Laugardagur, 08. maí 2004
Ég sit hér, í netasokkabuxum, leðurpilsi og litlum bol sem ég keypti í gær. Búin að fá álit frá helsta álitsgjafa mínum, Jóhönnu, og hún segir að ég sé flott. Gæti alveg eins litið út eins og fáviti því Jóhanna veit að ég er að fara út í kvöld og Jóhanna vill ekki að ég finni mér annan mann. Það er allt í lagi. Ég er ekki að fara að finna mér mann í kvöld. En hún veit það ekki.
Doddi er svakalega hrifinn af netasokkabuxunum. Er alltaf að koma öðru hvoru og strjúka yfir þær, yfir lærið á mér, með óttablandinni virðingu. Sem minnir mig á eldrauðu plast buxurnar mínar.
Ég saumaði mér einu sinni eldrauðar buxur úr glansandi plasti. Sat við borð á bar þegar það kom maður upp að mér. Hann horfði á buxurnar og hægt og rólega teygði hann fram höndina þangað til hún rétt snerti á mér lærið. Allan tímann hafði hann ekki augun af buxunum, eins og í leiðslu, en þegar hingað var komið leit hann upp. Blaðamaðurinn sat á móti mér og hann sagði ögrandi: "þorirðu?". Ég sagði ekki orð. Maðurinn leit aftur á buxurnar, ennþá með höndina yfir lærinu á mér en snerti mig ekki, var eins og frosinn. Ekkert okkar hreyfði sig. Eftir smá stund dró hann höndina hægt að sér og sagði: "ég þori ekki, en þetta eru flottustu buxur sem ég hef séð". Svo tók hann tvö skref afturábak, hafði ekki augun af buxunum, snéri sér við og fór. Þetta var rétt hjá manninum. Þetta voru hrikalega flottar buxur.
Fyrir ca 2 árum síðan var ég stödd í Virku og sá ennþá flottara svona efni, eldrautt og úr plasti nema þetta plast andar svo ég á ekki eftir að eiga í erfiðleikum með að klæða mig í þær og úr. Ég keypti mér efni í buxur sem ég saumaði aldrei... en ég á efnið ennþá...
Dettur mér í hug. Ég ætlaði einu sinni að sauma mér buxur með rennilás að framan sem nær alveg aftur á rass. Þegar maður opnar rennilásinn alveg... þá hreinlega detta buxurnar í sundur. Hver veit nema ég sameini þessar hugmyndir í einum eldrauðum plast buxum sem hægt er að renna í sundur með einu handtaki.
Við vissar aðstæður, gæti það verið.. hentugt..