 |
|
|
|
 |
Swept away..
Föstudagur, 14. maí 2004
Þegar ég vaknaði í morgun reis ég upp og stundi: "Hvað gerðist?" Leit í kringum mig.. hvað er ég að gera í sófanum? Með kveikt á sjónvarpinu? Hvað er klukkan? Klukkan var fimm, ég á sófanum og Jude.. þvílík vonbrigði. Hann hefur sofnað þegar hann var búinn að lesa fyrir krakkana. Ég hef sofnað við að bíða eftir honum. Ok Anna.. klukkan er fimm.. krakkarnir eru sofandi, hann er sofandi.. there's still time! Ég stóð upp og hóstaði upp fjöður úr kraganum á undirkjólnum sem var vel krumpaður eftir nóttina, læddist inn í herbergi og sá þá fallegustu sjón sem ég hef á ævinni séð. Jude lá sofandi á bakinu með sængina hálfa yfir sér miðjum, börnin hans við hliðina á honum. Ég sá þau reyndar ekki fyrr en þremur mínútum seinna þegar ég gat hrist af mér störuna. Ég fór að velta því fyrir mér hvernig stæði á því að undanfarna daga hef ég ekki getað sofnað.. en svo þegar Jude Law kemur í heimsókn.. þá slokknar á mér fyrir framan sjónvarpið? Ég tyllti mér varlega á rúmið og starði á hann. Eru allir karlmenn fallegir þegar þeir sofa? Nii.. ekki svona. Samt fannst mér eins og ég hefði lifað þetta andartak áður.. fyrir mörgum, mörgum árum. Meikar það sense? Ég rétti varlega út höndina og ætlaði að strjúka yfir brjóstkassann.. en kippti henni að mér þegar hann klóraði sér í nefinu og umlaði eitthvað. Úff.. hann er meira að segja sætur þegar hann klórar sér í nefinu. Ég á bágt. Ég beið í smá stund og horfði á hann. Ég komst að því að ég yrði sátt ef ég myndi gera þetta for the rest of my life. Sitja með aðra rasskinnina á dýnunni og horfa á Jude sofa. Mér var samt orðið pínu illt í rasskinnini svo ég mjakaði mér aðeins lengra upp í rúmið. Eitthvað hef ég gert það klaufalega því hann rumskaði aðeins og dró mig til sín. Hann var ennþá sofandi en með mig í fanginu og ég... með alvarlegar hjartsláttatruflanir. Datt í hug að það væri nú soldið fyndið ef ég myndi fá hjartaáfall og steindrepast.. en hafði meiri áhyggjur af fjöðrinni sem hafði sogast upp við nefið á honum og fests í skeggrótinni. Nú fylgdi hún andardrætti hans og hann saug hana inn.. og út.. inn og út.. um nefið. Ég teygði út höndina og náði fjöðrinni rétt í sömu andrá og hann nuddaði á sér nefið aftur. Ég lagði höfuðið varlega á öxlina á honum, lokaði augunum og vit mín fylltust af.. honum.. það fór um mig sæluhrollur sem hann hefur fundið því hann breiddi yfir mig sæng og tók fastar utan um mig... Í þessari stellingu vaknaði ég klukkan sjö og þegar ég opnaði augun mætti ég augum Jude. Í þeim sá ég skelfingu. Skrítið.. hvað ég upplifði þetta sterkt sem dejavu. Við horfðumst í augu eitt augnablik og þá mundi ég.. Þetta er dejavu. Ég spratt á fætur og bleikt fiðrið úr kjólnum þyrlaðist upp í kringum mig. Hann hnerraði. "God bless you?" sagði ég og flýtti mér fram. Verð að viðurkenna að ég hef alltaf verið svaag fyrir nývöknuðum mönnum. Varð að halda mér í handfangið á ísskápnum til að stoppa mig af, því mig langaði að hlaupa aftur inn í herbergi.. en skelfingin í augunum á honum.. hvar hafði ég séð þetta áður? Í þessum augum? Var það í bíómynd? Var hann hræddur við mig??? What the... Hnúarnir á mér voru orðnir hvítir og komnir brestir í handfangið á ísskápnum þegar hann kom fram, á nærbuxunum. Handfangið gaf sig samstundis. Ég stóð við ísskápinn með handfangið í höndunum og spurði hvort hann vildi kaffi. Á íslensku. Hann brosti og ég endurtók spurninguna á ensku. "Yes please", úúúú hann er kurteis líka. Ég stóð og ríghélt ennþá í handfangið sem hafði nokkrum mínútum fyrr verið fast á ísskápnum og horfði á eftir honum inn á bað, varpaði öndinni léttar og fór að hella uppá kaffi. Hálftíma síðar sat Jude fullklæddur í eldhúsinu hjá mér með rjúkandi kaffi. Við vorum að ræða íslensk stjórnmál, krakkarnir vaknaðir og að spila kappakstursleik í playstation. Rétt fyrir klukkan níu var ég orðin stressuð og sagði honum að ég þyrfti að mæta í vinnuna. "See you tonight?" spurði hann og sama hvað ég gáði, ég sá enga hræðslu í augunum. Auðvitað svaraði ég játandi. Come on! Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom í vinnuna var að senda tölvupóst: To: Samstarfsfólk Kæra samstarsfólk. Ég kemst ekki út að borða í kvöld og mun taka mér frí í næstu viku. Skemmtið ykkur vel!. Kveðja, Nú er klukkan að verða fimm og ég... ætla heim í bað. | anna | 16:58 |
comments
Jude hefur svo sannarlega verið þér góður innblástur, útblástur, innblástur, útblástur... Verður framhald í næsta þætti? Eða bloggarðu bara eftir vikuna? Nr. 4 | posted by: Atviksorða-Anna | 14.05.2004 | 19:01:22 | [+] |(btw ég held að ingo sé að gefa þér mental image af ómótstæðilegum skítalubba, just the way you like´em) Nr. 5 | posted by: Atviksorða-Anna | 14.05.2004 | 19:02:58 | [+] |Sumir okkar eru fallegir sofandi eða ekki. Svei mér þá young miss Cartland, held að þú ættir að fara gefa út ævisögu þína. Þetta var reglulega rómantískt og fallegt. Byggðir spennuna upp og komst svo með endir sem kallar á framhald. Einhver á alla mína samúð. Það hlýtur að vera erfitt að vera giftur konu sem setur þverslánna svona ofsalega hátt. Nr. 8 | posted by: Organistinn | 14.05.2004 | 22:18:35 | [+] |Hann heyrði hana koma inn í herbergið. Fann að hún stóð yfir honum og horfði á hann. Hann þorði ekki fyrir sitt litla líf að opna augun. Hvernig í ósköpunum hafði hann komið sér í þessa stöðu. Hann var á leiðinni til Evrópu í einkaþotunni með krakkana þegar þau höfðu ákveðið að millilenda á Íslandi. Þau höfðu heyrt eitthvað um landið. Það væri öðruvísi. Different. Fólkið stórskrítið. Trúði á álfa. Drauma. Steina. Drauga. Yfirnáttúrulega hluti. Lendingin gekk vel og limmósínan sótti þau og fór með þau upp á hótel. Hótel Borg. Gamalt og lúið en miðsvæðis. Ágætt því þau ætluðu að stoppa stutt. Það fóru sögur af því að þar væri reimt. Sjarmerandi gamalt hótel. Þau tróðu sér í gegnum gamla hringhurðina og tékkuðu sig inn. Law. Jude Law. Hann var ekki alveg viss hvernig það gerðist en þegar þau voru á leiðinni út um hringhurðina á hótelinu þá var hann ekki frá því að hann sæi ljósblossa. Síðan varð allt svart. Skyndilega voru þau stödd í íbúð. Lítilli íbúð sem hann hafði aldrei séð eða komið í áður. Hann var hálf ringlaður en leit strax í kringum sig og sá að krakkarnir voru jafn utanveltu og hann. Hann var staddur í stofunni. Þarna bjó augljóslega fjölskylda. Myndir. Maður. Kona. Tvö börn. "Hi, I´m anna. Welcome. I can see that you got my e-mail". Honum krossbrá og leit snöggt við. Þarna stóð dökkhærð kona og bauð hann velkomin. Hvaða djöfuls e-mail var hún að tala um. Hann sem notaði ekki einu sinni tölvupóst. Honum var hætt að lítast á blikuna en reyndi að bera sig vel og sagði "Yes, thank you". Konan horfið á hann eins og í leiðslu en sagði síðan allt í einu upp úr þurru "why don´t you put the kids to bed". Börnin voru stjörf af hræðslu og hann sá að það eina rétta í stöðunni var að hlýða konunni og reyna í rólegheitum að finna leið út úr þessu. Konan vísaði honum á herbergi og hann fór inn og heyrði hana fara inn í annað herbergi. Hann reyndi að róa börnin og að lokum sofnuðu þau. Hann hlýtur að hafa sofnað líka. Vissi ekki hve lengi. Vaknaði þar sem hún stóð yfir honum og horfði á hann. Starði reyndar. Hann lét sem hann svæfi en allt í einu klæjaði honum svona rosalega í nefið. Hún settist á rúmmið. Mjakaði sér nær. Hann var orðinn hræddur en sá að eina leiðin til að komast lifandi frá þessu var að þýðast konuna. Hann þóttist því rumska og dró hana aðeins til sín. Honum leið orðið ansi illa. Einhver andskotans fjöður var föst í skegginu á honum, kítlaði á honum nefið og var að gera hann brjálaðann. Hann þorði samt ekki að fjarlægja hana. Loksins. Konan tók fjöðrina og lagði höfuðið á öxl hans. Skelfing hans var orðin alger. Hann dró sængina betur yfir sig en tók um leið óvart fastar um konuna. Hann þorði ekki að hreyfa sig og hægt og rólega varð andardráttur hennar hægari. Hún var sofnuð. Hann reyndi að halda sér vakandi en sofnaði brátt. Þau hrukku bæði upp í einu og hann var alveg viss að hún nam skelfinguna í augum hans. Hann hnerraði um leið og konan stóð upp. Fiðrið úr kjólnum hennar þyrlaðist yfir hann. "God bless you?" sagði konan og fór fram. Hann lá í rúminu. Ætlar þetta ekki að taka enda? hugsaði hann. Hann stóð upp, klæddi sig, gætti að börnunum. Þau voru enn sofandi. Hann fór fram. Konan stóð í eldhúsinu og hélt á einhverju í hendinni. Hann sá að ískápurinn var illa farinn. "Var hún lunatic" hugsaði hann. "Viltu kaffi?", sagði konan. Hann hváði. Hún endurtók. "coffee?". Hann þáði kaffið. Veitti ekki af. Krakkarnir komu fram og konan segir þeim að fara í tölvuleik. Síðan fer hún að tala um íslensk stjórnmál og hvað leiðtogi þeirra sé sterkur. Hann sé núna að berjast gegn stærsta auðhring á Íslandi og sé að hafa betur. Þetta er orðin alger geggjun. Eina hugsun hans núna er hvernig hann komist héðan. "Mamma. Mamma. Vaknaðu. Klukkan er orðin sjö. Þú brosir sofandi mamma" segir sonur konunnar. "Mamma vaknaðu. Við þurfum að fara í skólann." Ljósblossi blindaði hann og börnin hans eitt augnablik og svo varð allt svart. Hann gekk út úr hringhurðinni og út á götuna. Hann leit við furðu lostinn á hringhurðina og hristi svo hausinn og hélt út í íslenska vorið. Nr. 9 | posted by: igor | 15.05.2004 | 0:10:09 | [+] |
|
