Mánudagur, 10. maí 2004
Í dag hringdi kona í mig í vinnuna út af máli sem fór mjög illa út af mistökum annars fyrirtækis og hennar fyrirtæki er að hljóta mikinn skaða af. Hún var í miklu uppnámi og eins og gerist stundum þegar ég tala við fólk fór hún að segja mér upp og ofan af almennum vandræðum sínum.
Stundum er eins og það sé sama hvað maður gerir, ekkert virkar, allt fer í klessu og manni finnst lífið svo erfitt og ósanngjarnt að mann langar mest til að sitja út í horni og stara út í næsta vegg. Þá gerist allavega ekkert hræðilegt á meðan. Þessari konu líður svona. Hún er í óhappa hringiðu sem virðist engan enda ætla að taka hjá henni. Hún skildi ekki af hverju svona hlutir kæmu fyrir sig, fannst hún ekki eiga skilið að upplifa endalaus áföll.
Ég sagði henni að hætta að hafa áhyggjur og halda ótrauð áfram. Það sem gerist í kjölfarið er að óhappa hringiðan hverfur einn daginn og hlutirnir fara að ganga eins og í sögu. En maður má ekki gefast upp og maður verður að hafa trú á því að þetta taki enda einn daginn.
Í lokin vorum við farnar að skellihlæja saman í símanum og ég held að henni hafi liðið betur þrátt fyrir að ég gæti ekkert gert í málinu sem hún hringdi upphaflega út af.
Ekki það. Ég skil hana alveg rosalega vel. Ég hef verið í svona hringiðu. Eins og allt sem maður gerir sé dæmt til að mistakast, ár eftir ár eftir ár. Hvert áfallið rekur annað og maður veltir því fyrir sér hvort maður hafi virkilega verið svona vondur í fyrra lífi.
Trikkið er að hang in there og finna björtu hliðarnar, eða fyndnu hliðarnar. Allt það sem gerir lífið aðeins skárra á meðan hlutirnir eru að af-fokkast smám saman.
Og já.. augljóslega las ég Pollýönnu sem krakki...