 |
|
|
|
 |
..like a fool.
Sunnudagur, 16. maí 2004
Neil kom í gær. Jude kom stuttu seinna. Það var.. neyðarlegt. Jude kom inn, tók tvö skref til baka og horfði á mig. Ég las andlitið á honum eins og opna bók, enda er maðurinn leikari. "Did I send the kids to their mother for this" las ég.. og reyndi að communicera "this is not what it looks like" til baka. Ég er hinsvegar ekki leikari. Never loosing his cool.. heilsaði hann Neil og settist í stól í stofunni, á móti honum. Neil, ekki verri leikari.. var eitt spurningarmerki í framan. Jude entist í klukkutíma, í small talk-i dauðans, þá stóð hann upp og sagðist þurfa að fara. Ég þurfti ekki að leika.. angistin skein úr augunum á mér. Við útidyrnar hvíslaði ég að honum "don't go".. "It's just to much" sagði hann og fór. En ekki fyrr en hann hafði rennt fingrunum í gegnum hárið á mér og inn á andlitið.. yfir varirnar.. Ég stóð frosin í dyrunum og horfði á eftir honum þangað til hann hvarf úr augsýn. Þá lokaði ég hurðinni og þegar ég snéri mér við stóð Neil fyrir aftan mig. Hann er bara ekki alveg að gera það fyrir mig. Ég sé alltaf fyrir mér fyndna strákinn með klósettburstann þegar ég horfi á hann. Þvílík ruglið. Það er til lag sem lýsir þessu. Neil fór um miðnætti og ég hringdi upp á hótel en quess fucking what.. Jude tékkaði sig út og er farinn. Mig bókstaflega verkjar í hjartað. Ég er samt ennþá með svona dejavu tilfinningu og ég kem því ekki fyrir mig hvaðan hún er. Ég hef verið með þennan verk í hjartanu áður.. ég skil þetta ekki. Ég grét mig í svefn í gær og þegar Neil hringdi í mig áðan svaraði ég ekki. Hey Jude.. don't make it bad.. | anna | 11:55 |
comments
Ég skiliggi upp né niður hvað er að gerast... Jude, klósettburstakall og vandræðaleg móment. En það er ágætt, góðar frásagnir engu að síður. Nr. 1 | posted by: GUðrún | 17.05.2004 | 0:02:51 | [+] |Hæ!
|
