Mánudagur, 17. maí 2004
Ég hefði viljað ganga heim, því þegar leikhúsið var búið byrjaði að rigna. Það er frekar hlýtt úti, meira að segja á minn mælikvarða og ef það er eitthvað sem ég elska þá er það svona rigning eins og var í kvöld. Stórir þungir dropar. Byljandi rigning þannig að maður verður blautur inn að beini.
Það er hinsvegar magnað hvað tónlist grætir mig.
Í hléinu:
Anna: Ég græt svo mikið þegar hún syngur.
Júlía: Græturðu því þig langar í sígó?
Anna: Já ég bara græt því mig langar svo í sígó. Come on! Ég græt þegar hún syngur
Júlía: Vá.. ætlaði að fara að segja það!
Við verðum glæsilegar saman í ellinni ef þetta er forsmekkurinn.
Þetta var skemmtileg sýning og aðalleikonan söng þetta svakalega vel.
Milord er mitt uppáhaldslag með Edith Piaf.
Þegar ég kom heim og var búin að leggja bílnum hljóp Jóhanna inn en ég stóð í andartak við bílinn, horfði til himins og naut þess að baða mig í regninu. Svo rölti ég af stað inn, þrátt fyrir að mig langaði miklu frekar bara að ganga um hverfið í smá stund og finna regnið allt í kringum mig og ilminn af gróðrinum. Ég ætti stundum að gera það sem mig langar til.
Ég ætti í rauninni að gera það mikið oftar.
Ég var að skoða líflínuna mína áðan í lófanum á mér og það er svo skrítið að á einum stað verður hún að tveimur samhliða línum og svo heldur seinni línan áfram mjög greinilega en hin dofnar út og deyr.
Í heildar samhenginu, þá meikar þetta loksins sense. Ég tók hinsvegar eftir þessu sem krakki. Fannst þetta alltaf skrítið. Augljóst að ég myndi ekki drepast.. en að það yrði meiriháttar breytingar. Ef eitthvað er að marka líflínuna þá er smooth sailing ahead.
Það er vert að minnast þess.. að ég á ekki von á neinu öðru en analísu frá Igori hvað þetta varðar.
Hvað Jude varðar.. þá ætla ég að láta lesendur mína ákveða hvort hann er inni eða úti. Vilji þið meira um ævintýri mín og Jude? Eigum við séns í þessum firrta heimi?
Kjósið um það á forsíðu.
(ég endurstillti kosninguna svo þeir sem voru búnir að kjósa um dna samsetninguna, þurfa að kjósa aftur)