Laugardagur, 01. maí 2004
Þessi mynd er slök. Mjög slök. Depp hafði ekki úr miklu að moða.
<VARÚÐ SPOILER!>
Það var ekkert í þessari mynd sem ekki var miklu betur gert hjá Alan Parker í Angel Heart. Reyndar.. Turturro er alltaf góður. Unun að horfa á manninn. En Depp var ekki að geraða. Kannski þess vegna sem hann hefur aldrei meikað það á listann.
</VARÚÐ SPOILER!>
Annars líður mér svona. Og sé að þetta er árstíðarbundið.. með lögin. Sem mér finnst alveg stórmerkilegt.
Þetta lag er svo töff að það hálfa væri nóg. Enda er þessi mynd.. ..flott.
By-gons.
Helvítis stuðarinn á bílnum mínum. Hann pirrar mig. Ég finn út úr þessu. Það sagði einu sinni við mig kona að ég væri eins og köttur. "Það virðist ekki skipta máli hvað gerist, þú lendir alltaf á fjórum fótum". Hef reyndar ekki fjóra fætur.. -By-gons.
Þetta er hinsvegar alveg rétt hjá henni. Ég redda mér alltaf. Hef alltaf gert það og kem alltaf til með að gera það. Ég verð samt soldið leið á því stundum og langar að einhver komi og reddi fyrir mig. Það bara kemur ekki til með að gerast.
Þegar ég var að keyra heim úr bíó rifjaðist upp fyrir mér þegar við keyptum Toyotu druslu þegar Doddi var lítill. Daginn eftir að við keyptum þennan bíl fór hann ekki í gang. Classic.
Mundi ég ekki eftir því að blaðamaðurinn var í FÍB sem var perk í vinnunni. Ég hringdi..
FÍB maður: Félag íslenskra bifreiðaeiganda.
Anna: Góðan daginn. Skil ég það rétt að allir félagsmenn eigi rétt á einum fríum drætti á ári?
FÍB maður: Já.
Anna: Geturðu sent mér mann, ég þarf að fá drátt í dag.
Hann sendi mér ljótan kall... en hann dró bílinn á verkstæði.
Á verkstæðinu var mér sagt að það væri þetta og hitt að bílnum og ég spurði þá út í alteratorinn, hvort hann væri í lagi. "Já blessuð vertu", sagði gæinn, "allt í lagi með hann". Svo brosti hann góðlátlega að þessari vitlausu stelpu sem þurfti að fara og gá að númerinu að bílnum sínum því hún mundi það ekki.
En bíllinn hélt áfram að drepa á sér í tíma og ótíma og gaf frá sér óhuggulegt hátíðnihljóð þegar hann var í gangi. Ég fór með bílinn aftur og bað þá um að skipta um alterator. Nei.. þeir vildu það ekki. Sögðu mér að ég væri nú bara að ímynda mér.. það væri ekkert að honum. Þetta væri örugglega viftureimin. Ég sagði þeim að þetta væri ekkert viftureimin, hún gæfi frá sér allt öðruvísi hljóð þegar hún er of slök. Mikið rétt.. ekkert að viftureiminni en þeir voru búnir að bíta það svo fast í sig að þetta væri ekki alteratorinn að það var ekki hægt að koma þeim í skilning um að ég vildi nýjan.
Ég endaði á að fara til frænda míns sem er snillingur í rafmagni í bílum. Ég keyrði bílinn inn á gólf á verkstæðinu hans og þegar ég drap á honum og kom út sagði hann: "Þetta er alteratorinn, bíllin verður tilbúin seinna í dag".
Eftir að bíllinn fékk þennan blessaða alterator sló hann ekki feilpúst. Ég segi nú bara um þessa töffara eins og Nornirnar: Fávitar.
Fékk líka einu sinni stöðumælasekt út á bíl sem ég átti fjórum árum fyrr. Nema ég vissi að það var ekki fræðilegur möguleiki á að þessi bíll hafi verið á götunni. Af hverju? Jú.. þetta var Honda Civic, fyrsti bíllinn minn.. sem var orðin lúinn.. svo ég keypti mér annann og tók þennan fyrri niður í frumeindir með pabba í varahluti. Þegar við vorum búin að strippa bílinn drógum við hann upp í gamla bílakirkjugarðinn þar sem við tókum undan honum öll dekkin. Að því loknu.. .þá rústuðum við bílnum.
Hann var.. no more.
Ég var hin rólegasta enda var ég löngu búin að láta afskrá þennan bíl. Hringdi og lét vita að þetta væru mistök. Bíllinn væri ekki til. "Neibb.. þú sleppur ekki með þetta kona góð var svarið". Þegar sektin var farin að hlaupa á tugum þúsunda og komin í lögfræðing hringdi ég aftur og fór fram á að fá að sjá upprunalega miðann sem var settur á bílinn. Vildi fá að heyra lýsinguna á bílnum. Úps.. Var þetta þá ekki hvít Lada.. ekki rauð Honda Civic. Type-o í númerinu hjá stöðumælaverðinum.
Djöfull glotti ég. Þeir hefðu átt að skoða þetta strax eins og ég bað þá um. Alveg eins og strákarnir á verkstæðinu. Af hverju hlustar fólk ekki á mig?
Ég þarf að fara niður í Bernhard og ná mér í stuðara. Fyndið. Það er maður sem vinnur þar í varahlutunum sem reddaði mér on countless occasions varahlutum í gömlu Honduna mína. Þegar ég keypti mér ljón á veginn.. tók Bernhard umboðið yfir og ég get aftur farið til hans að kaupa varahluti.
Er lífið ekki skrítið?
Ég held reyndar að hann þekki mig ekki lengur. Enda liðu mörg ár frá því ég gaf Honduna og þangað til ég fékk mér Peogeot-inn. Samt fyndið. Hann kannast við mig.. en kemur mér ekki alveg fyrir sig. Enda vantar Honduna. Ég skil það vel. Stundum þekkir maður ekki fólk nema það sé í sínu rétta umhverfi.