Mánudagur, 03. maí 2004
Ég er að læra Egypskan magadans. Merkilegt. Ég hef alltaf heillast af Egyptalandi og neita að drepast fyrr en ég hef farið þangað.
Ég brilleraði á minn einstaka hátt í fyrsta tímanum. Við fengum allar slæðu til að binda um okkur miðjar, yfir buxurnar, með perlum og peningum sem heyrist í þegar maður hristir mjaðmirnar. Nema hvað.. ég hlýt að hafa gert þetta svaaaaakalega vel því mín slæða datt niður um mig og á gólfið í miðju hristi.
Ég sprakk úr hlátri og bekkurinn með.
Josy sagði reyndar að þetta gerðist alltaf hjá einhverjum í fyrsta tímanum og í þetta sinn var ég it.
Það kemur sér vel að vera gamall breikari, komst að því þegar við áttum að gera snáka hendur. En ég er samt ryðgaður breikari.. þetta kemur.
Annars byrjaði dagurinn hörmulega. Doddi fékk hita í nótt og var með hálfgerðu óráði. Fór með hann til læknis í morgun, biðum í 40 mín eftir áheyrn og kom í ljós að hann er aftur kominn með streptókokkasýkingu. Fór og náði í pensillín. Seinnipartinn fór ég í yndislegan göngutúr og komst ég að því að það skiptir ekki máli hvað það er langt síðan maður hjólaði síðast.. ef maður hefur einu sinni lært að hjóla.. þá bara kann maður það.
Í kvöld fór ég svo á magadans námskeiðið, keypti mér slæðu með hljóð-skrauti og síðan ég kom heim er ég búin að vera að dilla mér út um allt með slæðuna kyrfilega bundna um mig miðja. Ég hlakka ekkert smá til að fá geisladiskinn með tónlistinni og ég er ekki viss um að það sé hægt að ná mér úr þessari slæðu...
Jah.. nema kannski... Jude.
Úúúú þetta er svo gaman!