 |
|
|
|
 |
Fate part II
Sunnudagur, 02. maí 2004
Ég er búin að skipta um skoðun. Ég trúi á örlög. Ég held að það hafi verið örlög mín að fara í brúðkaup um árið, hitta konu sem mér fannst rosalega skemmtileg og talaði við lungað úr kvöldinu. Ég held að það hafi líka verið örlög mín finna hana í þessu námi sem við erum búnar að vera í og ég held að það hafi verið örlög mín að ég fann ekki markaðsgreininguna mína í dag. Það var hins vegar mín ákvörðun að hringja í hana í dag og hennar ákvörðun að bjóða mér í heimsókn á chrisis fund. Það er svo ómetanlegt að geta talað við einhvern sem maður skilur og sem skilur mann. Hún hjálpaði mér að slaka á. Kom með frábærar hugmyndir út frá hinu og þessu sem ég hef verið að hugsa. Fékk hinsvegar vægt taugaáfall þegar ég kom heim og sá að það hafði einhver brotist inn hjá mér. Var auðvitað búin að steingleyma því að það var ég sjálf sem rústaði öllu í leit að verðmætum. -Og fann engin. Ég fann þau úti á Seltjarnarnesi. | anna | 20:01 |
comments
ég trúi á skref sem verða að vegum. maður tekur stundum skref í einhverja átt, gæti verið tilviljanakennt, gæti verið meðvitað, en hvert skref getur síðan potentially orðið að risastórum vegi eða jafnvel breiðgötu, svo ég haldi mig við vegagerðatengdar samlíkingar Mitt innlegg í þessa umræðu; Fate, part I and II: Ég trúi á stærra samhengi. Ég trúi því að í rauninni sé þetta allt fyrirfram ákveðið í vissum skilningi. En þetta "fyrirfram ákveðna" er í rauninni frá okkur sjálfum komið. Ég held að við séum alltaf á einhverri svona þroskabraut og það útheimti verkefni, á stundum mjög erfið verkefni, sem við þurfum að takast á hendur til þess að læra og þroskast. Þegar ég segi að það sé frá okkur sjálfum komið meina ég að til að við séum hamingjusöm finnum við okkur knúin til að feta ótroðnar og grýttar slóðir sem virðast aðeins liggja bratt uppávið. Við vitum þó að á endanum komumst við á toppinn. Að baki liggur ótrúleg reynsla auk traustsins og trúarinnar á sjálfan sig sem maður verður að finna til að geta yfirstigið verkefnin. Ég allavega hugsa þetta alltaf þegar, að virðist, óyfirstíganleg verkefni koma upp. Nota bene: Verkefni, ekki vandamál. Það hjálpar mér þó að gefast ekki upp. Ég held ég trúi ekkert rosalega mikið á tilviljanir, mér finnst nefnilega tilviljanir OF tilviljanakenndar til að geta verið tilviljanir. Ég sé að þetta hljómar fremur háfleygt hjá mér Anna: Það er MÚS inni í tölvuherbergi hjá mér. Ég er ekki að grínast. Þangað fer ég EkkI nema tilneydd. Er að safna gögnum fyrir söguritgerðina til að taka með mér yfir í aðra tölvu. Sem er ekki nettengd. ÞAð þýðir ekkert msn fyrr en skrímslið næst Maja: Þú talar um að þú sjáir myndrænt. Ég heyrði það í dag að lesblint fólk sæji allt í myndum eða myndrænt. Ég get nú ekki séð það á skrifum þínum, en ertu lesblind? Nr. 7 | posted by: Harpa | 3.05.2004 | 20:10:40 | [+] |hæ edda og harpa. ég er reyndar ekki lesblind, en makinn minn er það. spurning hvort svona lagað smitist... Elsku Anna, abstrakt! Já það er rétt sem fólk hugsar. Það er ekkert venjulegt við þig. Það er akkúrat þess vegna sem mér finnst svo vænt um þig
|
, en eníhú þá hefur maður svo möguleika á því að klippa á vegina og taka hliðarskref inná aðra leið. ég á það til að skilja hlutina betur ef ég set þá upp myndrænt fyrir mér... ehemm... en ég trúi því engan veginn að við séum bara viljalaus og máttfarin verkfæri einhverra örlaga. það er aftur annað mál hvort við tökum okkur saman í andlitinu og breytum því sem breyta þarf, eða hvort við sitjum bara kjurr og látum allan skrattan yfir okkur ganga...
, þótt ég ætlaði mér það nú ekki en ég vona allavega að þú skiljir hvað ég á við.
en þetta getur verið rosalega hjálplegt þegar hlutirnir virðast flóknir, að setja þá upp fyrir sér sem einfalda mynd. skemmir ekki fyrir að teikna í grófum dráttum hugmyndina og þá er eins og hlutirnir smelli oft saman fyrir augunum á manni. mæli meððí 
