. Það er til fólk sem er sammála mér og það er til fólk sem er mér ósammála. Ég fer hinsvegar ekki af þessari skoðun og það er búið að vera gaman að fá eldheita tölvupósta fulla af yndislegum enskum orðum sem hann vissulega raðar saman af mikilli snilld. Ég bara þarf ekki á þessu að halda núna. Þetta er allt of flókið og dæmt til að fara í vaskinn. Ég er svo skynsöm að mig langar til að gubba og innst inni velti ég því fyrir mér hvort ég sé að gera mistök. Að vera ástfangin á ensku er í raun og veru eitthvað sem ég gæti hugsað mér að vera, for the rest of my life.
Öðruvísi mér áður brá
Fimmtudagur, 10. júní 2004
Það er black hole í íbúðinni minni. Það gleypir hluti sem mig vantar og ég leita að. Núna síðast.. lítil bók með mikilvægum upplýsingum og ég finn hana hvergi. Ég velti því fyrir mér hvað í fjandanum er að gerast! Hvert hverfa þessir hlutir? Ég man ég sá hana á borðstofuborðinu síðast og ég tók hana upp og ég setti hana einhvert.. en ég man ekki hvert og nú lítur út fyrir annað innbrot af minni hálfu því ég er búin að framkvæma "eðlilega" leit, búin að reyna að tengja þessa bók atburðum.. sem er erfitt því ég var með hana í höndunum kvöldið sem við fórum út. Kvöldið sem ég var búin að vaka endalaust og ég bara man ekki hvað ég gerði við hana, en mig rámar í að það hafi verið góður staður. Góður staður. Ætla mætti að góður staður væri staður sem maður fyndi hlutinn seinna á þegar maður þarf að nota hann. En nei. Engin góður staður fyrir mig. Engin góður staður hér í íbúðinni. Bara black holes. Ég er gjörsamlega að brjálast í skapinu yfir þessu því ég hreinlega nenni ekki að rústa íbúðinni fyrir þessa bók en ég eiginlega verð að gera það. Og það er gjörsamlega óþolandi. Sérstaklega með minninguna um skólaglósubókina forðum. Þá hafði innbrotsleit ekkert í för með sér nema annoying tiltekt þegar henni var lokið. Hvað hef ég gert við þessa bók????? Svo er ég á túr, til að toppa það. Ég er gjörsamlega að fara á límingunum af pirringi og geðstirðleika. Ég skil þetta ekki. Það er ekki eins og þetta sé stór íbúð. Hvernig í fjandanum fer ég að þessu??? Update: Ég er búin að finna bókina. Samt er ég alveg jafn pirruð og áður.
So anyway...
Föstudagur, 11. júní 2004
Ég var komin upp í rúm og lá þar og bylti mér. Ég hef í rauninni ekkert að segja. Það sem ég hafði að segja er komið í draft og verður ekki birt. Ég er svo þreytt. Ég er búin að vera að þvo í kvöld og þrífa inná baði. Mig langar í sígarettu svo ég þríf. Ég þríf.. therefore I am. Mér líður samt ekkert illa og veit að þegar ég er búin að þrífa íbúðina.. once again.. verður allt gott aftur. Það vill stundum gleymast að það sem ég skrifa á anna.is er ekki allt satt og rétt. Oftast stórlega ýkt, stílfært eða helber lygi. Sumt af því er þó heilagur sannleikur. Ég gæti sagt að ég hafi klippt á mér neglurnar í stofunni í kvöld. Ég gæti sagt að himininn sé grænn og ég gæti líka sagt að mér sé kalt. Ég gæti sagt að ég hafi snert andlit Guðs og fengið tvær fullnægingar í hádeginu. Ég gæti sagt að Jude Law hefði komið til landsins áðan með her lögfræðinga og ætli í meinyrðamál við mig. Ég gæti líka sagt að ég dýrki Val Kilmer og ég gæti sagt að mér fyndist gaman að vaska upp. Ég gæti sagt að ég sé orðin 55 kg. Aðeins ein þessara fullyrðinga er rétt. But which one? Djöfuls helvítis vitleysa. Ég get ekkert bloggað um neitt. Mér leiðist ég. Og ég verð að fara að venja mig á að vera í fötum heima hjá mér áður en Lárusi verður meint af. So anyway.. went to bed and was haunted by my demons; Herbert and Fifi. I want a pet. My demons are boring.
Lárus
Föstudagur, 11. júní 2004
Ég á nágranna sem heitir Lárus. Hann er um fertugt og býr í blokkinni beint á móti með útsýni inn um alla gluggana á minni íbúð. Hann keypti þessa íbúð af fuglaskoðara sem átti kíki sem hann notaði til að fylgjast með fuglum sem leika sér í uppstreyminu sem myndast á milli blokkanna í roki. Þegar Lárus kom að skoða íbúðina á sínum tíma var ég að koma úr baði. Ég á bara tvö handklæði og þegar ég fer í bað nota ég annað til að breiða á gólfið og stíga á, hitt vef ég í túrban utan um hárið á mér þegar ég er búin að þurrka mér. Ég var einmitt komin í þessa "múnderingu" þennan dag þegar síminn hringdi. Ég var að bera á mig appelsínu-húð-drepi-krem og var öll löðrandi bæði á höndum, rassi, mjöðmum og lærum. Þetta var áður en ég eignaðist þráðlausan síma svo ég hljóp inn í stofu, svaraði símanum en átti erfitt með að halda honum upp við eyrað á mér.. sem olli því að ég beygði mig niður reglulega til að taka símtólið upp úr gólfinu. Í blokkinni hinumegin var Lárus að vappa á milli herbergja að skoða ágætis áttatíu fermetra, þriggja herbergja íbúð ásamt herbergi í risi með aðgang að sameiginlegu klósetti. Þegar hann kom í stofunna tók hann upp kíkinn sem lá í gluggakistunni og bar hann að augunum. Lárus hefur ekki áhuga á fuglum, svo hann beindi kíkinum ekki upp í himininn. Það sem Lárus sá olli því að hann keypti íbúðina með því skilyrði að hann fengi téðan kíki í kaupbæti. Allar götur síðan hefur Lárus setið á barstól við stofugluggann, þegar hann er ekki að vinna, og horft yfir í íbúðina mína með kíkinum. Hann veit nánast allt um mig sem hægt er að vita. Hann veit að stundum sit ég fyrir framan tölvuna með headphones og iða í stólnum því mig langar að dansa. Hann veit að stundum sit ég og er að pikka eins og geðsjúklingur á lyklaborðið og fæ svo óstöðvandi hlátursköst inn á milli. Hann veit að ég græt stundum þegar ég fer að hlæja. Hann veit að ég er myglaðri en andskotinn þegar ég vakna á morgnanna og hann veit að ég fæ mér oft banana í morgunmat eða skyr. Hann veit að mér finnst gott að liggja undir sæng þegar ég horfi á sjónvarpið og hann veit að ég kaupi mér nóa kropp og appollo lakkrís þegar ég vil virkilega dekra við mig. Hann veit að mér finnst gott að borða á meðan ég les dagblöðin og hann veit að ég hef gaman af blómum, þó ég sé ekki nógu dugleg að vökva þau. Hann veit allt þetta vegna þess að Lárus hefur eytt öllum frítíma sínum í glugganum síðustu fimm árin og fylgst með mér. Hann veit meira um mig en ég sjálf og sumt af því sem hann veit um mig langar mig hreinlega ekki að vita. Lárus hefur skrifað mér bréf í gegnum tíðina og sett þau í póstkassann minn. Hann segir mér frá því hvað ég var t.d. að að gera daginn áður, eins og ég viti það ekki, en hann minnist aldrei á það hvað honum finnst um það eða hvernig honum líður eða af hverju hann eyðir tíma sínum í að horfa á mig úr glugganum sínum. Hann tekur hinsvegar alltaf fram í bréfunum hvað hann borðaði þann daginn og klukkan hvað hann borðaði það. Stundum, þegar ég er í mjög góðu skapi, kyssi ég fingurna á mér og blæs til hans fingurkossi. Ég fæ yfirleitt bréf í póstkassann daginn eftir. Mér þykir vænt um Lárus og stundum dreg ég ekki fyrir þó ég ætti að gera það. Sérstaklega þegar ég ligg í sófanum og hef enga sæng og sérstaklega eftir að ég fékk mér nýja símann. Ég velti því samt fyrir mér hvort Lárus myndi þora að tala við mig ef hann sæi mig einn daginn face to face. Hann er ekkert ómyndarlegur hann Lárus. Ég bara held að hann sé hommi.
Hacky sack
Föstudagur, 11. júní 2004
Ég hef lítið hreyft mig undanfarið. Ja nema í morgun. Þá fóru ég og Óli kerfisstjóri út að leika okkur í hacky sack sem ég hef aldrei gert áður en fannst hrikalega gaman. Var soldið erfitt því ég er í háhæluðum stígvélum en Óli hló bara þess meira. Verð að fá mér svona bolta. Eftir vinnu ætla ég að fara út með krökkunum að hjóla og ég er alvarlega að spá í að kaupa mér tuttugu 1/2 lítra flöskur af kók, fá hacky sack og leika mér. Mig langar að byrja í líkamsrækt og mig langar að fara að synda á morgnanna fyrst ég er farin að vakna svona snemma. Mig langar svo margt. Til dæmis langar mig að elda alveg hriiiiikalega góðan mat í kvöld, fá mér ís í eftirrétt og leigja mér vídeó og glápa. Ég er svei mér þá bara að hugsa um að láta þetta eftir mér! Ætli maður geti fengið svona hacky sack bolta gegn öðrum gjaldmiðli en kóktöppum?
Dásamlegt
Laugardagur, 12. júní 2004
Það verður ekki tekið af blaðamanninum. Hann kann að velja myndir. Af þeim sökum fór ég að sjá myndina "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" í kvöld með mömmu, sem langaði reyndar að sjá Harry Potter, en hún sá ekki eftir því að hafa farið á þessa í staðinn. Það er svo dásamleg upplifun að fara í bíó og verða ekki fyrir vonbrigðum, það gerist svo sjaldan. Sjá mynd sem hreyfir við manni og fær mann til að hugsa. Þessi mynd fékk mig til að hugsa. Ég er svo skrítin að stundum þarf bara eina setningu til að hreyfa við einhverju í heilabúinu á mér og þá hverfur allt annað í skuggann. Eða næstum því allt. Í þessu tilfelli var það: "Sometimes I don't think people realize how lonely it is to be a kid.", og mikið skildi ég þessa stelpu: "I'm not a concept. Too many guys think I'm a concept or I complete them or I'm going to make them alive, but I'm just a fucked up girl who is looking for my own peace of mind. Don't assign me yours." Þetta er svo mikil.. lína og lína ekki ósvipuð þeim sem ég notaði fyrir 15 árum síðan. Hefði ég ekki verið í sambandi í fjórtán ár gæti ég enn verið að nota svona línur. Það er scary. Sem betur fer þroskaðist ég. En þroskaðist ég eitthvað? Breyttist ég eitthvað? Varð ég eitthvað minna fucked up? Ég velti því fyrir mér á leiðinni heim í bílnum. Svarið er já, ég breyttist og já ég þroskaðist en ég ennþá fucked up. Bara ekki eins mikið og öðruvísi en áður og ég fer betur með það. - Birti það á netinu. Þessi fjórtán ár gerðu fleiri góða hluti fyrir mig en slæma. Ég get sagt það vegna þess að þau eru búin. En ég á góðar minningar og ég á slæmar minningar sem ég gæti vel lifað án. En án þeirra væri ég ekki sú sem ég er í dag. Mig langar að vera hún áfram. Það er góð tilfinning.
Sögumenn
Laugardagur, 12. júní 2004
Já.. eftir hádegi í dag komst ég loksins í zone og vann handritið fyrir RÚV. Ég er svo gott sem búin, á eftir að laga til restina aðeins, lögin komin svo ég er all set í þeirri deild. Þarf ekki að spá í það meir. Annars hringdi ég í mömmu og las það sem ég var komin með þarna fyrst og hef ákveðið að fara með símtól í stúdíóið því ég les þetta mikið betur upp þegar mér finnst ég vera að tala í síma. Merkilegt. Það breytist vonandi. Glatað að vera svona furðulegur til lengdar.
Af afmælum
Sunnudagur, 13. júní 2004
Í dag, fyrir nákvæmlega þrettán árum - á fimmtudegi, varð blaðamaðurinn tvítugur. Sama dag trúlofuðum við okkur. Það var spáð rigningu en klukkan tíu um morguninn sögðu Jón og Gulli að það væri "mígandi bjart ennþá". Það var mígandi bjart allan daginn. Þetta var einn besti dagur þessa sumars, veðurfarslega séð. Þegar ég skoða myndir frá þessum degi finnst mér ég vera svo mikill krakki, samt leið mér eins og ég væri rígfullorðin. Mér líður eins og ég sé yngri í dag en mér fannst ég vera þá. Meikar það sense? Ég held að það hafi verið mistök að gera þetta á afmælisdegi blaðamannsins. Fólk á að eiga afmælisdagana sína út af fyrir sig. Óþarfi að búa til nýtt tilefni til að halda upp á daginn, auk þess.. þá fellur alltaf annað hvort í skuggann af hinu og það er aldrei haldið upp á það. Það er kannski þess vegna sem... í öll þessi ár höfum við, held ég, aldrei haldið upp á þessa trúlofun neitt sérstaklega. Nema kannski eitt skipti sem ég man eftir.. minnir að við höfum samt verið að halda upp á afmæli blaðamannsins þá líka. - Með fyrirvara um götótt minni. Ég veit hinsvegar að í þau ár sem við höfum verið gift hefur hvorugt okkar gert nokkuð til að halda upp á brúðkaupsafmælið. Það var þögult samkomulag um það. In retrospect held ég að svona hlutir skipti máli, að halda upp á svona afmæli. Maður er reynslunni ríkari. Það er svo skrítið.. að þó að ég geri sjaldan neitt með mitt eigið afmæli hef ég oftast gert mikið úr hans. Fundið upp á einhverju til að koma honum á óvart. Reynt að pakka inn gjöfinni þannig að það sé ekki séns að hann fatti hvað það er, þó að það sé eitthvað sem hann hefur langað í lengi. Mér finnst það svo gaman og það er fátt sem veitir mér eins mikla gleði og gleði í andliti þess sem ég elska. Ég man samt ekki til þess að ég hafi gert nokkuð í fyrra, annað en að baka súkkulaði köku og árið áður er líka blur. Ég er allt of mikill sucker for love. Að öllum líkindum á ég eftir að fara illa þarna úti. Þá verður það bara að vera þannig. Ég er ekki viss um að maður geti breytt sér að þessu leyti og ég er ekki viss um að ég myndi vilja breyta mér þó ég gæti það. Ég er ekki ánægð með bloggið mitt þessa dagana og veit ekki hvort ég á að vera að skrifa yfir höfuð. Ætti líklega að taka mér pásu því það sem kemur upp úr mér er ekkert nema tóm steypa, og var þetta þó slæmt fyrir. Ég þarf að fara oftar í bað. Allavega.. til hamingju með afmælið Tóti.
Dejavu
Sunnudagur, 13. júní 2004
Var að verða fyrir undarlegasta dejavu-i sem ég hef orðið fyrir í langan tíma. Ég var að þrífa, eins og venjulega, og m.a. þurrka af eldhúsborðinu... þegar ég var búin tók ég drasl sem varð eftir á borðinu og henti því. Fór út í búð til að kaupa það sem vantar í matinn.. fór inn í eldhús og þarna var þetta drasl. Á eldhúsborðinu. Aftur. Á sama stað og síðast. Nákvæmlega sama ruslið. Wazzup with that? Needless to say, þá er ég búin að henda því aftur. En ég þori ekki aftur inn í eldhús. Það er ekki nokkur spurning, ég þarf að fá mér ráðskonu.
Ink Spots
Sunnudagur, 13. júní 2004
Það er löng sagan af því hvernig ég kynntist þessum diski með Ink Spots. Það er saga sem segi ekki hér, þó ég muni það eins og það hafi gerst í gær. Ég fann þennan disk svo aftur fyrir tilviljun hjá nágranna mínum og hann lánaði mér hann til afritunar. Þá var ég búin að leita að honum í ansi mörg ár og hafði keypt mér diska með Ink Spots, en ekki þennan eina rétta.. hann var hvergi til. Í allan dag er ég búin að spila Ink Spots diskinn minn, í lúppu, og ég verð að segja að þessi diskur er tær snilld. Ég finn hvergi coverið af honum en það verður að hafa það. Þetta er allavega lagalistinn: 1. If I Didn't Care Alveg dásamlegur húmor í gangi líka eins og t.d. að öll lögin byrja eins, eins og mér var bent á á sínum tíma.
Út með ruglið
Mánudagur, 14. júní 2004
Helvítis xplorer er dauður. Eh.. good riddens, drasl hvort sem er. Þá er það bara mozilla fyrir mig. Ég er búin að vera alveg svakalega dugleg í dag. Óhugnarlega alveg. Íbúðin er að verða tilbúin fyrir royalty og ég er búin að fá krakkana með mér í lið við að halda henni þannig. Það má ekki vanta, samstarf er það sem blívur í þessu samhengi. Næst á dagskrá er það rútínan. Matur klukkan hálf sjö, hent í uppþvottavélina fyrir klukkan hálf átta.. you know.. þetta er stuffið sem virkar. Ætla meira að segja að kaupa mér líkamsræktarkort og fá mér bod. Á meðan ég hlustaði á Ink Spots í dag var ég að hugsa. Meðal annars í hvurslax krísu ég er í með bloggið mitt. Þetta er alveg nýtt fyrir mér. Ég skrifa færslur sem ég les og gubba af leiðindum yfir. Ég er búin að vera með bad vibes í soldinn tíma og ég hef verið á útopnu. Í kvöld, klukkan 23:31, áttaði ég mig á því hvað er að. Fór yfir málið með sjálfri mér og komst að því að það sem er að mér - er ekki að mér. Ég var bara að misskilja sjálfa mig aðeins en núna skil ég mig, stefni á að gefa út bók um hvernig á að skilja konur almennt, og hef meira að segja fyrirgefið mér fyrir að vera svona vitlaus. Ég er back on track. Ég leyfi mér að halda því fram að Ink Spots hafi læknað mig í dag. Þeir eru hreinlega therapeutic að hlusta á. Ætti auðvitað að setja allan diskinn á netið. Komst líka að því áðan, þegar ég var að ganga frá úr uppþvottavélinni, að ég tapa mér svolítið í rugli þegar allt er í rusli í kringum mig (drasl í íbúðinni) og inní mér (tilfiningar). Með hjálp Ink Spots var þessu öllu hent niður rusla rennuna í dag. íbúðin og hugurinn er spot-less.. en samt ekki Ink Spots-less. Já og eins gott að það voru ekki pizzukassar að þvælast fyrir í tilfinningunum mínum því það er harð bannað að henda þeim niður um rennuna. Alltaf verið að setja miða í lúguna hjá íbúum blokkarinnar varðandi þetta atriði. Ég hendi hinsvegar alltaf öllum pizzukössum niður rusla rennuna og ég ætla aldrei að hætta því.. en áður en þeir húrra niður þá krumpa ég þá saman þar til þeir eru af svipaðri stærð og mjólkurferna og þá teipa ég þá saman með breiðu teipi. Þetta er meyjan í mér. En hvað ég myndi gefa fyrir að hitta mann sem myndi vilja elda fyrir mig og vanga við mig eftir mat - við svona tónlist. Ég myndi launa honum það þúsundfalt.
Lárus - in the flesh
Mánudagur, 14. júní 2004
Magnað. Maður býr til færslu um mann sem er ekki til.. og hann verður skyndilega raunverulegur. Reyndar með hjálp einhvers annars, augljóslega, en samt soldið sætt.. in a disturbing way. Bring it on Lárus! Rock my world!
Tapað / fundið
Mánudagur, 14. júní 2004
Doddi er á sundnámskeiði hjá leikskólanum. Á hverjum degi höfum við farið með sundpokann hans í leikskólann og á hverjum degi kemur hann með hann heim aftur. Þangað til á fimmtudaginn. Þá var dótið hans ekki í hólfinu. Eftir dauðaleit var augljóst að pokinn var ekki á leikskólanum svo við fórum heim. Á leiðinni heim fór Doddi að gráta. Sundpokinn er í uppáhaldi því stóri frændi hans gaf honum og syni sínum svona poka sem eru merktir BYKO. Doddi heldur svo upp á pokann því litli frændi hans á alveg eins. Ég reyndi að hugga hann en hann bara grét og grét svo ég endaði á að halda á honum heim. Hann jafnaði sig en er samt að vona að hann finni pokann sinn aftur. Ef þú veist um bláan taupoka merktan BYKO sem inniheldur sundskýlu, handklæði, sundgleraugu og svarta sundhettu.. vilt þú þá skila honum í Vesturbæjarlaugina? Til ættingja og vina sem hafa áhyggjur af því að maður að nafni Lárus sitji um mig: Lárus: Game over. Dagurinn í dag er búinn að vera meira en lítið furðulegur. Ég er búin að fá hvert símtalið á fætur öðru í vinnuna frá furðulegu fólki, m.a. einum sem vildi kaupa Internetið. Þessi maður á ekki tölvu. Það er augljóslega mánudagur.
Mánudagur framh.
Mánudagur, 14. júní 2004
Vinkona mín kom í heimsókn til mín eftir vinnu. Að sjá hana var síðasta náðarhöggið sem hreyfingarleysi mitt þurfti. Hún er glæsileg að vanda. Ég kaupi mér kort á morgun. Ég sagði henni m.a. frá utanlandsferðinni og við hlóum eins og vitleysingjar. Ekki það.. hún kann ferðasögu af sjálfri sér sem fékk mig til að hágráta og verkja í magann af hlátri þegar hún sagði hana. Ég skelli meira að segja uppúr við að rifja upp kvöldið sem hún sagði mér þá svakalegu sögu.. en það er ekki mitt að segja hana. Við hittumst allt of, allt of sjaldan og ákváðum að hittast aftur á föstudaginn í hádeginu og halda áfram að spjalla á einhverju veitingahúsi. Þegar hún var farin skrapp ég út úr bænum til að sækja Jóhönnu til vinkvenna sinna í landi Mosfells. Kom við í Staldrinu á bakarleiðinni og ég keypti pylsur handa krökkunum, eins og við gerum alltaf á leiðinni heim utan af landsbyggðinni. Fylgir því líka svo lítið uppvask. Snilld. Ég ætla í sund.
Símtal til Frakklands
Mánudagur, 14. júní 2004
Anna: Júlía? Mér þykir svo vænt um hana systur mína og það er svo gaman að tala við hana. Skemmtilegasti hlutinn er auðvitað ritskoðaður.. alltaf þannig.
Tónlist í bílnum
Þriðjudagur, 15. júní 2004
When I was a young boy With a girl like you
Gufa
Þriðjudagur, 15. júní 2004
Í gær fór ég í sund. Þegar ég var í sturtunni á leiðinni út í laug var stelpa, sem var að koma upp úr, að klára að þvo sér. Ég synti slatta og svo fór ég í gufu. Í gufunni átti ég skemmtilegt "móment". Þegar ég kom inn í gufuklefann var ein stelpan að gera teygjuæfingar, önnur stelpa sat við hliðina á henni. Við hliðina á þeirri stelpu sat maður í sömu stellingum og hugsuðurinn, nema hann hélt um ennið og var með hárið út í allar áttir. Við hliðina á honum sat stelpa og við hliðina á henni sat strákur. Þetta var um klukkan níu í gærkvöldi. Skyndilega fór ég að heyra rödd en ég gat ekki greint frá hverjum hún kom. Ég greini ekki orðaskil inn í þessum klefa, það bergmálar svo, viðmælandi minn þyrfti að sitja við hliðina á mér ef ég ætti að geta fylgst með. Stuttu eftir að þessi rödd byrjaði að heyrast fór fólkið að týnast út úr gufunni. Það gerðist frekar hratt, held að gufan hafi tæmst á tveimur mínútum eða minna, allir nema ég og hugsuðurinn. Þegar síðasta manneskjan fór braust sólin inn um glerflísarnar á veggjunum og allt í einu fannst mér ég ekki vera í gufu lengur, þetta leit meira út eins og helgimynd úr Sunnudagaskólanum. Áttaði mig líka á því að það höfðu ekki verið neinar viðræður í gangi, röddin sem ég heyrði var eintal hugsuðarins sem var greinilega mikið niðri fyrir og ræddi málin við sjálfan sig fram og til baka á meðan hann hallaði sér fram og hélt um höfuðið. Þegar honum var sem mest niðri fyrir hristi hann hausinn ákaft og við það ruglaði hann í hárinu á sér með höndinni. Ég var búin að vera hálf tense upp að þessu. Eitthvað stressuð eftir daginn. Ætlaði í gufu til að slappa af en sat beinstíf og ríghélt í bekkinn sitt hvoru megin við lærin á mér með höndunum. Eins og það ætti að leiða mig til slátrunnar... en mér leið svo vel að sitja þarna með þennan mann beint á móti... röflandi við sjálfan sig... og sólargeislana allt í kring. Mér fannst þetta svo furðulegt eitthvað. Ég hallaði mér aftur og náði að slappa svo vel af að það var dásamlegt. Eftir nokkrar mínútur opnaðist hurðin og annar maður kom inn í gufuna. Hann stikaði stórum skrefum að hugsuðinum og sagði djúpri röddu "Góða kvöldið.." náði ekki nafninu.. en samstundis dró fyrir sólu. Ég stóð upp og fór í sturtu. Þar sá ég sömu stelpu og hafði verið að koma upp úr þegar ég fór ofaní. Nú var hún að þurrka á sér hárið. Ég þori að veðja að ég hafi verið komin heim til mín áður en hún var búin.
Sundpokinn fundinn!
Þriðjudagur, 15. júní 2004
Þá er hér fyrst mynd sem Doddi teiknaði af sér og Eydísi, kærustunni sinni. Þetta er svo sæt mynd. Ef þetta eldist ekki af honum á ég eftir að þurfa að fá mér rafmagnsgirðingu og varðhunda til að varna kvenfólki inngöngu þegar hann verður kominn á þann aldur. Úff.. það verður fjör.
Breaking news!
Þriðjudagur, 15. júní 2004
Mér finnst rétt að það komi fram, og það tilkynnist hér með. Ég ætla í bað.
75D
Miðvikudagur, 16. júní 2004
Í gærkvöldi fór ég með börnin út að hjóla. Í dag fór ég í vinnuna. Í hádeginu fór ég á Viktor með Unu. Klukkan hálf tvö fór ég í skrúðgöngu með leikskólanum. Klukkan fjögur læsti ég mig úti. Datt ekkert betra í hug en að útrétta, fyrst ég var læst úti, svo ég keypti lakk á bílinn, helíum blöðrur handa krökkunum, hot pink nærföt og hvítan jakka handa mér. Klukkan sex kom ég heim og nágrannakona mín á fyrstu hæðinni hleypti mér inn með aukalyklinum sem hún geymir fyrir mig. Klukkan sjö keyrði ég út á Álftanes og klukkan 19:05 keyrði ég aftur í bæinn. Það er óþolandi hvað það er lítið úrval af brjóstahöldurum í minni stærð. Ég er að hugsa um að kvarta yfir þessu til ritara Alþingis. Klukkan 19:15 fór ég í Melabúðina og keypti í matinn. Klukkan 19:45 borðuðum við krakkarnir og klukkan 20:30 fór ég í bað. Klukkan 22:05 mátaði ég nærfötin, klukkan 22:10 skrifaði ég þessa færslu og ég spái því að ég fari að sofa klukkan 23:07.
Úps
Fimmtudagur, 17. júní 2004
Þetta átti ekki að gerast. Ég fór "aðeins" upp í rúm, rétt eftir að ég var búin að birta síðustu færslu og ég var að vakna núna. Mig var að dreyma.. furðulega að vanda. Mig dreymdi að ég var að surfa á netinu og ég var að leita að bróderíi. Já, bróderíi, og mamma var hjá mér. Irsis angel, hét þetta munstur. Ég fann ekki það sem ég var að leita að, en ég fann koffort. Úr mahóní. Gulla, vinkona mömmu, var þarna líka. Hún hafði smíðað sér koffort en það var ekki úr mahóní. Ég vildi fá svona mahóní koffort og ég þurfti að fara að kaupa mér mahóní því ég ætlaði að smíða það. Sem ég gerði. Næst var ég á leiðinni út á flugvöll með krakkana að sækja mömmu. Og við vissum ekki hvort við ættum að fara á kentucky eða mcdonalds því við vorum svo svöng.... Ég ætla að reyna að fara að sofa aftur. Ef ég get það ekki.. ætla ég að.. ah.. það er ekkert annað vitrænt í stöðunni en að fara að sofa. Takk fyrir að bjóða mér góða nótt Igor og Anna, já og Anna.. þau munu ekki gleyma blöðrunum og þau völdu sér bæði uglu. Þau vita hinsvegar að ef blöðrurnar svífa upp í loftið fá þau ekki aðra og ef ég ætti að veðja.. myndi ég veðja á að Jóhanna skilji sína eftir heima og jafnvel Doddi líka. -En þau gætu komið mér á óvart. Ég myndi líka veðja á að þegar þær verði orðnar slappar, eftir 4-5 daga muni ég anda að mér því helíum sem eftir er og syngja svo fyrir þau "Madder" úr Rayman 3 á meðan þau drepast úr hlátri. Doddi fékk fána eins og þinns en þau eiga sinn hvorn fánann fyrir. Eru búin að eiga taufána í mörg ár. Það mun vera hvað ég er praktísk. Ég komst fljótt að því þegar Jóhanna var lítil að þetta pappírs rusl endist ekkert. Ég hlakka samt svo til að fara í skrúðgöngu og guess what... Núna er ég glaðvöknuð. Ætli það sé overkill að baka pönnukökur?
Fatabreytingar
Fimmtudagur, 17. júní 2004
Það getur stundum reynst gott að kunna fatasaum. Sérstaklega þegar maður kaupir sér föt. Eins og komið hefur fram keypti ég mér jakka í gær. Hann er flottur en það eru tveir gallar á honum. Nei það eru þrír gallar á honum. Nei.. fjórir. Að lokum.. þá eru vasarnir of grunnir. Það er alveg sama hvað ég myndi setja í þessa vasa.. það myndi týnast. Þetta er ég ekki búin að laga einfaldlega vegna þess að ég á ekki fóður á lager, a.m.k. ekki hvítt. -Þýðir að ég kem líklega aldrei til með að laga vasana. Ekki vegna þess að ég ætla ekki að gera það. Ekki vegna þess að ég nenni því ekki. Nei.. ég sé ekki fram á að vakna svona snemma alveg á næstunni til að sinna svona dóti. Ekki geri ég það á 24 tíma sólahrings vöktunum. Samt. Just in case.. ætla ég ekki að loka fóðrinu. Er jafnvel að spá í að sleppa því að dýpka vasana og setja bara innaná vasa fyrir kort og síma. Það er ekki vitlaus hugmynd, en mig vantar samt fóður... Þegar ég var að máta jakkann í búðinni heyrði ég einhvern segja: "þessi er flottur á þér". Ég snéri mér við og þarna stóð kona og horfði á mig á milli þess sem hún skoðaði peysur á næstu slá. Ég brosti og sagði: "já er það ekki?" Hún kinkaði kolli. Ég náði mér í annan jakka og mátaði hann, leit á hana, hún gretti sig og hristi hausinn. Mátaði hinn aftur og hún kinkaði kolli aftur brosandi. Ég horfði á mig í speglinum og þegar ég ákvað að kaupa hann sagði ég: "ég kaupi hann", snéri mér við en.. konan var horfin. Mig langar að þakka henni. Ég á nefnilega stundum alveg hrikalega erfitt með að ákveða mig. Mér finnst rétt að taka fram.. að ég tek ekki að mér fatabreytingar. Ég vann við það í heilt ár og fékk ógeð. Ég kann hinsvegar að rekja upp sauma með gluggasköfublaði svo hratt... að ef sumar fínu frúrnar hefðu seð til mín með fínu kjólana þeirra.. hehehe.. þær væru ekki meðal vor í dag. Kannski ég ætti líka að laga afturljósið á bílnum í dag fyrst ég er búin að kaupa lakk?
Highlight of the day
Fimmtudagur, 17. júní 2004
Ég á mér uppáhaldsstund á hverjum degi. Oftast er það þegar Doddi skríður upp í rúm til mín um klukkan sex á morgnanna og kúrir við mig þangað til vekjaraklukkan hringir. Þá fer ég framúr en hann sefur aðeins áfram. Suma daga á ég önnur highlights. Augljóslega er ég oftast sofandi þegar hann kemur uppí til mín en í morgun var ég það ekki. Ég sat inní eldhúsi þegar ég heyrði hann fara inn á bað til að pissa. Á meðan læddist ég upp í rúm og þegar hann kom, hálf sofandi, og skreið uppí opnaði ég augun. "af hverju ertu vakandi mamma?" spurði hann syfjulega og lagðist á koddann, hjúfraði sig upp að mér og sofnaði áður en ég svaraði.
Hæ hó og jibbíjei?
Fimmtudagur, 17. júní 2004
Ég er komin heim úr bænum og blaðamaðurinn er tekinn við. Ég er sumsé ein heima og hef ákveðið að blogga um afrek mín og ævintýri í dag. Við krakkarnir fórum að hitta Maríu, mömmu hennar Eydísar klukkan eitt. Doddi var strax farinn að kvarta yfir að honum væri illt í fótunum og þreyttur á leiðinni þangað, en við fórum labbandi. Ekki furða. Þetta eru nærri 400 metrar. Þaðan lá leiðin út á Hagatorg þar sem Doddi lagðist í jörðina, vældi og volaði. Þegar lúðrasveitin fór að spila stóð hann upp, gleymdi öllum verkjum og þrammaði sæll og kátur með hinu fólkinu. Þegar við vorum hálfnuð niður í bæ varð hann þyrstur. Hann varð svo þyrstur að hann sá ástæðu til að ýlfra í nærri tuttugu mínútur þangað til við fundum sölutjald. Í sölutjaldinu spurði ég hann hvað hann vildi að drekka og hann sagði: "gos". Ég keypti kók. Þegar við vorum komin frá tjaldinu komst ég að því að "gos" þýðir fanta. Hann rellaði svolítið yfir því líka. Við fengum okkur sæti í grasinu, borðuðum popp og tókum myndir. Þar sem við sátum spottaði ég Finn, gamla leikskólakennarann þeirra Dodda og Eydísar. Ég kallaði: "hæ Finnur!", og Finnur leit á mig, sagði: "hæ" og svo tók hann til fótanna. Ég og María litum á hvora aðra. "Ég kannast nú ekki við að hafa gert honum neitt" sagði ég hlæjandi. Enda kom í ljós nokkrum mínútum síðar, þegar Finnur kom labbandi upp að okkur og fór að spjalla, að hann var að passa lítinn skæruliða sem hafði tekið á rás sekúntubroti áður en ég kallaði á Finn. Flest fjölskyldufólk sem ég hitti var með börn sem langaði heim, var kalt eða voru vansæl á einhvern hátt. Enda hrikalegt áreiti að vera niðrí bæ þegar það er svona mikið af fólki þar, hávaði og læti. María var nú töluvert betur undir þetta búin en ég, hafði tekið með sér bakpoka sem var fullur af nauðsynjum eins og vettlingum, húfu, banana, djús og þar frameftir götunum. Það er á hreinu að næst, ef það verður eitthvað næst, fer ég niður í bæ með ferðatösku sem ég get dregið á eftir mér. Í henni verður kuldagalli, heitt kakó, teppi, sjúkrakassi, fimm míní flöskur af sterku áfengi og Fanta. Við vorum orðin ótrúlega lítið köld og hrakin, enda tókst okkur að vera í skjóli mest megnis þarna í bænum. Upp úr klukkan þrjú vorum við samt öll orðin þreytt og Doddi var bókstaflega að nippa á nippinu. Meðfram tjörninni, á leiðinni heim, endurtók hann í sífellu: "Mamma, af hverju léstu mig fara í þessa ferð?". Ég hafði engin svör.. nema "ég gerði það ekki af illgirni". Doddi var að drepast út þreytu og var pirraður mjög þegar við nálguðumst vesturbæinn og var duglegur við að láta okkur vita af því. María stakk upp á að hún myndi keyra okkur heim, þessa 400 metra, til að ganga nú ekki frá greyinu. "Æi! Ég er bílveikur" heyrðist í honum og við María gjörsamlega dóum úr hlátri. Það er ekki eitt, það er allt. Skrítið samt. Þegar hann var kominn heim amaði ekkert að honum. Hann hljóp og hoppaði um allt sæll og kátur. Ekki síst þegar pabbi hans kom til að fara með krakkana í seinni rúntinn í bæinn. Verð samt að segja að ég skemmti mér konunglega niðrí bæ. Frábært að fara með Maríu og Eydísi og mér fannst gaman að hitta fólkið sem ég hitti. Ég er alvarlega að hugsa um að taka vídeóspólu næsta 17. júní, planta Dodda og Jóhönnu fyrir framan sjónvarpið og fara ein í skrúðgönguna. Nema ég taki með mér fyrrnefnda ferðatösku. Það er líklega málið...
Thank God it's friday
Föstudagur, 18. júní 2004
Ég er búin að bíða eftir deginum í dag í þrjá daga og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Má ég fá álit frá lesendum mínum. Ég á frí og ég veit ekki hvað ég á af mér að gera í kvöld. Ég er mikið að spá í að draga Maríu með mér á djammið, ef hún lofar að grýta mig ekki. hehehe Hvað á maður að gera, barnlaus á föstudagskvöldi?
Jude Law
Föstudagur, 18. júní 2004
Aumingja Edda frænka fékk Jude inn á gafl hjá sér vælandi og volandi. (Edda.. þú þýðir þessa færslu mér í hag) Ég vil nú frekar hafa hann svona á svipinn.. ekki eitthvað helvítis væl. Þessi maður er..
Standing ovation
Laugardagur, 19. júní 2004
Í gær ætlaði ég að fara að djamma. Ég skemmti mér konunglega, varð ofurölvi og drapst í stól á hótelherbergi útá Sögu fyrir miðnætti. Komst ekki lengra á djammið en það. Þegar ég vaknaði í nótt þorði ég ekki að vekja Jude svo ég dreif mig bara heim. Skil ekki hvað ég var að fara þarna in the first place. Þvílíka ruglið. Þegar hann opnaði hurðina sagði ég "margir, margir Jude?". Ég sá þrefalt. Næst skjögraði ég inn í herbergið, þvældi öðrum fætinum fyrir hinn og datt á gólfið. Jude hjálpaði mér á fætur og setti mig í fyrrnefndan stól sem var á miðju gólfinu. Það síðasta sem ég sá, áður en ég drapst, voru þrír Jude-ar sem voru allir eitt spurningarmerki í framan... Ef snillingur Anna á ekki skilið standing ovation núna.. þá veit ég ekki hvað.
Anna vs anna.is
Sunnudagur, 20. júní 2004
Um helgina hitti ég einn karlkyns lesenda minna. Ég spjallaði við hann heillengi og komst ekki hjá því að spyrja viðkomandi hvort honum fyndist Anna vera eins og hann hélt að hún væri. Anna virðist standa undir þeim væntingum sem anna.is býr til. Kannski ekki skrítið. Það er jú Anna sem skrifar mig. Þessi helgi er búin að vera róleg. Vaknaði snemma á laugardaginn, þreif soldið, leigði mér Mystic River og klukkan ellefu hringdi María í mig. Hún var í útskrift og á leiðinni á mohitos. Ég fór að hitta hana í útskriftinni og sá þar fallegasta par sem ég hef séð lengi. Þau voru svo ástfangin að það leyndi sér ekki. Skrapp í smá stund á mohitos. Það er augljóslega staður sem gaman er að dansa á, þó að ég hafi nú ekki séð neitt sem líktist Jude þar. Oh well.. can't have everyting. Upp úr klukkan eitt keyrði ég Maríu til kærastans og fór heim. Horfði á Mystic River og fór að sofa. Ég ætlaði aldrei að sofna því það helltist yfir mig svo mikil hræðsla og mér fannst ég svo ein og óörugg og lítil og heimurinn svo stór og ógnvekjandi, fullur af fólki.. sem ég veit ekki...
Catwoman?
Sunnudagur, 20. júní 2004
Í dag fór ég út að leika með krökkunum, fórum fyrst út á róló og svo í eltingarleik. Þegar ég var búin að elta Jóhönnu uppi og "klukka" hana var ég gjörsamlega dauð úr þreytu enda fór helvíti mikið púður í að hlaupa hana uppi. Ég er auðvitað 21 ári eldri en hún. Ég lagðist í grasið til að kasta mæðinni. Doddi og Jóhanna voru að fíflast í grasinu rétt hjá mér og ég hlustaði á þau með lokuð augun, dauðuppgefin af hlaupunum. Allt í einu hættu þau að tala og Jóhanna kallaði: "mamma, kíktu fyrir aftan þig". Ég settist upp og fann eitthvað strjúkast við bakið á mér svo stökk það í fangið á mér. Stórfurðulegt hvað kettir eru hrifnir af mér. Kannski vegna þess að þeir finna að hrifningin er gagnkvæm. Samt.. hvernig vita þeir það? Af hverju koma "ókunnugir" kettir upp að mér og fara að nudda hausnum við fæturna á mér þegar ég stend í mesta sakleysi úti? Gera þeir þetta kannski við alla? Þessi kisa lá í fanginu á mér og malaði í heillangan tíma á meðan ég og krakkarnir strukum henni. Svo rúllaði hún sér úr fanginu á mér, lagðist á jörðina við hliðina á mér og nuddaði hausnum upp við mjöðmina á mér. Ég lagðist við hliðina á henni og við kúrðum saman í grasinu. Þegar við kvöddum köttinn elti hann okkur smá spotta en gafst svo upp og fór sína leið. Við fórum hinsvegar í Melabúðina og keyptum okkur kjúkling og ís. Hitti Guðmund og spjallaði aðeins við hann. Hann man ennþá eftir mér síðan ég var að vinna fyrir hann. Mér þykir svo vænt um Melabúðina. - Og kisur.
Big Fish
Mánudagur, 21. júní 2004
Í öllum góðum ástarsögum er bara ein manneskja sem er hin eini rétti eða hin eina rétta og sögumaðurinn veit hver það er þegar hann sér hann/hana. En ef það er ekki rétt? Verður það þá bara betri ástarsaga? Einhverra hluta vegna datt mér lagið "Year Of The Cat" í hug þegar þessi mynd var búin. Kannski vegna þess að þegar ég er búin að horfa á svona mynd.. þá finn ég fyrir tómleika. Nákvæmlega sömu tilfinningu og ég fæ þegar ég hlusta á þetta lag. Year Of The Cat - Al Stewart On a morning from a Bogart movie She comes out of the sun in a silk dress She doesn't give you time for questions By the blue tiled walls near the market stalls One morning comes and you're still with her But the drum-beat strains of the night remain En einhverra hluta vegna hlusta ég á lagið aftur, og aftur, og aftur, og... Djöfull leiðist mér raunveruleikinn stundum. Kannski þess vegna sem ég nenni ekki að púkka upp á hann. Ég á það sameiginlegt, held ég, með Tim Burton. Já og hvað á ég sameiginlegt með Bloom? ..ég þarf að vera mikið í vatni. Hvað hefði gerst ef ég hefði fæðst karlmaður? Mér finnst þetta lag svo sorglegt. Það byrjar eins og ævintýri.. en í lokin er þetta eitthvað svo.. fyrirsjáanlegt og boring. Hvað er að? Eru ævintýrin dauð?
Late in the game
Mánudagur, 21. júní 2004
Þetta var erfiður dagur. Ég var ein í vinnunni eftir hádegi og síminn stoppaði ekki, enda var ég að svara fyrir þrjár manneskjur. Ég er þreytt. Ég er búin að fara í bað og ég er á leiðinni upp í rúm. Ætlaði að finna mér mynd til að horfa á, en ég finn ekki það sem ég er að leita að. Mér er svo heitt.
Allt of gott veður
Þriðjudagur, 22. júní 2004
Doddi á afmæli í dag. Hann er sex ára. Þegar ég óskaði honum til hamingju með afmælið í morgun ljómaði stóri afmælisstrákurinn minn. Hann er svo yndislegur. Það verða líklega hamborgarar í matinn og súkkulaðikaka í eftirmat - með sex kertum. Audda. Ég fór hinsvegar á Sólon í hádeginu að hitta Dórið. Dórið bauð þriðja aðila á samkunduna, mér óafvitandi. Það er martröð að vinna inni í veðri eins og er í dag. Algjör martröð. Ég sit hér hálf ber að ofan og er að stikna, þambandi vatn eins og geðsjúklingur og finn bara ekki nógu þægilega stellingu fyrir fæturna upp á borði því buxurnar límast við mig og mér er eiginlega ekki stætt á að fara úr þeim ef einhver skyldi detta hingað inn. What a day..
"hæ, ég á afmæli í dag"
Þriðjudagur, 22. júní 2004
Christ hvað þetta varð klikkaður dagur í lokin. Maður ruglast þegar maður situr inni í svona veðri, það er nokkuð ljóst. Ég og kerfisstjórinn minn vorum farin að syngja "inn og út um gluggann" og velta því fyrir okkur hvort við ættum að koma í leiki eins og "í grænni lautu" eða "hver er undir teppinu". Hættum við þar sem við vorum bara tvö svo þetta var given either way. Datt okkur í hug að plata einhverja af starfsmönnum hinna fyrirtækjanna í húsinu til að leika við okkur, einhvern af þessum þremur sem voru ekki í fríi í dag. Gátum platað einn sem rambaði inn til okkar af rælni en samt.. eiginlega no contest að leika þessa leiki bara þrjú, auk þess sem gesturinn benti á að við vorum ekki með neitt teppi. Kerfisstjórinn minn dó nú ekki ráðalaus, við myndum bara fara í leikinn "hver er undir borðinu". Vill til að við erum með vegleg skrifborð. Auðvitað gerðum við ekkert af þessu, enda sannir fagmenn. Það er nefnilega munur á því hvað er rætt um að gera og hvað er actually gert. Verst að kerfisstjórinn fór með hacky sack boltan heim til sín og gaf dóttur sinni hann. Það hefði hann ekki átt að gera því hún lánaði vinkonu sinni boltann og sú tapaði honum einhverstaðar innan við klukkutíma síðar og kannast ekkert við að hafa fengið hann lánaðan. Við erum í sorg og kerfisstjórinn er farinn að þamba kók til að fá annan bolta til að létta okkur lífið í sumar. Rétt fyrir lokun tókum við á alvöru málum sem þurfti að taka fyrir og aftur, eins og fagmenn, komumst við að viðunnandi niðurstöðu sem verður hrint í framkvæmd first thing in the morning. Auk þess sem ég ætla að mæta með teppi ef það verður sól þegar ég vakna. Maður verður að vera við öllu búin.
Eins og mig grunaði þá vill Doddi fá hamborgara í afmælismatinn svo ég keypti hamborgara og kerti á kökuna. Hann gerði mér það líka alveg ljóst, og flestum í Nóatúni, að hann kærir sig ekki um pizzu afmæli (ég ætlaði að sleppa billega í ár) hann vill kökur og margar, margar, margar kökur því hann ætlar að bjóða mörgum, mörgum, mörgum gestum... Það er eins og hann hafi skyndilega fattað út á hvað þetta gengur, hann hefur verið furðu rólegur með afmælið sitt hingað til, en þetta er auðvitað stór afmæli. Maður verður bara sex ára einu sinni! Ég vona samt að hann verði hættur að tilkynna ókunnugum upp úr þurru að hann eigi afmæli þegar hann er orðin tvítugur...
Money well spent
Miðvikudagur, 23. júní 2004
Í dag fór ég til læknis og kom þaðan 23 þúsund krónum fátækari. Læknirinn fór yfir mikilvæg atriði við mig, sagði að það væri bannað að veita inngöngu í ESB næstu fimm daga en það væri í lagi að ná í alla pappíra, fylla þá út og jafnvel leggja inn umsókn, en bara ekki veita inngöngu. Húmor.. ómissandi factor í þessu samhengi. Því næst spurði hann mig hvort ég væri ástfangin þessa dagana. Ég brosti til hans. "Náðu þér í einhvern sem þér finnst æðislegur og sem á skilið stelpu eins og þig, það er fullt af allskonar stelpum þarna úti, en þær eru ekki til margar eins og þú - á lausu", bætti hann við þegar hann tók í höndina á mér þegar ég var á leiðinni út. Ég hef aldrei séð eftir peningum sem ég borga þessum manni. Verst.. ég held að það sé fullt af allskonar strákum þarna úti.. en hvað ætli margir af þeim eigi skilið stelpu eins og mig?
Góður
Miðvikudagur, 23. júní 2004
Anna says:
Af fórnarlömbum
Miðvikudagur, 23. júní 2004
Unz talar um að konur séu ekki fyrr búnar að skila köllunum sínum en þær fara að leita sér að næsta fórnarlambi. iss.. segi ég nú bara. Fórnarlamb hvað? Þegar ég sat á biðstofunni í dag las ég grein og innihald þeirrar greinar fjallaði um lífslíkur annarsvegar giftra karla og ógiftra. Kemur í ljós að giftir karlmenn eru afslappaðri, í betra líkamlegu ástandi og þeir lifa lengur. Það var hinsvegar ekkert minnst á konur í þessu sambandi. Ég var ekki að leita mér að fórnarlambi, er ekki að leita og ætla ekkert að leita. Andskotinn hafi það! Það er hinsvegar ógjörningur fyrir mig að breyta þeirri staðreynda að brjóstin á mér virðast hafa slíkt aðdráttarafl, þrátt fyrir óaðlaðandi Vanilla sky umbúðir, að ólíklegustu karlmenn hugsa ekki um annað og áður en þeir vita af.. hafa þeir sent mér tölvupóst til að lokka mig til fundar við sig. Það eru engin fórnarlömb. Ekki ætla ég að þvinga neinn til að gera eitthvað sem hann kærir sig ekki um. Sem minnir mig á.. hvert í fjandanum setti ég nú handjárnin? hehehe
Afsakið hlé
Föstudagur, 25. júní 2004
Í vinnunni í dag, rétt rúmlega hálf fimm, fékk ég sjokk. Ég ætlaði að logga mig inn á anna.is þegar ég sá að það var bara alls ekki hægt. Mundi ég eftir því að kerfisstjórinn minn hafði flutt vefinn á annan server.. nema.. í kjölfarið varð síðan mín dysfunctional og ég læst úti úr öllum admin formum. 16:32: (Shock) What? I'm back in business. Óli: Ég á ekki nógu sterk orð yfir hvað ég er þér þakklát.
About last night
Föstudagur, 25. júní 2004
Í þunglyndi mínu yfir síðunni minni í gærkvöldi munaði frímerki á að ég færi og keypti mér karton af sígarettum, kippu af kók og færi bara á fyllerí, enda á ég mökk af áfengi síðan ég var stödd í fríhöfninni þarna um daginn og þegar ég vorkenni mér svona mikið þá er sígarettan besti vinur minn. Ég skil sígarettur svo vel þegar ég er í self destruct mode. Þær vilja drepa mig, en hægt og bítandi. Ég vil drepa mig, en hægt og bítandi. Gagnkvæmur skilningur og sameiginlegt markmið. Getur maður haft það betra? Ég sat í stofunni, starði í tómið og þurrkaði tárin öðru hvoru í servíettu skreytta sólblómum á milli þess sem ég saug uppí nefið og snökti. Fyrir framan mig voru haugar af klinki sem ég náði úr sparibauk barnanna og hafði raðað upp súlum sem náðu upp í 100 kall, fimm súlur.. einn sígarettupakki. Ég minntist þess hvernig þetta byrjaði í allra fyrsta sinn, þetta með anna.is Það var í brakandi blíðu og mér leiddist á ónefndum stað. Fór að fikta á blogger.com. Setti inn hina típísku byrjunarfæslu: "ok.. testing testing". Við þessa hugsun brutust tárin fram og ég fól andlit mitt í höndunum mínum. Ó MIG AUMA! HVAÐ ÉG SAKNA ÞÍN ANNA! Ég var búin að reyna allt. Bað, naglalakka mig. Tók naglalakkið af og setti á mig aftur. Nei. Þessi verkur í sálinni myndi ekki fara. Hann var kominn til að vera. Krakkarnir höfðu hagað sér eins og ljós allt kvöldið enda augljóst að mamma var ekki í lagi. Aumingja börnin. Oh well... þau fóru þá allavega snemma að sofa þetta kvöldið. Hef ekki þurft að hafa svona lítið fyrir því að koma þeim upp í rúm vikum saman. Sagði bara: "krakkar..." og þá hlupu þau inn í herbergi og lokuðu á eftir sér. Þetta var auðvitað áður en ég var búin að laga maskarann sem var kominn lengst niður á kinnar. Bygons. Klukkan tíu stóð ég fyrir framan full body length spegilinn á ganginum, í jólanáttfötunum, og hugsaði alvarlega um að klæða mig í föt til að fara út og kaupa sígarettur. Ég fór yfir þetta í huganum. Ég myndi fara niður stigann, út í bíl, út á bensínstöð, að kassanum, segja: "salem lights" og afgreiðslumaðurinn myndi rétta mér pakkann. Ég myndi skella klink poka á borðið og horfa á hann telja krónur og fimmkalla þangað til hann væri kominn upp í fimm hundruð kall. Eða eitthvað svoleiðis. Þá myndi ég tæta utan af pakkanum, veiða upp sígarettu, skorða hana á milli varanna, kveikja í og sjúga í mig nikótín, tjöru, blásýru og fleira gott stuff. Myndi líklega detta beint í gólfið af nikótín vímunni.. en það var eitthvað sem ég var tilbúin að leggja á mig. Í eitt sekúntubrot velti ég því fyrir mér hvort ég gæti púllað það off að fara bara út á bensínstöð í jólanáttfötunum. Niii... Þar sem ég stóð þarna fyrir framan spegilinn gat ég ekki annað en tekið eftir því að hann var all svakalega skítugur. Doddi búin að vera duglegur að káma hann og líklega nokkur ár síðan hann var þrifin síðast. EUREKA! Ég keypti ekki sígarettur. Ekki kók. Ég fór í ajax vímu í staðinn og svo.. þegar ég fékk póstinn frá Óla upplifði ég slíka gleði að ætla mætti að ég hefði verið að vinna í lottói. Það er ekki nokkur einasta spurning. Ég er bloggfíkill.
Energizer
Föstudagur, 25. júní 2004
Djöfull fer maður langt á þrjóskunni. Sjís. Klukkan var nákvæmlega 16:52 í dag þegar ég leit á klukkuna, búin að sitja hreyfingarlaus í nokkrar mínútur og bíða eftir að klukkan yrði fimm svo ég gæti farið í helgarfrí. Ég var dauðþreytt, við það að sofna, og á þessu augnarbliki ákvað ég að loka augunum. Það myndi engin hringja hvort sem er. Ég vissi það. Um leið og ég hafði ákveðið að loka augunum fór ég í eitthvað furðulegt ástand. Mér leið eins og ég væri að sofna en samt líka eins og ég væri að detta, but in a good way. Ég sá fyrir mér rúmið mitt, herbergið, sængina, koddann og ég fór í huganum úr fötunum og skreið undir sæng. Mér leið svo vel. Skyndilega hrökk ég upp við það að eitthvað fór að prentast út úr prentaranum. Ég opnaði augun og í andartak sá ég herbergið mitt.. en áttaði mig á því að ég sat, hálf vönkuð, í skrifborðsstólnum. Klukkan var 16:54. Hvað sem þetta var, þá gerði þetta það að verkum að ég fylltist fítonskrafti. Fór og náði í Dodda.. á leikskólanum hringdi mamma og sagði mér að rúmið mitt væri á leiðinni í bíl. Ég dreif mig heim með Dodda, hjálpaði bílstjóranum að bera dýnuna upp og þegar rúmið var komið inn í stofu.. þá var ég rokin að versla fyrir afmælið. Nema á leiðinni tók ég aðra ákvörðun. Kom við í Byko og keypti mér málningu og tilheyrandi. Blaðamaðurinn komst svo seint að sækja krakkana að ég náði í pizzu á bakarleiðinni og fóðraði liðið, börnin og blaðamanninn þegar hann kom. Því næst fór ég að bera hitt rúmið niður. Það má teljast kraftaverki líkast að neglurnar á mér hafi komist heilar af í þeim hildarleik, en nú má ekki gleyma að það er auðveldara að fara niður fjórar hæðir með dýnu en upp. Núna sit ég í rusli dauðans og er að fara að mála. Ég stefni á að vera búin að því fyrir klukkan ellefu, þá fer rúmið inn í herbergi og klukkan tólf.. þá kemur í ljós hvort ég hef orku í annað en að fara að sofa eða hvort ég skelli mér út á lífið. Ójá..
Alltaf að baka og svona..
Laugardagur, 26. júní 2004
Klukkan hálf fjögur í nótt fór ég í bað. Þá var ég búin að mála herbergið, setja nýja rúmið saman og búa um mig. Það er ekkert, ekkert eins æðislegt og að fara í bað og upp í hreint rúm. Can't beat the feeling. Ja jú.. reyndar er hægt að bíta þann fíling með hjálp dugandi karlmanns. Augljóslega. Ég var að hlusta á Out Of Sight soundtrackið undir það síðasta, þvílík snilld. Í morgun vaknaði ég klukkan átta og byrjaði að baka fyrir afmælið. Planið er að vera búin fyrir klukkan tólf, og þá ætla ég að leggja mig. Ég held að það sé plan sem komi til með að ganga upp. Annars fékk ég hálfgert taugaáfall í nótt. Lá uppí rúmi og hlustaði á vindhörpuna sem ég keypti á Spáni.. þegar ég heyrði eitthvað annað hljóð frammi. Ég lagði við hlustir og jú.. ekki spurning.. það var eitthvað að gerast frammi, no kidding, og mér stóð ekki á sama því hljóðið nálgaðist herbergið mitt. Eins og einhver væri að reyna að læðast klaufalega um - rekandi sig í hluti. Ég velti því fyrir mér hvað ég ætti að gera, því ég var orðin viss um að það væri einhver þarna. Vill til að ég hef alla mína þekkingu og visku úr bíómyndum svo ég vissi að ef ég færi fram að athuga hvaða hljóð þetta væri, yrði mér nauðgað og svo yrði ég myrt. - eða.. þá væri þetta hræðilegt alien sem myndi.. again.. myrða mig, nema á mjög hryllilegan hátt. Hljóðið nálgaðist. Ég gæti líka legið í rúminu áfram.. beðið.. What to do, what to do... Auðvitað setti ég á mig ljósu hárkolluna, málaði mig og fór framúr. Ekki spurning. Ef ég á að drepast heima hjá mér, falla fyrir hendi geimveru.. þá finnst mér óþarfi að sóða út herbergið sem ég er búin að eyða kvöldinu í að koma í lag. Ég var hvort sem er ekki búin að skúra ganginn... Í dyrunum mætti mér ugla. Helvítis gasblaðra. Já, gasblaðra síðan á sautjánda júní var að vappa um íbúðina. Mér dauðbrá auðvitað og í split second, áður en ég áttaði mig á því að þessi óboðni gestur var blaðra, fraus blóðið í æðum mér og ég fann hárin á bakinu rísa. Ég varð svo pirruð þegar ég áttaði mig á því hvað þetta var.. að ég reyndi að kyrkja ugluna.. henti henni svo inn í barnaherbergi blótandi og ragnandi og skellti hurðinni á eftir mér. Djöfull eru gasblöðrur creepy.
Billy Jean
Laugardagur, 26. júní 2004
Það var fjör í afmælinu hans Dodda, sérstaklega hjá fullorðna fólkinu. Við skiptumst í þrjá hópa: auður, Baldur og Óli. Líflegar samræður. Skilst að auður sé með mest fylgi fyrir utan sitjandi forseta hjá kjósendum almennt. Þegar ég var búin að taka til eftir afmælið skellti ég mér í bað og fór að kjósa. Einhverra hluta vegna ætlaði ég að vera heima í kvöld. Ruglið í mér. Það breyttist hinsvegar um átta leytið þegar ég hringdi í Þóru. Nú verður gerð lokatilraun til að finna stað til að dansa á. Ef það gengur ekki upp.. þá verður Hugi bara að put up with me.. and my music. Hugi býr á hæðinni beint fyrir neðan mig. Verst að þegar ég hitti hann síðast sagði hann mér að hann væri að hugsa um að selja íbúðina. Ég er ekki að fíla það, no way. Við erum með samning í gangi ég og Hugi. Hann segir ekkert við því þegar ég blasta tónlist og ég segi ekkert þegar hann spilar á píanóið. Þó ég hafi sagt honum að mér finnist gaman þegar hann spilar á píanóið, eins og að hafa einleikara inní stofu og svo spilar hann líka skemmtilega tónlist, þá er eins og það sé ekki að registera hjá honum. Hann er alltaf jafn þakklátur þegar ég segi "no sweat" með píanóið.. en ég efast hinsvegar stórlega um að hann fíli tónlistina sem ég spila, en já.. mental note: skrifa ink spots disk fyrir Huga. Ég er hinsvegar komin með open invitation til Huga. Ef ég heyri í fólki er ég velkomin. Já.. og ég er búin að komast að því hvað verið var að rífast um* þegar ég kom heim af djamminu um daginn. Það var hjá Huga. Fokk.. ég vissi að ég hefði átt að fara niður. Ég hefði getað settlað það argument... Mikið djöfull er Billy Jean gott lag. Man einhver eftir svari Billy Jean? Ég man það.. Æ.. af hverju er Jude ekki á landinu? *þó að ég hafi ekki bloggað um það.. þá heyrði ég rifrildi úr partíinu þetta kvöld. Það gerast nefnilega hlutir þó ég bloggi ekki um þá. En þá blogga ég bara um þá seinna. Dísus.. ég er eins og glæpamennirnir.. ég get ekki haldið kjafti! MÚHOHOHOHO
Mohitos
Sunnudagur, 27. júní 2004
Í gær fór ég á mohitos með Þóru. Úff hvað það var gaman að dansa. Ekki fyndið. Þetta var samt furðuleg upplifun. Ég stóð við barinn þegar maður spurði mig: "í hvaða heimi ert þú?" Ég sagðist ekki vera af þessum heimi. Hann spurði mig hvaðan ég væri. Ég svaraði: "plútó". Hann talaði um Mikka mús og eitthvað fleira sem ég man ekki. Ég svaraði honum ekki, brosti bara. Þá spurði hann mig: "hvað er það skemmtilegasta sem þú hefur fundið á jörðinni síðan þú komst frá plútó?" Ég hugsaði mig um í smá stund, horfði svo beint í augun á honum.. og svaraði.. "karlmenn". "Gott svar", sagði hann.. eins og hann hefði átt von á öðru. Vinur hans keypti fyrir mig og Þóru í glas. Hitti hann þegar ég fór á dansgólfið. Hann vildi dansa við mig. Ég dansaði við hann, en samt.. hann var eins og e.k. sveimhugi. Var alltaf að segja að ég væri svo þetta og svo hitt. Nice things really en svo ráfaði hann í burtu. Skipti ekki máli. Ég ætlaði hvort sem er bara að dansa við hann. Ég man ekki hvaða lag.. en eitthvað íslenskt var sett á. Hann settist. Nennti ekki að dansa við það. Ég fór aftur á barinn, langaði í vatn. Skyndilega var maður mér á hægri hönd, sem vildi kaupa handa mér í glas. Dansarinn var kominn mér á vinstri hönd og vildi líka kaupa handa mér í glas. Mér fannst þetta óþægilegt. Þóra fór með mig á annan stað. Ég fór beint á barinn til að ná mér í vatn. Upp að mér kom maður sem talaði ensku og.. eins og úr teiknimynd. Hann var ferlega fyndinn. Ég svaraði honum á ensku, svona "Emma Thompson" ensku. Hann hélt að ég væri breti. Þangað til ég svissaði yfir í bandarískan hreim. "Hvað ert þú eiginlega" spurði hann hlæjandi. Hann hló ennþá meira þegar ég fór yfir í ensku með frönskum hreim. Ég virðist skipta um karakter eftir því hvernig ensku ég er að tala.. í franska dæminu horfi ég voða mikið spyrjandi á viðmælanda minn með galopin augu, sem Emma Thompson verð ég ferlega dönnuð, eiginlega pompus og sem kani verð ég últra cool og kæruleysisleg. Magnað. Rifjaðist líka upp fyrir mér hvað þetta getur verið gaman. Ótrúlegt hvað fólk segir um mann þegar það veit ekki að maður skilur það sem það er að segja. Ég labbaði heim úr bænum. Á leiðinni sá ég kött. Ég kallaði á hann og bað hann að fylgja mér heim. I'ts the sickest thing.. hann fylgdi mér alla leiðina. Upp að dyrum.
Riðlakeppni
Mánudagur, 28. júní 2004
Ég segi ekki orð.
SMS
Mánudagur, 28. júní 2004
Fékk sms áðan: "Sa thig a hringbrautinni, thu keyrir eins og bankaraeningi" Já.. ég gæti átt framtíðina fyrir mér við að keyra getaway car, en ég fæ aldrei nein bitastæð tilboð. Bara einhverjir dóphausar sem senda mér tölvupóst áður en þeir fara og ræna banka í Hafnarfirði. Það gengur auðvitað ekki upp. Reyndar er ekki furða að ég hafi verið að flýta mér. Var að ná mér í Ladykillers the original. Ég er að spóla til baka og svo læt ég mig fallast í sófann með maxi popp og horfi. Fróðlegt að sjá hversu vel hún eldist, hef nefnilega heyrt að það sé ekkert varið í þá sem er í bíó núna.
29. júní 2004
Þriðjudagur, 29. júní 2004
Ég byrjaði daginn á því að fara í klippingu. Settist í stólinn og sagði: "gerðu mig eins og kvikmyndastjörnu".. -sem er nákvæmlega það sem Lilja gerði. Það var alveg komin tími á mig, fór síðast í klippingu 17. desember á síðasta ári. Ég var steinhissa á því að hún skyldi muna eftir mér, hálfu ári eftir að hún klippti mig í fyrsta skipti. "Ef ég á að vera alveg hreinskilin þá man ég eftir þér vegna þess að mér fannst þú svo skemmtileg", sagði hún. Enda.. þegar ég hugsa út í það.. þá fór ég á kostum og gerði stólpagrín að sjálfri mér og köstunum sem ég tek þegar ég hætti að þola toppin á mér og fer í skæra-æði. Enda kom ég í emergency skíta-reddingu þegar eftir að ég hafði rankað við mér inná baði með skæri í höndunum og vaskinn fullann af hártoppnum á mér. Ég hafði víst klippt aaaaaðeins of mikið vinstra megin en hún faldi það eins og pró. Ég má ekki eiga skæri. Fór þessu næst að hitta vinkonu mína yfir kókglasi og mat. Við ræddum daginn og veginn. Karlmenn, konur, börn, bleyjur, station bíla... Klukkan tólf fór ég að ná í samningana, bréfið frá prestinum og setti þetta allt í umslag. Klukkan tvö var skrifað undir og klukkan korter yfir kvöddumst við blaðamaðurinn fyrir utan sýslumanninn. Þá fór ég í Kringluna að versla smá. Ég hef þurft strong lead undanfarið, eitthvað til að halda mér við efnið. Í gær var ég spurð hvort ég gæti notað menn for sex? Ég er ekki viss um að ég gæti gert það, þó ég ætlaði mér það. Hef ekki ennþá hitt þann mann sem er ekki tilbúinn sjálfviljugur að love me.. and leave me. Still.. the question remains.. Maður veit ekki. Hver veit hvað ég er að hugsa. Ég kem sjálfri mér stöðugt á óvart og í kvöld er ég að fara út að borða..
Spam
Miðvikudagur, 30. júní 2004
Það er orðið all augljóst að blacklist græjan sem ég setti upp hefur ekki lifað flutningana af. Ég hef ekki undan að eyða út helvítis kommenta spammi. Ég þarf að finna mér tíma til að sinna þessu heimasíðudóti... Jóhanna er að fara til Frakklands á morgun með ömmu sinni. Þetta verður geggjuð ferð.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Eftir vinnu sótti ég Dodda og fór með krakkana að versla. Það fyrsta sem Doddi gerði þegar hann kom inn í búðina var að ganga á kassaröðina í búðinni, með leikskólakórónuna á höfðinu, og segja við allt afgreiðslufólkið: "hæ, ég á afmæli í dag". Þau voru voða sæt við hann og óskuðu honum til hamingju með afmælið en þegar hann var búinn með röðina voru allir hlæjandi, bæði afgreiðslufólk og viðskiptavinir. Ég stoppaði hann af þegar mér varð ljóst að hann ætlaði að tilkynna öllum í búðinni þessa stórfrétt. 
