Þriðjudagur, 18. maí 2004
Jude er að tapa. Augljóst að lesendur mínir vilja hafa mig single áfram.
Um daginn spurði mig kona að því hvort ég viti hvað ég vil og svarið er já, ég veit það sko alveg.
Ég vil mann sem er góður við mig. Lætur mig finna að ég skipti hann máli. Ég vil mann með góðan húmor og er heill á líkama og sál. Ég vil einhvern sem nennir að tala við mig um allt og ekkert og ég vil mann sem leyfir mér að vera reið þegar ég er búin að eiga lousy dag og hef allt á hornum mér. Ég vil mann sem huggar mig þegar ég er leið.
Ég vil mann sem faðmar mig og kyssir mig reglulega og ég vil mann sem gerir svona gentlemen hluti eins og að opna hurðir og draga fram stól þegar ég fer með honum út að borða. En ekki alltaf. Bara stundum. Það er svo miklu skemmtilegra.
Ég vil einhvern sem lítur á mig sem jafningja en ég vil geta litið upp til hans líka. Einhvern sem gefur mér vægi út á við. Einhvern sem þykir vænt um mig bæði þegar ég er eins og fiðrildi og líka þegar ég er með báða fæturna á jörðinni.
Ég vil mann sem kveikir í mér og lætur mig fá sting í hjartað þegar hann snertir mig. Ég vil líka að hann geti þagað með mér og ég vil mann sem vill kúra með mér fyrir framan sjónvarpið öðru hvoru. Ég vil að hann styðji mig í því sem mig langar til að gera.
Ég vil að maðurinn minn drekki minna en meira og ég vil geta treyst honum.
Hann þarf að vera áreiðanlegur og ég vil mann sem langar að dekra við mig og gera eitthvað óvænt og skemmtilegt.. kannski einu sinni á ári. Og gerir það.
Ég held hinsvegar að svona menn séu bara til í ævintýrunum. Þess vegna sé ég rosalega eftir Jude. Hann er nákvæmlega eins og ég vil hafa karlmenn.
A.m.k. sá Jude sem ég skrifa.