Miðvikudagur, 05. maí 2004
Eins og ég vissi þá er ég í spennufalli eftir flutning verkefnisins míns í dag.
Er að spila rólega tónlist til að ná mér niður. Líður eins og hver einasta fruma ætli út úr líkamanum á mér og allar í sitthvora áttina.
Já.. það er eitt enn sem fer í taugarnar á mér við hressa þjónustufulltrúa auglýsingarnar sem hún Þórdís var að gagnrýna um daginn, og það er ömurleg afbökun á annars snilldar TV series theme lagi úr S.O.A.P. Hef bara ekki haft tíma til að kvarta yfir þessu fyrr og ég verð að minnast á þetta.
Mér finnst það jaðra við helgispjöll að gera svona lagað og auka ennþá meira á ótrúverðugleika þess sem er að auglýsa. Í mínum huga er S.O.A.P það sem gerði mitt líf eitthvað svo dásamlega.. eðlilegt á þessum tíma. Nei ég segi nú bara svona. En þessi fjölskylda er líklega sú mest dysfunctional sem ég hef fylgst með og þetta var dásamlegt húmor. Við gátum svo þakkað trúarofstækis vitleysingjum í Bandaríkjunum það.. að þáttunum var cansellerað akkúrat þegar Jessica var búin að finna ástina hjá Bin Laden og hann var að fara að taka hana af lífi. Mér var slétt sama þótt geimverur væru komnar inn í myndina. Það var eðlilegt framhald úr því sem komið var. hehehe
Ég er alltaf að bíða eftir því að einhver sjónvarpsstöð taki upp endursýningu á þessum þáttum, því þeir eldast ótrúlega vel. A.m.k. þeir sem ég hef séð nýlega.
Blaðamaðurinn átti einu sinni síma sem hægt var að semja tóna í.. og ég samdi SOAP eftir eyranu. Verst að ég kunni ekki að senda hringitóninn í annan síma og átti ekki snúru.. því ég hef ekki fundið þennan hringitón eins flottan og ég gerði hann. Þetta verður jú að vera rétt tempó og tónhæð. Annars er ekkert gaman af þessu...
"This is the story of two sisters. Jessica Tate and Mary Campell,"


