Love actually. Fín mynd. Horfði á hana í gær. Stuttu seinna var ég staddur á Nasa. Settist við eitt borðið með hvítvínsglas í hönd. Sötraði. Horfði í kringum mig. Á fólkið. Ég var búinn að sitja drykklanga stund þegar dökkhærð kona í litlum bol, leðurpilsi og netsokkabuxum snéri sér skyndilega að mér. "Áttu eld" sagði dökkhærða konan. "Ha...ég. Nei, ég reyki ekki" náði ég að muldra. "Reyndar ekki ég heldur" sagði hún og bjóst til að labba í burtu þegar hún snéri sér eitt augnablik við og sagði. "Getur verið að ég þekki þig?" Mér vafðist tunga um tönn. "Ha...mig. Held ekki."

Þegar ég labbaði út stóð dökkhærða konan og talaði við hávaxinn, myndarlegan mann um tvítugt. Lærdómur sögunnar er sá að netsokkabuxur geta látið miðaldra menn missa málið.

Hehe - þú hefur greinilega meiri viljstyrk en ég þegar það kemur að rúmlega tvítugum, myndarlegum karlmönnum segi þér betur frá ævintýrum helgarinnar í pósti á eftir - ég er þvílíkt að gefa vinkonum mínum nóg að slúðra á þessa dagana

Ég man aldrei hvað ég er gömul. Það er minn veikleiki.

Igor: Ég var ekki á Nasa. Ef ég hinsvegar hefði verið á Nasa. Hefðir þú gefið þig fram? Ég hefði ekki farið framhjá þér þar sem ég lýsti í hverju ég var.

Bara ég:

Ég var 42 ára tvö ár í röð. Áttaði mig allt í einu á því, rétt fyrir afmælið mitt eitt árið, að það var víst 42 ára afmælið sem var í aðsigi - og ég sem var búin að standa í þeirri trú í næstum heilt ár, og halda því fram við alla sem spurðu, að ég væri 42. Þannig að ég upplifði eiginlega aldrei að vera 41 árs.

Þetta er merkilegur kvilli. Samt ekki svo mjög. Er það skrítið að maður gleymi þessu? Það er ekki eins og þetta skipti máli og maður hugsi ekki um annað.

hvaða hvaða.. missa málið hvað? Það er ekki eins og ég bíti frá mér. A.m.k. ekki fast..

Netsokkabuxurnar, anna. Netsokkabuxurnar. Sjá komment tvö.

Já þú meinar..

Not to worry. Ég þori ekki að fara út úr húsi í netsokkabuxum í bráð.

Mér líður strax betur.

eða verr.

Ég er einmitt í miklu stuði fyrir vatn.