Það er svo margt erfitt að gerast hjá þér núna að maður les skrifin þín með kökk í hálsinum. Vona - og veit - að þetta verður ekki eins óbærilegt eftir nokkra mánuði. Tíminn læknar - nú, eða felur - öll sár...

Merkilegt að þegar upp er staðið þá er maður alltaf komin styttra í "healing" ferlinu en maður hélt. Sjálfsblekkingin rúlar, maður bítur á jaxlinn, bölvar í hljóði, böðlast áfram og hraunar yfir eigið sjálf.

Stundum þarf maður að sleppa þessu ofurtaki á tilfinningunum og hætta að stjórna endalaust. Lofa sjálfinu að líða nákvæmlega eins og því líður í smástund og taka svo til við sættast við þessar tilfinningar.

Við rekum ekki sárar minningar og hugsanir burt - við lærum að lifa með þeim.

Djöfulsins vesen með drullusokkinn.

afneitun er stundum ágæt. svo ef bömmerinn er risastór ef hægt að grípa til ,,fólk er fífl" afstöðunnar á meðan maður jafnar sig. svo gætirðu líka tekið pollýönnuna á þetta (sbr. síðasta pistil) og hugsað sem svo: mikið er gott að hafa lent í þessum erfiðleikum því nú veit ég hvað það er sem ég vil ekki hafa í mínu lífi og nú get ég hlakkað til þess að líða betur. ef það væru jól á hverjum degi yrðu jólin ekkert skemmtileg....og allt það...

By-gons.

Þetta með drullusokkinn er ekkert vesen. Það er hægt að festa hann á aftur og þá verður bíllinn eins og nýr. Það hefði verið verra hefðu þeir sett sykur í tankinn.

Datt inn á þessa síðu núna í próflestrinum, og mikið er ég þakklát fyrir að finna eitt í viðbót til að lesa inná milli og hvíla minn þreytta huga með skemmtilegum orðum og einlægum sem virðast skreyta þessa bloggsíðu

Vá það er kominn tími á nýjan púsludag.
Þá er hægt að brjóta málin til mergjar og þá komast þau auðveldar undir torfuna og þú brosir fram á við

Memories last forever.

Þegar kvöld enda...endanlega þá endar minningin ekki. Hún er rétt að byrja. Skrítið en satt. Minningum gleymir maður ekki - endanlega. Allra síst sárum. Minningarnar sitja sem fastast en auðvitað fennir yfir þær. Hægt og bítandi. Fyrst í stað þarf ekki nema örlítinn atburð til að kalla minninguna fram. Lag. Mynd. Setningu. Nánast hvað sem er. Þegar frá líður þarf meira til. Yfirbreiðslan orðin þykkari.

Honesty. Billy Joel söng þetta lag fyrir mig milljón sinnum í denn. Síðan hlustar maður ekki á það svo árum skiptir. Á sunnudaginn er það síðan fyrsta lagið sem kemur úr hátölurunum í bílnum þegar ég ók af stað. Ég mundi hverja línu. Ég þakka fyrir að enginn var með mér í bílnum.

Memories last forever. Málið er að lifa með þeim.

...og btw vinstri litla tá er að detta af mér. Literally. Og ég sem kann ekki að sauma.

Igor: Áttu heftara?

Þú segir nokkuð.

Alltaf hægt að redda sér

"Ég nennti ekki að pæla í því en hlýt svo að vera með hluttekningar limlestingu með bílnum því stóratáin datt af mér í baði áðan. Ég saumaði hana á en var að taka eftir því að hún snýr öfugt. Sem er týpískt."

Þetta er með því fallegasta sem ég hef lesið (án gríns). Rosalega er þetta heillandi efnisgrein. Algjör snilld. Takk, takk, takk.