Miðvikudagur, 19. maí 2004
Letin er gjörsamlega að drepa mig. Ég nenni ekki út. Ég nenni ekki að hafa svona fyrir þessu.
Oh.. mig auma.
Ég er sem sagt svo löt að ég nenni ekki að koma mér á staðinn sem ég hyggst liggja í leti á næstu dagana. Hvernig er þetta með mig? Ætli ég drepist úr leti einn daginn?
Kæmi mér ekki á óvart.
Ég er í vinnunni og ég er ekki með hugann við vinnuna. Íslendingar virðast hafa sameinast í að gera mér lífið léttara því hér hefur síminn ekki hringt tímunum saman og ég er búin að öllu sem ég ætlaði að gera áður en ég færi út.
Núna andvarpa ég á korters fresti og súnka neðar í stólinn.
Ég nenni ekki heim á eftir. Ég sver það. Ég á allt of mikið eftir.
Samdi við Júlíu um að hún verður í íbúðinni á meðan ég er úti. Fattaði um leið og ég skellti á að ég hef líklega samið snilldarlega af mér þarna.. er að hugsa um að útbúa samning sem ég læt hana skrifa undir á eftir þar sem hún lofar að skila íbúðinni í sama horfi og hún fékk hana í.
Sem þýðir að ég þarf að fara að þrífa. Glætan að ég nenni að koma heim í ruslið sem er þar núna!
Ég nenni ekki að þrífa. Væri ekki sniðugra að pakka bara öllu draslinu niður og þrífa á Spáni?
Ég er að spá í að fara heim á eftir og bíða dauðans. Enda er það ærið verkefni sem virðist tímafrekt með eindæmum.