Örlög feigs föður.

Ég trúi á örlög. Snjór. Logndrífa. Það gæti hafa gerst í gær. Samt er lengra síðan. Mun lengra. Mjög langt reyndar. Ég var nýgifur, tiltölulega, og barnið nýfætt, tiltölulega. Maður var eins og aðrir nýbakaðir foreldrar. Stressaður. Andar það? Borðar það nóg? Borðar það of mikið? Er útidyrahurðin lokuð? Ábyrgur en áhyggjufullur faðir. Það eru núna 20 ár síðan. Desember 1985. Jól.

Ég vaknaði. Vissi ekki hvar ég var í fyrstu. Svo rofaði til. Konan nýgift við hliðina á mér. Barnið sofandi. Mér leið illa. Sveittur. Ringlaður. Ruglaður. Þetta var ótrúlega raunverulegt. Draumurinn. Martröðin. Það var nokkuð ljóst. Ég var feigur. Örlög mín voru ráðin. Ég hafði alltaf trúað á eitthvað stærra. Meira. Eitthvað sem stjórnaði, togaði í spotta. Því voru áhrifin meiri. Mér brá. Ég hugsaði til barnsins. Ég myndi ekki sjá það lengur. Ég hugsaði um nýju konuna. Ég myndi ekki sjá hana aftur. Örlögin höfðu tekið í taumana. Ég leit á klukkuna. Sex. Dagurinn rétt að byrja. Síðasti vinnudagur fyrir jól. Kviknar hugmynd.

Ég myndi taka örlögin í mínar hendur. Yrði heima allan daginn. Fengi mér frí og hugsaði um barnið og konan gæti fari út. Verslað. Ég myndi gera sem minnst. Helst ekkert. Þá gæti ekkert gerst. Öruggt. Ég er ekki frá því að það hafi hlakkað smá í mér. Örlögum storkað. Ég var orðin rólegur. Fékk mér kaffi. Ristað brauð. Ostur. Marmelaði. Lagði Tímann á borðið. Las. Ég hefði betur haldið áskriftinni á Mogganum. Helvíti þunnur Tíminn alltaf. Denni Dæmalausi þó alltaf góður en Tíminn myndi ekki duga mér allan daginn. Varla.

Ég kvaddi konuna með kossi. Sagðist vera hálfslappur. Veikur. Fannst ekki rétt að vera að angra hana með þessum áhyggjum. Stakk frekar upp á því að hún nýtti tækifærið og fengi sér frískt loft. Hún hafði undirbúið allt. Mjólk í pela. Leiðbeiningar. Barnamauk. Ég myndi kannski laumast sjálfur í eina krukku. Fínt á bragðið. Auðmelt. Barnið sofnað aftur. Ég settist í stólinn í stofunni og horfði á snjóinn falla slyttislega til jarðar. Strætóskýlið beint fyrir framan. Útvarp Reykjavík. Nú verða sagðar veðurfregnir frá Veðurstofu Íslands. Strætisvagn stöðvaði fyrir utan. Ískur í bremsum. Kólnandi veður framundan. Hálka.

Ég hlýt að hafa dottað í hægindastólnum því ég hrökk upp með andfælum. Hljóð í fjarska. Barnið! Ég gekk inn í herbergið. Andardrátturinn eðlilegur. Hljóðið nálgaðist. Ég, fram aftur. Settist. Flugvél? Ég var enn smá ringlaður eftir svefninn en ég var ekki frá því að hljóðið færi vaxandi. Ærandi. Ég fylltist skelfingu. Hljóðið fór stöðugt vaxandi og nálgaðist. Það rann upp fyrir mér ljós. Flugvélin stefndi á húsið. Maður storkar ekki örlögunum. Ég hugsaði um barnið. Ég varð reiður yfir óréttlætinu. Afhverju það líka? Mér datt ráð í hug. Ef örlögin höguðu því þannig að dagar mínir væru taldir þá myndi ég ráða því hvar það yrði. Og bara ég einn. Ég hljóp af stað og stefndi út. Reif upp útidyrahurðina og út á tröppur. Rann. Í fallinu hugsaði ég með mér að ég hefði betur klárað að setja upp handriðið á tröppurnar eins og ég hafði lofað konunni fyrir jólin. Áætlunarflugvélin flaug sýna leið með túrista til landsins. Ég var í hálfan mánuð á spítala. Ég trúi ekki á örlög.

Skemmtilegt blogg hjá þér - er nýbyrjuð að lesa (og já, kokgleypti ruslageymsluævintýrið :$)

Ein örstutt spurning: er Doddi á leikskóla í vesturbænum?

Ég trúi þér. En hver er lausnin?

Lausnin?

"Svarið við spurningunni er augljóst, fyrir þá sem hafa glöggt auga, og hægt að finna í þessari bloggfærslu. Þeir sem svara.. vinsamlega rökstyðjið." segir anna.

Ég svaraði en gat ekki rökstutt og greinilega ekki með glöggt auga. Hvar er lausnin í bloggfærslunni?

Djöfull. Ég var ekki einu sinni nálægt því.

Anna: ég spyr af því að stelpan mín á "kærasta" á leikskóla í vesturbæ sem heitir Doddi - ég er orðin virkilega forvitin hvort þú ert mamma þess Dodda. Og þá fer ég að trúa á tilviljanir

Ef stelpan þín heitir Xxxx.. þá grunar mig að gifting sé í vændum, rétt upp úr 10. bekk!

ÓMÆGOD hvað þetta er lítill heimur

Hún var í allt gærkvöld að hlæja að "brandaranum" hans Dodda: þú "ætlaru ekki að segja bæ við fóstruna?" - hann "mig langar svo í pulsu!". Ok þetta er soldið mikill svona you-had-to-be-there brandari, en henni fannst þetta alveg beyond fyndið. Súrealismi er mjög fyndinn þegar maður er 5 ára.

Ég held annars að hún hafi aðallega orðið skotin í honum því hann er stilltastur (opinber titill á leikskólanum held ég). Annað en gaurar eins og sá sem er óþekkastur - mín dama er greinilega ekki komin með bad-boy syndrómið (thank god)

Annars verðum við endilega að leyfa þeim að leika saman við tækifæri - ég er amk meira en til ef þú ert

Bara vinsamleg ábending frá mér.

Kannski ekki rétt að setja nöfn á fólki/börnum inn á svona vef (sem allir geta lesið) ef fólkið/börnin gera það ekki sjálf og/eða vita af því sbr. þennan óþekkasta.

Díses - sorrý sorrý sorrý - var ekki alveg að hugsa. Maður gleymir stundum hvað þetta net er opið, finst að enginn spái í svona "einka"samræður.

Mun ekki gerast aftur - algert hugsunarleysi

Hann kann að koma fyrir sig orði.. hahaha

Já ég er sko alveg til. Sendu mér póst á spam@anna.is til að skiptast á nánari upplýsingum um heimilisföng, síma og þessháttar. (tók út nafnið á óþekkasta stráknum )

Doddi er voða stiltur og hefur í raun alltaf verið það. Sækist ekki í mikil læti eða djöfulgang. En hann er mikill súrrealisti eins og sést best á sumum teikningunum hans. Hann hefur ímyndunnarafl í lagi, eins og fleiri.

Já.. ekki það, ég lít ekki á póst frá þér sem spam. Ég bara gef ekki upp netfangiið mitt á síðunni.. þ.e. ekki þetta augljósa sem ég nota alltaf. anna atmerki anna punktur is. Fæ nógu mikinn ruslpóst fyrir frá róbottum sem safna netföngum fyrir.

Þér er að sjálfsögðu fyrirgefið og engin skaði skeður. Mér finnst það ekkert neikvætt að vera óþekkastur. Eru það ekki yfirleitt þeir sem verða svo forstjórar eða forsætisráðherrar? Doddi ætlar að verða teiknari.

Nákvæmlega - stundum hef ég áhyggjur af því hvað hún er "of stillt" - á ekki td forvitni að vera gáfumerki? Maður getur reyndar haft áhyggjur af *öllu* sem við kemur börnunum manns

Þessi færsla sem þú vísaðir í er alger snilld - ég sé mikið eftir að skrifa ekki svona niður varðandi stelpuna. Ég spurði hana reyndar um daginn hvað hún ætlaði að verða þegar hún yrði stór og hún sagði "sama og þú!". Ég varð náttla ofsa montin alveg og spurði "ætlaru að vinna á skrifstofu?". Þá kom alveg STÓRT hik á hana - ok eiginlega bara skelfingarsvipur. Ég sagði að þetta væri alveg ok, að fullt af fólki vinni á skrifstofu og það geti verið alveg fínt (hvítu lygarnar sem maður mokar oní börnin sín!). Hún hefur auðvitað ekki hugmynd um hvað ég geri (frekar en flestir aðrir, þrátt fyrir að hafa hlustað á korters starfslýsingu frá mér).

Anyway - ég er komin frekar langt off topic

Já börnin mín koma með mér í vinnuna, eru hjá mér í heilan dag og eru engu nær um hvað ég geri for a living í lok dagsins. Gjörsamlega engu. Enda tala ég kínversku í vinnunni, þ.e. það skilur mig engin.

En það er ágætt. Maður verður að vera soldið mistískur í augum barnanna sinna finnst mér. Nógu fljótt átta þau sig á því að maður er bara manneskja eins og þau. Sem er glatað. Af hverju öðlast maður ekki súperpower við að verða foreldri og þá á ég ekki við að kyssa á bágtið til að laga.

Ég er að meina meira eins og að sjá í gegnum stál, lesa hugsanir, sjá lottótölurnar fram í tímann. Eitthvað sem virkilega kemur að gagni!

well ég held ég hafi verið orðin tvítug þegar ég virkilega fattaði að mamma og pabbi ættu sitt eigið líf sem snerist ekki bara um að vera foreldrar okkar systkinanna ekki það ég vissi auðvitað að þau færu út og gerðu alls kyns hluti, en ég var bara ekki að skynja þau sem sjálfstæðar persónur með eigin áhugamál osfrv.

Enda fannst mér alveg fáránlegt að skoða gamlar myndir af þeim þegar ég var krakki, þe partýmyndir og svoleiðis, frá tímanum eftir að við fæddumst. Ég skildi ekki hvað þetta gamla lið var eitthvað að halda partý og drekka og *skemmta sér* og svoleiðis. Það má kannski geta þess að þau voru ca 24 ára á myndunum.