Þessi mynd er slök. Mjög slök. Depp hafði ekki úr miklu að moða.

<VARÚÐ SPOILER!>

Það var ekkert í þessari mynd sem ekki var miklu betur gert hjá Alan Parker í Angel Heart. Reyndar.. Turturro er alltaf góður. Unun að horfa á manninn. En Depp var ekki að geraða. Kannski þess vegna sem hann hefur aldrei meikað það á listann.

</VARÚÐ SPOILER!>

Annars líður mér svona. Og sé að þetta er árstíðarbundið.. með lögin. Sem mér finnst alveg stórmerkilegt.

Þetta lag er svo töff að það hálfa væri nóg. Enda er þessi mynd.. ..flott.

By-gons.

Helvítis stuðarinn á bílnum mínum. Hann pirrar mig. Ég finn út úr þessu. Það sagði einu sinni við mig kona að ég væri eins og köttur. "Það virðist ekki skipta máli hvað gerist, þú lendir alltaf á fjórum fótum". Hef reyndar ekki fjóra fætur.. -By-gons.

Þetta er hinsvegar alveg rétt hjá henni. Ég redda mér alltaf. Hef alltaf gert það og kem alltaf til með að gera það. Ég verð samt soldið leið á því stundum og langar að einhver komi og reddi fyrir mig. Það bara kemur ekki til með að gerast.

Þegar ég var að keyra heim úr bíó rifjaðist upp fyrir mér þegar við keyptum Toyotu druslu þegar Doddi var lítill. Daginn eftir að við keyptum þennan bíl fór hann ekki í gang. Classic.

Mundi ég ekki eftir því að blaðamaðurinn var í FÍB sem var perk í vinnunni. Ég hringdi..

FÍB maður: Félag íslenskra bifreiðaeiganda.
Anna: Góðan daginn. Skil ég það rétt að allir félagsmenn eigi rétt á einum fríum drætti á ári?
FÍB maður: Já.
Anna: Geturðu sent mér mann, ég þarf að fá drátt í dag.

Hann sendi mér ljótan kall... en hann dró bílinn á verkstæði.
Á verkstæðinu var mér sagt að það væri þetta og hitt að bílnum og ég spurði þá út í alteratorinn, hvort hann væri í lagi. "Já blessuð vertu", sagði gæinn, "allt í lagi með hann". Svo brosti hann góðlátlega að þessari vitlausu stelpu sem þurfti að fara og gá að númerinu að bílnum sínum því hún mundi það ekki.

En bíllinn hélt áfram að drepa á sér í tíma og ótíma og gaf frá sér óhuggulegt hátíðnihljóð þegar hann var í gangi. Ég fór með bílinn aftur og bað þá um að skipta um alterator. Nei.. þeir vildu það ekki. Sögðu mér að ég væri nú bara að ímynda mér.. það væri ekkert að honum. Þetta væri örugglega viftureimin. Ég sagði þeim að þetta væri ekkert viftureimin, hún gæfi frá sér allt öðruvísi hljóð þegar hún er of slök. Mikið rétt.. ekkert að viftureiminni en þeir voru búnir að bíta það svo fast í sig að þetta væri ekki alteratorinn að það var ekki hægt að koma þeim í skilning um að ég vildi nýjan.

Ég endaði á að fara til frænda míns sem er snillingur í rafmagni í bílum. Ég keyrði bílinn inn á gólf á verkstæðinu hans og þegar ég drap á honum og kom út sagði hann: "Þetta er alteratorinn, bíllin verður tilbúin seinna í dag".

Eftir að bíllinn fékk þennan blessaða alterator sló hann ekki feilpúst. Ég segi nú bara um þessa töffara eins og Nornirnar: Fávitar.

Fékk líka einu sinni stöðumælasekt út á bíl sem ég átti fjórum árum fyrr. Nema ég vissi að það var ekki fræðilegur möguleiki á að þessi bíll hafi verið á götunni. Af hverju? Jú.. þetta var Honda Civic, fyrsti bíllinn minn.. sem var orðin lúinn.. svo ég keypti mér annann og tók þennan fyrri niður í frumeindir með pabba í varahluti. Þegar við vorum búin að strippa bílinn drógum við hann upp í gamla bílakirkjugarðinn þar sem við tókum undan honum öll dekkin. Að því loknu.. .þá rústuðum við bílnum.

Hann var.. no more.

Ég var hin rólegasta enda var ég löngu búin að láta afskrá þennan bíl. Hringdi og lét vita að þetta væru mistök. Bíllinn væri ekki til. "Neibb.. þú sleppur ekki með þetta kona góð var svarið". Þegar sektin var farin að hlaupa á tugum þúsunda og komin í lögfræðing hringdi ég aftur og fór fram á að fá að sjá upprunalega miðann sem var settur á bílinn. Vildi fá að heyra lýsinguna á bílnum. Úps.. Var þetta þá ekki hvít Lada.. ekki rauð Honda Civic. Type-o í númerinu hjá stöðumælaverðinum.

Djöfull glotti ég. Þeir hefðu átt að skoða þetta strax eins og ég bað þá um. Alveg eins og strákarnir á verkstæðinu. Af hverju hlustar fólk ekki á mig?

Ég þarf að fara niður í Bernhard og ná mér í stuðara. Fyndið. Það er maður sem vinnur þar í varahlutunum sem reddaði mér on countless occasions varahlutum í gömlu Honduna mína. Þegar ég keypti mér ljón á veginn.. tók Bernhard umboðið yfir og ég get aftur farið til hans að kaupa varahluti.

Er lífið ekki skrítið?

Ég held reyndar að hann þekki mig ekki lengur. Enda liðu mörg ár frá því ég gaf Honduna og þangað til ég fékk mér Peogeot-inn. Samt fyndið. Hann kannast við mig.. en kemur mér ekki alveg fyrir sig. Enda vantar Honduna. Ég skil það vel. Stundum þekkir maður ekki fólk nema það sé í sínu rétta umhverfi.

Ég er búin að reyna að klára þetta blessaða verkefni mitt heima en það er ekki að ganga. Það er of mikið sem truflar. Af þeim sökum ætla ég að fara í vinnuna í dag að læra. Ég ætla ekki að koma heim fyrr en ég er búin. Ég vil helst ekki eyða sunnudeginum í þetta líka.

Það gæti verið skynsamlegt að taka með sér eitthvað að borða..

Ég trúi ekki á örlög.

Lífið er allt frá upphafi ein röð tilviljana. Það var tilviljun að ég var stödd á ákveðnum stað á ákveðnum tíma og það var tilviljun að ég var ein og það var tilviljun að ég var með tannbursta í töskunni.

Ég er löngu hætt að vera með tannbursta í töskunni, enda er ég farin að vakna nógu snemma til að geta tannburstað mig áður en ég mæti í vinnuna. En það er samt magnað hvaða misconception einn tannbursti getur leitt af sér.

Enda þori ég ekki fyrir mitt litla líf að fara með tannbursta neitt lengur. Er aldrei róleg fyrr en ég er komin heim með hann úr búðinni þegar ég þarf að kaupa mér nýjann. Ég vil ekki hræða neinn.. aftur.

En tilviljanir. Eru til örlög? Er til eitthvað sem manni er ætlað að gera? Vera? Prufa? Sjá? Þrá?

Er það tilviljun að ég enda hér, á sama stað? Eða eru það örlög? Af hverju líður mér betur hér en annarstaðar?

Það var t.d. tilviljun að ég og blaðamaðurinn lentum í sama barnaskóla. Við áttum í raun og veru bæði að vera í öðrum skóla í Kópavogi. Sama skólanum. Við fórum hinsvegar bæði í sama skólann utan okkar skólahverfis. Tvöföld tilviljun.

Það er hinsvegar ekki tilviljun að við erum að hætta því sumt velur fólk að gera óháð tilviljunum. Lífið er röð tilviljana og afleiðinga þess sem við ákveðum að gera við hverja tilviljun fyrir sig. Ég verð einstæð móðir og það er langt frá því að vera tilviljun. Það var ákvörðun. Lokaákvörðun.

Ég hef samt ekki trú á því að það sé einhver að toga í spotta og líf mitt sé ráðið fyrirfram. Það er of scary. Samt skrítið hvað hreyfði við mér og kippti mér in motion. Fékk mig til að gera eitthvað loksins.

Mér líður svo... skringilega. Eins og ég... skilji ekkert.

Sit uppi með fullt af tilviljunum sem ég átti aldrei von á að myndu gerast og skil ekki upp né niður í hvað þær þýða. Ég veit hvað ég vil. Ég er bara ekki viss um hvort það standi mér til boða.

Það er á svona stundum sem ég vildi óska þess að ég trúði á örlög svo ég gæti hallað mér aftur og hætt að hugsa...

Í öllu falli. Þá er ég ánægð með lokaákvörðunina.

Ég er royally fucked up. Var búin að gera þessa fínu SVÓT greiningu og markaðsgreiningu sem ég átti eftir að pikka inn í tölvuna, en finn bókstaflega hvergi. Hélt fund með valinkunnum aðilum fyrir löngu, hafði ritara og alles. Allt skrifað samviskusamlega niður í bók og ég fann eina slíka áðan.. en það stendur ekkert í henni. Ekki stafur. Ég var farin að halda að mig hafi dreymt þetta.. en er búin að hringja í aðila sem var viðstaddur þennan gjörning og nei.. þetta var ekki draumur. Það var fundur, það var bók og það var mökkur af upplýsingum skrifaður niður í hana.

Ég er búin að rústa öllu í leit minni að þessari greiningu en það er eins og hún hafi gufað upp. Íbúðin lítur út eins og eftir innbrot.

Ég hélt að það væri ekki til betra copy en hardcopy.

Á ég að skálda nýja svót greiningu og markaðsgreiningu upp úr götóttu minni mínu og skila inn rusli? Eða á ég að skila teaser af viðskiptaáætlun?

Ég er búin að skipta um skoðun. Ég trúi á örlög.

Ég held að það hafi verið örlög mín að fara í brúðkaup um árið, hitta konu sem mér fannst rosalega skemmtileg og talaði við lungað úr kvöldinu. Ég held að það hafi líka verið örlög mín finna hana í þessu námi sem við erum búnar að vera í og ég held að það hafi verið örlög mín að ég fann ekki markaðsgreininguna mína í dag.

Það var hins vegar mín ákvörðun að hringja í hana í dag og hennar ákvörðun að bjóða mér í heimsókn á chrisis fund.

Það er svo ómetanlegt að geta talað við einhvern sem maður skilur og sem skilur mann. Hún hjálpaði mér að slaka á. Kom með frábærar hugmyndir út frá hinu og þessu sem ég hef verið að hugsa.

Fékk hinsvegar vægt taugaáfall þegar ég kom heim og sá að það hafði einhver brotist inn hjá mér. Var auðvitað búin að steingleyma því að það var ég sjálf sem rústaði öllu í leit að verðmætum. -Og fann engin.

Ég fann þau úti á Seltjarnarnesi.

Ég er að læra Egypskan magadans. Merkilegt. Ég hef alltaf heillast af Egyptalandi og neita að drepast fyrr en ég hef farið þangað.

Ég brilleraði á minn einstaka hátt í fyrsta tímanum. Við fengum allar slæðu til að binda um okkur miðjar, yfir buxurnar, með perlum og peningum sem heyrist í þegar maður hristir mjaðmirnar. Nema hvað.. ég hlýt að hafa gert þetta svaaaaakalega vel því mín slæða datt niður um mig og á gólfið í miðju hristi.

Ég sprakk úr hlátri og bekkurinn með.

Josy sagði reyndar að þetta gerðist alltaf hjá einhverjum í fyrsta tímanum og í þetta sinn var ég it.

Það kemur sér vel að vera gamall breikari, komst að því þegar við áttum að gera snáka hendur. En ég er samt ryðgaður breikari.. þetta kemur.

Annars byrjaði dagurinn hörmulega. Doddi fékk hita í nótt og var með hálfgerðu óráði. Fór með hann til læknis í morgun, biðum í 40 mín eftir áheyrn og kom í ljós að hann er aftur kominn með streptókokkasýkingu. Fór og náði í pensillín. Seinnipartinn fór ég í yndislegan göngutúr og komst ég að því að það skiptir ekki máli hvað það er langt síðan maður hjólaði síðast.. ef maður hefur einu sinni lært að hjóla.. þá bara kann maður það.

Í kvöld fór ég svo á magadans námskeiðið, keypti mér slæðu með hljóð-skrauti og síðan ég kom heim er ég búin að vera að dilla mér út um allt með slæðuna kyrfilega bundna um mig miðja. Ég hlakka ekkert smá til að fá geisladiskinn með tónlistinni og ég er ekki viss um að það sé hægt að ná mér úr þessari slæðu...

Jah.. nema kannski... Jude.

Úúúú þetta er svo gaman!

Sá að Nanna er sænski kokkurinn.. svo ég varð að taka prófið. Til að athuga hvort ég er Kermit aftur. Því fyrir ca tveimur árum tók ég svipað próf og fékk þessa niðurstöðu:

My results in: "What Muppet Are You?"

You are Kermit!

Though you're technically the star, you're pretty mellow and don't mind letting others share the spotlight. You are also something of a dreamer.

Í dag tók ég sama próf og Nanna, og sjá...

You are Kermit the Frog.

You are reliable, responsible and caring.
And you have a habit of waving your arms about maniacally.

FAVORITE EXPRESSIONS:
"Hi ho!" "Yaaay!" and "Sheesh!" (ísl sjís)

FAVORITE MOVIE:
"How Green Was My Mother" (mommy dearest)

LAST BOOK READ:
"Surfin' the Webfoot: A Frog's Guide to the Internet" (frá O'Reilly)

HOBBIES:
Sitting in the swamp playing banjo. (Hjólageymslan.. með sögina)

QUOTE:
"Hmm, my banjo is wet." (hrmpf)


What Muppet are you?
brought to you by Quizilla




...ég er froskur.

Ég er að fara út að dansa á laugardaginn og það bókstaflega ískrar í mér af kátínu.

Við erum fjögur, gamlir skólafélagar, sem höfum reynt að hittast ca ársfjórðungslega og skemmta okkur saman. Við sitjum yfirleitt og kjöftum allt of lengi og förum allt of seint niður í bæ. Ég er sú eina sem hef ekki verið single og oftast farið miklu fyrr heim en mig langaði. Nú vill til að ein af okkur er að flytja af landi brott og það er ekki nokkur spurning.. það verður að kveðja hana Siggu með virktum.

Nú sé ég eftir því að hafa tekið gervileðurkjólinn minn niður í frumeindir.. en hugga mig við að ég á pilsið ennþá..

Hvert fer maður út að dansa í dag? Veit einhver?

Akkúrat núna, þegar ég ætti að vera að farast úr stressi, líður mér eins og blómstrinu eina. Mig langar óneitanlega að fara út á vídeó leigu og ná mér í mynd, fullt af nammi og planta mér í sófann.. en ég er svo ábyrg að ég geri það ekki. Ætla í vinnuna að prenta út verkefnið mitt í fjórum eintökum. Ég er búin.

Eða búin? Ég þarf að setja allt verkefnið smekklega upp í StarOffice þegar ég kem í vinnuna og prenta það út. Það mun taka mig ca klukkutíma. Þegar ég er búin að því ætla ég að fara á Nings og ná mér í mat.. og þegar ég er búin að borða.. ætla ég að klára hitt þarna sem ég þarf að gera fyrir morgundaginn.

Það tekur mig ca klukkutíma. Þegar ég er búin að því... verður klukkan orðin 10, ef ég reikna með eðlilegum töfum.. svo þá ætla ég í bað. Þegar ég er búin í baði, klukkan hálf þrjú í nótt, ætla ég að æfa það sem ég ætla að segja í þessu munnlega prófi og fá mér bjór á meðan. Þegar ég er búin að því er líklega komin tími til að mæta í vinnuna. Þegar ég kem í vinnuna ætla ég aðeins að halla mér fram að hádegi.

Segið svo ekki að ég kunni ekki að gera áætlanir!

In the meantime.. Muppet show theme + bonus

Ég er búin að vera að velta því fyrir mér... þetta með tilviljanir - að þær séu ekki til. Sumt er samt skrítnara en annað.

Einu sinni var ég að hringja einhvert og sá sem svaraði var með kunnuglega rödd.. en var samt ekki sú sem ég ætlaði að hringja í.

Hann svaraði: "Valdi"
Anna: Vantrúuð: "Ekki þó Valdi bróðir minn?"
Valdi: "Jú það er nú líkast til, hvernig fannstu þetta númer?"
(Valdi var að slá sér upp, ég vissi það ekki.. og þetta númer var heima hjá konunni sem hann var að slá sér upp með.)
Anna: "Er þetta Valdimar Óskar?"
Valdi: "Já" hlær "Hvað segirðu?"
Anna: "Hvers son ertu?"
Valdi: "Láttu ekki svona Anna, hver sagði þér hvar ég væri?"
Anna: "Ertu að grínast í mér? Hvaða númer hringdi ég í?"

Svona hélt þetta áfram í dágóða stund þangað til ég áttaði mig á því.. að ég hafði hringt í vitlaust númer.. og bróðir minn svaraði.

Mér finnst það ennþá skrítið. Sérstaklega í ljósi þess að númerið sem ég hringdi í var ekki einu sinni líkt því sem ég ætlaði að hringja í.

By-gons.

Ég er langt á eftir áætlun og ég skil það ekki. Var langt á undan áætlun rétt áðan.. eða um sjö leytið. Þá var ég búin að prenta út, búin að sækja mat á Nings og búin að lesa fortúnið mitt úr kökunni:

"Avert misunderstanding by calm, poise and balance."

Jahá! Þessu skal ég trúa. Ef ég er róleg, settleg og balanseruð.. þá misskilur mig engin. Ég fer beint á næsta dekkjaverkstæði..

En núna er ég á eftir áætlun um rúman klukkutíma. Ég skil ekki hvernig ég fór að þessu! Og ekkert búin að horfa á sjónvarpið. Ég kemst ekki í bað fyrr en um miðnætti..

Ég á ruslið í blokkinni þessa viku og skaust áðan til að setja nýja ruslatunnu undir rennuna, því ég veit upp á mig skömmina s.l. daga og átti alveg eins von á því að hún væri orðin full upp í rjáfur. Ekki það.. ég er ekki svona mikill trassi venjulega, hef bara haft mikið að gera undanfarið.

Rennan var sem betur fer ekki orðin full. Þegar ég hinsvegar ætlaði út úr ruslageymslunni skelltist hurðin í lás beint á nefið á mér í blessaðri sumarblíðunni sem er úti þessa dagana. Helvítis íslensk veðrátta. Það ætti að borga með fólki sem vill búa á þessu skeri.

Síðasta vetur kveikti einhver fáviti í ruslageymslunni í stigaganginum við hliðina og þá var ákveðið að fá nýjar læsingar á ruslageymsludyrnar báðu megin. Læsingar sem er eingöngu hægt að opna með lykli. Ekkert mál. Ég meina.. það er hægt að opna innanfrá. Er það ekki?

Það virðist ekki vera þegar lykillinn situr í skránni hinumegin. A.m.k. gat ég ekki haggað helvítis hurðinni og það var gjörsamlega óþolandi að vita af húslyklunum danglandi hinumegin í skránni. Fyrst reyndi ég opna hurðina í rólegheitunum. Snéri læsingunni og togaði til mín. Svo reyndi ég að rykkja í hurðina. Svo reyndi ég að ýta á hana með öllum mínum þunga og rykkja svo í hana, eins og dugar stundum þegar ég er að opna hurðina niðri í stigagangi, en hurðin hreyfðist ekki. Þá prófaði ég aðeins að sparka í hana, rykkja í hana, henda mér á hana...

Ég byrjaði á að bölva mér fyrir að vera ekki með gsm símann öllum stundum en hélt áfram að reyna. Eftir ca 10 mín fór ég að panikka.

Hvað á ég að gera? Með tvö börn sofandi uppi.. læst í ruslageymslunni.
Í stuttermabol!

Ok.. ég áttaði mig strax á því að ég myndi ekki drepast úr hugri.. þ.e. ef ég hefði geð í mér til að lifa á rusli þangað til rennan myndi fyllast og einhver koma að bjarga mér, en ég gæti drepist úr kulda því ruslageymslan hefur ekki kyndingu. Og hvað með börnin mín? Mér leist ekki alveg nóg á þá stöðu. Og Doddi hálf lasinn.

Ég reyndi að róa mig áður en ég færi að of anda og ákvað að kanna aðstæður betur. Á einum veggnum, efst uppi, eru tveir gluggar en mér sýndist þeir báðir of lágir fyrir mig. Ákvað samt að prufa.. klifraði upp á ruslatunnuna fyrir neðan og opnaði gluggann. Jú.. ég sá að ég kæmist út um hann.. en ég gæti átt á hættu að slasa mig í fallinu.. en það var samt ekki það sem ég óttaðist. Á þessum gluggum eru stormjárn og ég var ekki með skrúfjárn á mér.

Ég fer aldrei aftur ein um miðnætti að skipta um ruslatunnu, það er á hreinu.

Ég sá þann kost vænstan að fara í gegnum ruslið til að finna eitthvað sem ég gæti notað til að skrúfa í sundur stormjárnið. Best hefði verið ef ég hefði fundið sexkanta sett og skrúfvél til að taka stormjárnið í burtu í heild sinni.. en ég reiknaði líkurnar í huganum og fann út að það borgaði sig ekki að fara í gegnum allar tunnurnar í leit að svoleiðis dóti. Í fyrstu tunnunni sem ég opnaði gaus upp á móti mér ýldufýla dauðans en efst í tunnunni voru sex kramdar bjórdósir. Ég tók tvær og sleit flipann af þeim. Með ótrúlegri lagni og þrautseygju tókst mér að ná stormjárninu í sundur á seinni glugganum, járnið á þeim fyrri mjakaðist ekki.

Þarna stóð ég, skjálfandi á beinunum, uppá ruslatunnu, og orðin loppin á fingrunum með tvo ál flipa af bjórdósum að reyna að brjótast út úr ruslageymslunni. Hvort átti ég að fara head first eða feet? Komst fljótlega að því að það var ekki fræðilegur möguleiki fyrir mig að fara með fæturna út fyrst, fyrir það fyrsta var tunnan of lág og glugginn of hátt uppi. Ég stakk hausnum út um gluggann og fannst nefið ætla að detta af mér úr kulda enda með vesturbæjarmótvindinn beint í fésið.

Ég fann efri hluta stormjárnsins skrapa á mér bakið á meðan neðri hlutinn stakkst inn á milli brjóstanna á mér og skóf af mér húðina undir bolnum þegar ég byrjaði að mjaka mér út um gluggann. Og ég sem ætlaði að fara út að djamma á laugardaginn.. classic.

Ég var komin hálf út þegar ég sá að þetta var mannhæða drop niður úr glugganum, a.m.k. mín mannhæð. Neðra stormjárnið var gjörsamlega að drepa mig og ég var komin í no win aðstæður. Ef ég myndi láta mig síga aftur inn myndi ég líklega drepast úr sársauka frá helvítis stormjárnunum og ef ég myndi láta mig detta niður myndi ég líklega hálsbrjóta mig.

Komst að því að ég vildi frekar deyja en að fá ókeypis stormjárnaskröpun yfir svæði sem mig nú þegar drullu sveið í, svo ég dró andann djúpt að mér og mjakaði mér varlega lengra út um gluggann.

Ég var komin með neðra stormjárnið lengst inn í maga en sá mögulegt færi á að koma öðrum fótnum út því þó glugginn sé ekki hár þá er hann ágætlega breiður. Mér tókst að koma fætinum út og ég vil ekki ræða hvar neðra stormjárnið var þegar hingað er komið.. nema ég datt skyndilega niður, rak hausinn á mér í vegginn og krumpaði annan fótinn undir mig í lendingunni. Bolurinn hafði fests í efra stormjárninu og rifnað frá hálsmáli og niðurúr og ég fann að ég hafði fengið skurð á höfuðið, aðallega vegna þess að ég sá ekkert með hægra auganu fyrir blóði.

Ég skrönglaðist vönkuð á fætur og hoppaði á því sem héðan í frá verður kallaður "góði fóturinn" yfir að ruslageymsluhurðinni og náði í húslyklana mína, bölvandi og ragnandi, dragnaðist upp stigann og tókst að komast upp á þriðju hæð.

Það fyrsta sem mætti mér var ég sjálf í speglinum á ganginum og ó.. mæ.. god. Það fossblæddi úr enninu á mér þó að skurðurinn væri nú ekki stór, kannski 2 cm á enninu rétt upp við hársrótina. Ég er svo sikk að ég fór strax að sjá út möguleika við að fela hann fyrir djammið... sjís.

Náði mér í handklæði og á meðan ég hélt því við skurðinn skoðaði ég mig í speglinum. Bakið á mér er í fokki. Það er ekkert annað orð til yfir það. Eins og ég hafi verið húðstrýkt með gaddasvipu. Var þetta nú ekki típískt. Ég að skilja og ekki seinna vænna að MUTILATE MYSELF til að taka mig út af markaðnum ENDANLEGA.

Christ. Djöfuls andskoti.

Ég veit ekki hvort ég á að fara upp á spítala því þetta virðast ekki djúpir skurðir þó þetta líti ekki vel út og ég held ég hafi ekki fengið heilahristing því ég get talið á mér puttana.. virkar það? Að prufa sig þannig sjálfur?

Ég er gjörsamlega að drepast úr verkjum það er ekki fyndið. Fóturinn á mér er orðin tvöfaldur og í ofanálag er ég ennþá að drepast úr kulda. Þvílík andskotans martröð! Það á eftir að líða einhver tími þangað til ég get hlegið að þessu. Það er nokkuð ljóst. Ég held ég verði að fara uppá slysó.

Já.. og Igor. Það er svona sem gerist þegar mér leiðist við tölvuna.

[Viðbót: Ég er búin að fá símtöl frá fólki sem er annt um mig og stendur ekki á sama. Ég áttaði mig ekki á því að sumum fyndist þetta svona trúverðugt. Þessi færsla er djók, skáldskapur, nix, nada.. það er nákvæmlega ekkert að mér nema smá imagination. Þegar ég byrjaði að skrifa stóð ekki til að hálf drepa mig í færslunni, byrjaði á að láta mig fara niður í ruslageymslu og áður en ég vissi af.. var ég slösuð á leiðinni upp á spítala. Þetta skrifaði sig sjálft og alveg óvart. Ég fattaði ekki einu sinni að fólk gæti orðið hrætt um mig. Í alvöru talað!

Ég er.... í rusli. (oh come on! Ég gat ekki látið þetta vera)]

Hér hefur þú það, Atviksorða-Anna. Alveg eins og ég sagði.

Vanilla Sky er síðerma sannleikur.

Eins og ég vissi þá er ég í spennufalli eftir flutning verkefnisins míns í dag.

Er að spila rólega tónlist til að ná mér niður. Líður eins og hver einasta fruma ætli út úr líkamanum á mér og allar í sitthvora áttina.

Já.. það er eitt enn sem fer í taugarnar á mér við hressa þjónustufulltrúa auglýsingarnar sem hún Þórdís var að gagnrýna um daginn, og það er ömurleg afbökun á annars snilldar TV series theme lagi úr S.O.A.P. Hef bara ekki haft tíma til að kvarta yfir þessu fyrr og ég verð að minnast á þetta.

Mér finnst það jaðra við helgispjöll að gera svona lagað og auka ennþá meira á ótrúverðugleika þess sem er að auglýsa. Í mínum huga er S.O.A.P það sem gerði mitt líf eitthvað svo dásamlega.. eðlilegt á þessum tíma. Nei ég segi nú bara svona. En þessi fjölskylda er líklega sú mest dysfunctional sem ég hef fylgst með og þetta var dásamlegt húmor. Við gátum svo þakkað trúarofstækis vitleysingjum í Bandaríkjunum það.. að þáttunum var cansellerað akkúrat þegar Jessica var búin að finna ástina hjá Bin Laden og hann var að fara að taka hana af lífi. Mér var slétt sama þótt geimverur væru komnar inn í myndina. Það var eðlilegt framhald úr því sem komið var. hehehe

Ég er alltaf að bíða eftir því að einhver sjónvarpsstöð taki upp endursýningu á þessum þáttum, því þeir eldast ótrúlega vel. A.m.k. þeir sem ég hef séð nýlega.

Blaðamaðurinn átti einu sinni síma sem hægt var að semja tóna í.. og ég samdi SOAP eftir eyranu. Verst að ég kunni ekki að senda hringitóninn í annan síma og átti ekki snúru.. því ég hef ekki fundið þennan hringitón eins flottan og ég gerði hann. Þetta verður jú að vera rétt tempó og tónhæð. Annars er ekkert gaman af þessu...

"This is the story of two sisters. Jessica Tate and Mary Campell,"

Annars er S.O.A.P. ekki það eina sem ég sakna úr íslensku sjónvarpi..

J.R.: "He bit me!"
Sue Ellen: "Who?"
J.R.: "Cliff Barnes, that rodent!"
Sue Ellen: "How did he bite you?"
J.R.: "With his teeth Sue Ellen, how do you think he's gonna bite me?"

Ég verð að láta Dallas theme lagið fylgja með fyrir aðra nostalgíuhunda. Þetta lag er snilld.

Fyndið. Ég kenndi börnunum mínum að fíla þetta lag fyrir löngu síðan og alltaf þegar ég spila það dansa þau um íbúðina. Enda spila ég það í botni ef ég spila það á annað borð. -Og ég er að fatta.. að þau vita ekki hvað Dallas er!

Synd og skömm á öld endursýninga.

Ein smá getraun. Man einhver eftir þessum þáttum?

Snilld.

Ennþá að bæta við. Ég bjó þetta til fyrir nokkru síðan. Þetta er stórt, 8 mín syrpa úr þáttum síðan ég var krakki. Það fer um mig sæluhrollur... úff.. Hill street blues.. það er megaflott theme.

Svo er þetta auðvitað algjör demantur! Dave Allen At Large.

Annars er ég ekki að djóka með Muppet show theme lagið. Það kemur mér í stuð. hahahahaha

Já Vanilla Sky. Magnað. Svo virðist vera sem fólk trúi almennt vitleysunni í mér og trúi svo ekki sannleikanum. Eins og um Vanilla Sky. Er það svona ótrúlegt að ég hafi átt 50 boli merkta Vanilla Sky? Ekki fyrir þá sem þekkja mig. Ég er búin að vera merkt Vanilla Sky í langan, langan tíma.

Ég hef meira að segja velt því fyrir mér að láta útbúa fyrir mig fleiri Vanilla Sky boli þegar ég klára þessa. Ég veit að þetta var prentað á þá hér heima, og ég veit hjá hvaða fyrirtæki.

Þá er bara eftir að finna flotta boli.

Gaman þætti mér að vita hvort fólk trúi því að ég hafi alvarlega velt þessu fyrir mér, að láta prenta Vanilla Sky merkið á boli.. eða er þetta blogglygi?

Svarið við spurningunni er augljóst, fyrir þá sem hafa glöggt auga, og hægt að finna í þessari bloggfærslu. Þeir sem svara.. vinsamlega rökstyðjið.

Þetta var nú ljóti dagurinn framanaf. Eyddi morgninum í að redda vegabréfaumsóknunum fyrir mig og krakkana. Var búin að taka myndir af krökkunum og mér.. nema ég þurfti að prenta þetta út hjá mömmu og pappírinn kláraðist áður en ég var búin að prenta mig út.

Það var ekkert annað að gera en að fara í Kringluna og taka mynd af mér í kassanum. Gerði það og fékk mynd dauðans, sem verður í vegabréfinu mínu. Sé fram á að vera sett í full body search á öllum viðkomustöðum hér eftir sem líklegur dóp/byssu/kjarnorku smyglari.

Vissi ekki að ég liti svona krimmalega út.

By-gons. Afneitun rúlar.

Martröð dagsins var samt óneitanlega ferð mín í Bónus. Ég þoli ekki að versla í matinn. Sérstaklega ekki þegar ég hef ekki gert það lengi og ekkert er til. Kláraði í morgun síðasta klósettpappírinn, síðustu slummuna úr handsápupumpudraslinu, síðustu farðadropana yfir bólurnar sem eru á undanhaldi síðan síðast, síðustu brauðskorpuna í morgunmat, síðustu löggina af mjólk út á corn flakes-ið hans Dodda o.s.frv. Ef ég væri hagsýn húsmóðir myndi ég nota tækifærið og þrífa skápana því þeir eru allir tómir.

Já.. nei ég tæmdi þá alla þegar ég var að leita um daginn..

Ég hef verið allt of upptekin við að læra og rusla til í íbúðinni til að kaupa mat. Má ekki vera að þessu. Ég er samt ekki frá því að börnin manns læri að meta lífið betur þegar þau eru svelt svona í nokkra daga. Þegar ég setti lýsi í körfuna heyrðist í Dodda: "Vá... lýsi.. gaman".

Æi ég er andlaus og lömuð og slyttisleg og þreytt. Og þegar ég lít í kringum mig verð ég ennþá þreyttari.

Mig langar í bíó.

Getur ekki einhver góðhjartaður einstaklingur boðið mér í bíó? Ég er ekki að meika að vera heima hjá mér í þessu rusli öllu saman. Mig vantar húsjálp, kokk, einkaþjálfara, næringarsérfræðing, nuddkonu, stílista, stærðfræðikennara, sálfræðing, bílstjóra og garðyrkjumann. Það má alveg fylgja herragarður með.

Best að kíkja á smáauglýsingarnar undir "gefins"...

Ég sit hér, í netasokkabuxum, leðurpilsi og litlum bol sem ég keypti í gær. Búin að fá álit frá helsta álitsgjafa mínum, Jóhönnu, og hún segir að ég sé flott. Gæti alveg eins litið út eins og fáviti því Jóhanna veit að ég er að fara út í kvöld og Jóhanna vill ekki að ég finni mér annan mann. Það er allt í lagi. Ég er ekki að fara að finna mér mann í kvöld. En hún veit það ekki.

Doddi er svakalega hrifinn af netasokkabuxunum. Er alltaf að koma öðru hvoru og strjúka yfir þær, yfir lærið á mér, með óttablandinni virðingu. Sem minnir mig á eldrauðu plast buxurnar mínar.

Ég saumaði mér einu sinni eldrauðar buxur úr glansandi plasti. Sat við borð á bar þegar það kom maður upp að mér. Hann horfði á buxurnar og hægt og rólega teygði hann fram höndina þangað til hún rétt snerti á mér lærið. Allan tímann hafði hann ekki augun af buxunum, eins og í leiðslu, en þegar hingað var komið leit hann upp. Blaðamaðurinn sat á móti mér og hann sagði ögrandi: "þorirðu?". Ég sagði ekki orð. Maðurinn leit aftur á buxurnar, ennþá með höndina yfir lærinu á mér en snerti mig ekki, var eins og frosinn. Ekkert okkar hreyfði sig. Eftir smá stund dró hann höndina hægt að sér og sagði: "ég þori ekki, en þetta eru flottustu buxur sem ég hef séð". Svo tók hann tvö skref afturábak, hafði ekki augun af buxunum, snéri sér við og fór. Þetta var rétt hjá manninum. Þetta voru hrikalega flottar buxur.

Fyrir ca 2 árum síðan var ég stödd í Virku og sá ennþá flottara svona efni, eldrautt og úr plasti nema þetta plast andar svo ég á ekki eftir að eiga í erfiðleikum með að klæða mig í þær og úr. Ég keypti mér efni í buxur sem ég saumaði aldrei... en ég á efnið ennþá...

Dettur mér í hug. Ég ætlaði einu sinni að sauma mér buxur með rennilás að framan sem nær alveg aftur á rass. Þegar maður opnar rennilásinn alveg... þá hreinlega detta buxurnar í sundur. Hver veit nema ég sameini þessar hugmyndir í einum eldrauðum plast buxum sem hægt er að renna í sundur með einu handtaki.

Við vissar aðstæður, gæti það verið.. hentugt..

Ég vaknaði klukkan níu í morgun og gat ekki sofnað aftur sama hvað ég reyndi. Ætli það heiti ekki að glaðvakna.

Það var gaman í gær. Mjög gaman. En svo fórum við á djammið. Ég sé að þetta er eitthvað sem... hvað á maður að segja.. hentar mér ekki? Kannski vegna þess að ég er orðin of gömul.. og kannski vegna þess að aðdáendahópur minn hefur yngst upp um allt of mörg ár.

Kannski þess vegna sem ég fór snemma heim í nótt þó ég hafi ætlað að vera úti til klukkan átta í morgun. Var búin að lofa Hörpu að blogga en langaði ekki til þess þegar ég kom heim. Ég blogga ekki í glasi. Á það ekki að vera boost for the moral þegar hávaxinn, myndarlegur og rétt rúmlega tvítugur strákur reynir að tæla mig með sér heim? Kannski er ég bara svona glötuð.. kann þetta ekki eftir margra ára hjónaband.

Kannski langar mig bara í eitthvað annað. Eitthvað sem varir lengur en eina nótt. Ég veit það ekki.

Ég laug reyndar til um aldur. Sagðist vera 33 en það rifjaðist upp fyrir mér áðan að ég er 32 ennþá. Ætli það séu margar konur out there á mínum aldri sem ljúga að þær séu eldri en þær eru? Óvart.. auðvitað.

Þetta var góður dagur og upplifun næturinnar verður betri og betri eftir því sem þynnkuleiðinn fjarar út.

Fór áðan og þreif bílinn. Þurfti að tjöruhreinsa hann þrisvar áður en ég löðraði hann allan með sónax svampi vættum autoglym sjampói í bland við vatn. Núna er Myrkrahöfðinginn virkilega fallegur og mér sæmandi.

Það var ekki hægt að sleppa ferð út í ísbúð í svona veðri.

Jóhanna er að læra fyrir próf á morgun og ég ætla að fara snemma að sofa. Sé rúmið mitt í hillingum. Sé reyndar fleira en rúmið mitt í hillingum.

Miskunnarlaust mirage.

Blaðamaðurinn droppaði í heimsókn í kvöld og við fórum að tala um fíknir. Hans stærsta fíkn er vinnan þó að hann sé með margar minni fíknir sem geta þó valdið miklum skaða. Hann sagði mér hinsvegar að mín stærsta fíkn væri ... heimasíðan mín.

Ég neitaði þessu en hann brá fyrir mig alka-í-bata fótnum og spurði: "Ertu í afneitun?". Auðvitað er ég í afneitun. Ég hef aldrei neitað því! Ég neita hinsvegar öllu öðru og það staðfastlega.

Nú, þegar hann er farinn, er mér óhætt að velta því fyrir mér hvort það geti verið rétt og satt.. að ég.. Anna.. ég sjálf.. ÉG sé háð heimasíðunni minni?

Er ég bloggfíkill?

Ef ég er bloggfíkill þá er ég ekkert sérstaklega ánægð með það. En hvað er fíkn? Hvernig get ég sannreynt hvort ég er fíkill eða bara iðinn bloggari. Ég fór strax að leita á netinu og fann þetta:

"addiction - being abnormally tolerant to and dependent on something that is psychologically or physically habit-forming (especially alcohol or narcotic drugs)"

Þá er það spurningin. Er ég óeðlilega háð því að blogga og hefur það áhrif á hegðun mína?

Látum okkur sjá.. Af hverju blogga ég? Hmm.. líklega vegna þess að mér finnst það gaman.

Af hverju finnst mér það gaman? Líklega vegna þess að á heimasíðunni minni getur hvað sem er gerst og ég stjórna öllu.

Af hverju getur allt gerst á síðunni og af hverju finnst mér gott að stjórna öllu? Það getur allt gerst vegna þess að þannig er lífið skemmtilegra og mér finnst betra að stjórna öllu vegna þess að ég er control freak? Nei.. ég er ekki control freak. Afneitun? Nei. Já. Nei. Já. Nei...

Hef ég hætt að blogga? Já það hefur gerst og þá leið mér ekkert illa yfir því. Það er the god honest truth. Ég hafði bara mikið að gera.

Langar mig að hætta að blogga? Ég hef aldrei velt því fyrir mér að hætta að blogga, hef ekki séð ástæðu til að halda mér við einn bloggstíl frekar en annan og ætla ekki að hætta að drekka sumar tegundir. Já... eða þú skilur.

Gæti ég skrifað færslu og sleppt því að publisha? Ég geri það oft og iðulega. Sumt sem ég skrifa er ekki birtingarhæft.

Hræðist þú aðstæður þar sem þú kemst ekki í tölvu til að blogga? Nei ekkert sérstaklega en ég hræðist hinsvegar viðvarandi svoleiðis aðstæður eins og t.d. ef mér yrði rænt og myndi enda hlekkjuð við staur í litlu héraði í Indlandi þar sem hvorki rennandi vatn né rafmagn fyrirfyndist. Það fyndist mér hræðileg örlög. Sérstaklega í ljósi þess að ég veit að það verður líka illgjörn geit bundin við sama staurinn. Ég hef séð þetta í draumi.

Ef engin kommentar á færslurnar þínar, er dagurinn þá ónýtur? Já, ég sýg puttann og græt.

Myndi þér líða vel ef þú færðir tölvuna inn í svefnherbergi þannig að hún yrði ekki eins central í íbúðinni eins og hún er núna? Nei, mér myndi líða illa. Ég vil geta fylgst með henni helst öllum stundum. Ég vil henda spamminu jafn óðum.

Hefurðu sleppt því að kveikja á tölvunni þinni í 24 tíma samfleytt s.l. sex mánuði? Já reyndar hef ég sleppt því. Ég er auðvitað nettengd í vinnunni..

Hefurðu fengið móral eftir bloggfærslu? Já oft og iðulega þegar ég sé að fólk les allt annað úr færslunni en það sem ég var að meina.

Dreymir þig blogg? Nei það hefur aldrei gerst. En mig hefur dreymt hvítar dúfur með skitu.

Hefur þú framið lögbrot til þess eins að komast fyrr í nettengda vél til að geta bloggað? Ég kannast ekki við það.

Hefur þú hegðað þér á einhvern hátt til þess eins að geta bloggað um það? Nei, of mikið af ímyndunnarafli. Þarf þess ekki.

Ef þú misstir hendurnar í slysi, myndir þú leita til þjóðarinnar í landssöfnun fyrir hjálpartæki svo þú getir bloggað? Ég bara hreinlega veit það ekki. Gæti trúað mér til að kaupa mér derhúfu sem hefur svona hulstur fyrir bjór, slöngur og tilheyrandi og gera tilraun til að drekka mig í hel, líklega. Alveg óháð blogg getu.

The question remains.. er ég bloggfíkill?

Í dag hringdi kona í mig í vinnuna út af máli sem fór mjög illa út af mistökum annars fyrirtækis og hennar fyrirtæki er að hljóta mikinn skaða af. Hún var í miklu uppnámi og eins og gerist stundum þegar ég tala við fólk fór hún að segja mér upp og ofan af almennum vandræðum sínum.

Stundum er eins og það sé sama hvað maður gerir, ekkert virkar, allt fer í klessu og manni finnst lífið svo erfitt og ósanngjarnt að mann langar mest til að sitja út í horni og stara út í næsta vegg. Þá gerist allavega ekkert hræðilegt á meðan. Þessari konu líður svona. Hún er í óhappa hringiðu sem virðist engan enda ætla að taka hjá henni. Hún skildi ekki af hverju svona hlutir kæmu fyrir sig, fannst hún ekki eiga skilið að upplifa endalaus áföll.

Ég sagði henni að hætta að hafa áhyggjur og halda ótrauð áfram. Það sem gerist í kjölfarið er að óhappa hringiðan hverfur einn daginn og hlutirnir fara að ganga eins og í sögu. En maður má ekki gefast upp og maður verður að hafa trú á því að þetta taki enda einn daginn.

Í lokin vorum við farnar að skellihlæja saman í símanum og ég held að henni hafi liðið betur þrátt fyrir að ég gæti ekkert gert í málinu sem hún hringdi upphaflega út af.

Ekki það. Ég skil hana alveg rosalega vel. Ég hef verið í svona hringiðu. Eins og allt sem maður gerir sé dæmt til að mistakast, ár eftir ár eftir ár. Hvert áfallið rekur annað og maður veltir því fyrir sér hvort maður hafi virkilega verið svona vondur í fyrra lífi.

Trikkið er að hang in there og finna björtu hliðarnar, eða fyndnu hliðarnar. Allt það sem gerir lífið aðeins skárra á meðan hlutirnir eru að af-fokkast smám saman.

Og já.. augljóslega las ég Pollýönnu sem krakki...

Ég fór að hitta prest í dag. Ég og blaðamaðurinn. Við fengum vottorðið sem við vildum og ég fékk fría upprifjun á atburðum síðustu ára.

Eftir sýslumanninn get ég náð mér í skóflu og mokað yfir ákveðin atburð svo ég þurfi aldrei að upplifa sársaukann aftur sem fylgir því að rifja hann upp. Stundum er afneitun besta ráðið við einhverju sem maður nær ekki utanum og kemur aldrei til með að skilja eða sætta sig við. Það veit andskotinn.. ég er búin að reyna að skilja þetta nógu lengi.

Ég er hálf fúl út í sjálfa mig. Hélt ég væri komin lengra en þetta.

Drullusokkurinn hægra megin á bílnum datt af á dekkjaverkstæðinu áðan. Þeir ætla að laga þetta fyrir mig á morgun, enda hefði þetta ekki gerst ef þeir hefðu ekki gleymt að fjarlægja kubbinn fyrir aftan hjólið.

Ég nennti ekki að pæla í því en hlýt svo að vera með hluttekningar limlestingu með bílnum því stóratáin datt af mér í baði áðan. Ég saumaði hana á en var að taka eftir því að hún snýr öfugt. Sem er týpískt.

Mér leiðist ekkert smá að rekja upp.

Eftir rúman klukkutíma verður drullusokkurinn kominn á sinn stað, fyrir aftan hægra framhjólið. Mikið verður það góð tilfinning.

Í dag er útskrift úr skólanum. Byrjar snemma og endar seint. Ég er hræðilega lítið sofin, eyddi nóttinni í að bylta mér og reyna að sofna.. það tókst á endanum þegar ég var búin að ná mér í stórann, stórann bangsa innúr barnaherbergi sem ég kúrði við í alla nótt.

Af hverju er ekki hægt að kaupa risa stórann bangsa sem segir fallega hluti við mann þegar maður þrýstir á magann á honum?

Með rödd Sean Connery..

Mikið hriiiiiikalega var þetta gaman.

Fátt skemmtilegra en fullt af konum á öllum aldri að drekka frá klukkan tvö og frameftir. Ég hætti reyndar í bjórnum klukkan sjö en skemmti mér samt konunglega þrátt fyrir vatnsþamb, enda stendur til að fara aftur út að borða á föstudaginn með vinnunni og ég er þreytt og illa sofin svo stíf drykkja hefði ekki verið mjög ráðleg.

Annars var þetta var akkúrat það sem ég þurfti á að halda.

Mér finnst hinsvegar glatað að ég sé byrjuð á blæðingum eftir fimm ára hlé sem fékkst með hjálp þess undurs sem hormónalykkjan er.. og þar sem ég er nýbúin að kaupa dekk undir bílinn hef ég ekki efni á að kaupa nýja hormónalykkju "undir" mig.

Ef ég hefði séð þetta fyrir.. hefði tekið bílinn af númerum.

Ég sá Jude fyrst í Gattaca þar sem hann lék generally pissed gæja í hjólastól. Hann vakti strax athygli mína því ég fíla generally pissed menn og hann var svo flottur að það pirraði mig ekkert að hann væri í hjólastól. Auk þess var samkeppnin engin. Ewan McGregor var í aðalhlutverki.

Næst sá ég hann í The talented Mr Ripley og fannst hann nú ekkert svaka.. æi of mikið súkkulaði í þeirri mynd. Samt töluvert skárri en mótleikarinn hann þarna greppitrýni hvað sem hann heitir. Allt skárra en hann. OG reyndar.. þá fílaði karakterinn sem Jude lék jazz, sem var plús.

Þegar ég sá Enemy at the gates féll ég gjörsamlega fyrir Jude, það fór um mig straumur í ástarsenunni í bíó, og þegar ég sá A.I. vissi ég að ég yrði að fá Jude Law, helst með innbyggðu útvarpi.

En Jude Law var bara dagdraumur grasekkju blaðamanns. Blaðamanns sem lét sig dreyma um Angelinu Jolie. Quid pro quo.

Jude var giftur leikkonu og gerði ekki annað en að básúna það í blöðum og sjónvarpi að hann væri hamingjusamur af því er virðist eingöngu til að skaprauna mér. "Being single would be like drowning in chocolate" sagði hann einu sinni í viðtali. Breytir því ekki að hann er single og ekki dauður enn.

Vandamálið við Jude er samt eiginlega.. að hann er of fallegur. Þess vegna fílaði ég hann best í Gattaca og Enemy at the gates. Illa rakaðir karlmenn hafa alltaf höfðað soldið til mín og það hjálpar ef þeir eru búnir að velta sér soldið upp úr drullu og for líka. Ég skil ekkert í þessu en svona er ég.

Nú, þegar ég er orðin single eins og Jude, ákvað ég að láta verða af því og bjóða honum í kaffi og kleinur, sem ég ætla að kaupa í Melabúðinni. Ég veit að við erum að tala um Jude Law en það eru takmörk fyrir því hvað ég nenni að hafa fyrir hlutunum.

Ég sendi honum póst í gær sem var svohljóðandi:

"Dear Mr. Law.

I am a single mother of two and I live in Iceland. I'm usually at home between 12:05 and 12:55 every day at noon and I would really like to get down and dirty with you. If you have the chance, please come over and have some coffee and kleinur. If you want to see what I look like please go see www.anna.is.

I will be excpecting your arrival shortly.

Love,
Anna"

Í dag fékk ég póst til baka:

"Dear Anna.

After Cannes I'll be heading to the US. I want to drop by but I need you address. Please send more info.

Jude"

Ég sendi honum strax til baka:

"Darling Jude.

Just tell the taxi driver that you are meeting anna.is, they usually seem to know where I live. Look forward to seeing you.

Love,
Anna

ps. shower or bath?"

Hann var ekki lengi að svara:

"Shower or bath? You pick. I'm thinking.. tomorrow night, arround eight?"

Og ég var að senda frá mér rétt í þessu:

"Oh no! Not tomorrow at eight! I'm going out to dinner. What's your schedule for Saturday?"

Ég bíð spennt eftir svari.

Ég var búin að skrifa færslu um hvað gerðist í gær.. en ákvað að hafa það fyrir mig. Ég verð nú að eiga eitthvað einkalíf.

Ég er hinsvegar búin að cancellera matarboðinu í kvöld...

Djöfull er ég illa sofin alltaf.

Þegar ég vaknaði í morgun reis ég upp og stundi: "Hvað gerðist?" Leit í kringum mig.. hvað er ég að gera í sófanum? Með kveikt á sjónvarpinu? Hvað er klukkan?

Klukkan var fimm, ég á sófanum og Jude.. þvílík vonbrigði. Hann hefur sofnað þegar hann var búinn að lesa fyrir krakkana. Ég hef sofnað við að bíða eftir honum.

Ok Anna.. klukkan er fimm.. krakkarnir eru sofandi, hann er sofandi.. there's still time!

Ég stóð upp og hóstaði upp fjöður úr kraganum á undirkjólnum sem var vel krumpaður eftir nóttina, læddist inn í herbergi og sá þá fallegustu sjón sem ég hef á ævinni séð. Jude lá sofandi á bakinu með sængina hálfa yfir sér miðjum, börnin hans við hliðina á honum. Ég sá þau reyndar ekki fyrr en þremur mínútum seinna þegar ég gat hrist af mér störuna.

Ég fór að velta því fyrir mér hvernig stæði á því að undanfarna daga hef ég ekki getað sofnað.. en svo þegar Jude Law kemur í heimsókn.. þá slokknar á mér fyrir framan sjónvarpið? Ég tyllti mér varlega á rúmið og starði á hann. Eru allir karlmenn fallegir þegar þeir sofa? Nii.. ekki svona. Samt fannst mér eins og ég hefði lifað þetta andartak áður.. fyrir mörgum, mörgum árum. Meikar það sense?

Ég rétti varlega út höndina og ætlaði að strjúka yfir brjóstkassann.. en kippti henni að mér þegar hann klóraði sér í nefinu og umlaði eitthvað. Úff.. hann er meira að segja sætur þegar hann klórar sér í nefinu.

Ég á bágt.

Ég beið í smá stund og horfði á hann. Ég komst að því að ég yrði sátt ef ég myndi gera þetta for the rest of my life. Sitja með aðra rasskinnina á dýnunni og horfa á Jude sofa. Mér var samt orðið pínu illt í rasskinnini svo ég mjakaði mér aðeins lengra upp í rúmið. Eitthvað hef ég gert það klaufalega því hann rumskaði aðeins og dró mig til sín. Hann var ennþá sofandi en með mig í fanginu og ég... með alvarlegar hjartsláttatruflanir. Datt í hug að það væri nú soldið fyndið ef ég myndi fá hjartaáfall og steindrepast.. en hafði meiri áhyggjur af fjöðrinni sem hafði sogast upp við nefið á honum og fests í skeggrótinni. Nú fylgdi hún andardrætti hans og hann saug hana inn.. og út.. inn og út.. um nefið.

Ég teygði út höndina og náði fjöðrinni rétt í sömu andrá og hann nuddaði á sér nefið aftur. Ég lagði höfuðið varlega á öxlina á honum, lokaði augunum og vit mín fylltust af.. honum.. það fór um mig sæluhrollur sem hann hefur fundið því hann breiddi yfir mig sæng og tók fastar utan um mig...

Í þessari stellingu vaknaði ég klukkan sjö og þegar ég opnaði augun mætti ég augum Jude. Í þeim sá ég skelfingu. Skrítið.. hvað ég upplifði þetta sterkt sem dejavu. Við horfðumst í augu eitt augnablik og þá mundi ég..

Þetta er dejavu.

Ég spratt á fætur og bleikt fiðrið úr kjólnum þyrlaðist upp í kringum mig. Hann hnerraði.

"God bless you?" sagði ég og flýtti mér fram.

Verð að viðurkenna að ég hef alltaf verið svaag fyrir nývöknuðum mönnum. Varð að halda mér í handfangið á ísskápnum til að stoppa mig af, því mig langaði að hlaupa aftur inn í herbergi.. en skelfingin í augunum á honum.. hvar hafði ég séð þetta áður? Í þessum augum? Var það í bíómynd? Var hann hræddur við mig??? What the...

Hnúarnir á mér voru orðnir hvítir og komnir brestir í handfangið á ísskápnum þegar hann kom fram, á nærbuxunum. Handfangið gaf sig samstundis. Ég stóð við ísskápinn með handfangið í höndunum og spurði hvort hann vildi kaffi. Á íslensku. Hann brosti og ég endurtók spurninguna á ensku. "Yes please", úúúú hann er kurteis líka.

Ég stóð og ríghélt ennþá í handfangið sem hafði nokkrum mínútum fyrr verið fast á ísskápnum og horfði á eftir honum inn á bað, varpaði öndinni léttar og fór að hella uppá kaffi.

Hálftíma síðar sat Jude fullklæddur í eldhúsinu hjá mér með rjúkandi kaffi. Við vorum að ræða íslensk stjórnmál, krakkarnir vaknaðir og að spila kappakstursleik í playstation.

Rétt fyrir klukkan níu var ég orðin stressuð og sagði honum að ég þyrfti að mæta í vinnuna. "See you tonight?" spurði hann og sama hvað ég gáði, ég sá enga hræðslu í augunum. Auðvitað svaraði ég játandi. Come on!

Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom í vinnuna var að senda tölvupóst:

To: Samstarfsfólk
Subject: Út að borða

Kæra samstarsfólk.

Ég kemst ekki út að borða í kvöld og mun taka mér frí í næstu viku. Skemmtið ykkur vel!.

Kveðja,
Anna

Nú er klukkan að verða fimm og ég... ætla heim í bað.

Ég er í tómu tjóni. Búin að þrífa framan úr mér, komin í náttföt fyrir löngu, sit hér og hlusta á hálf dautt partý sem er í húsinu einhverstaðar og get ekki með nokkru móti greint hvaða þunglynda rusl er verið að spila.

Heyri greinilega að fólk er komið á hávært-röfl stigið. Heyri líka greinilega að fólk er farið að detta um hluti. Já, búin að tannbursta mig líka og ganga frá úr uppþvottavélinni. Ætti maður að setja í þvottavél?

Ég var of lengi úti í nótt. Kom heim um fjögur og nú hefur næturdýrið í mér tekið við. Samt ekki.. ég er þreytt, bara ekki syfjuð. Sem er asnalegt því ég er, eins og komið hefur fram, mjög illa sofin eftir þessa viku.

Mér finnst rosalega tómlegt án krakkana. Doddi fór með ömmu upp í sveit og Jóhanna í helgargistingu til vinkvenna sinna. Þau koma hvorugt heim fyrr en á sunnudag. Ég sakna þess að geta ekki farið inn í herbergi og kysst þau góða nótt.

Kvöldið byrjaði á Argentínu. Borðaði gjörsamlega yfir mig og langaði að fara heim og liggja á meltunni. Var að sofna yfir Norah Jones í koníaksstofunni þegar ég fékk sms frá vinkonu minni. Fór að hitta hana á pool stofu á Hverfisgötunni. Sýndi það og sannaði að ég mun engan vinna í pool nema eftir stífar æfingar í einhverja mánuði. Eftir pool stofuna fór hún með mig á Hverfisbarinn, stað sem ég kannast ekki við að hafa komið á áður. Ekki frekar en pool stofuna. Þar spurði dyravörðurinn mig um skilríki. Hann varð skömmustulegur þegar hann var búinn að sjá þau. Gott á'ann.

Á Hverfisbarnum var verið að spila Michael Jackson. Vá. Það var weird upplifun to say the least.

Næst fórum við á Ölstofuna.

Mig langar að vita eitt. Af hverju er nei ekki nóg? Af hverju þarf maður að turn on the NY attitude? Rifjaðist upp fyrir mér hvað mér finnst leiðinlegt að hitta karlmenn á börum þegar maður hefur ekki áhuga. Sérstaklega þegar þeir skilja ekki nei. Ég hef ekki trú á því að maður finni eitthvað eigulegt á djamminu, en ég er auðvitað ekki mjög trúuð.

Ég ætla allavega að halda áfram að hafa gaman af lífinu og nota mitt neitunarvald.

Enda held ég að ég hafi meiri balls en forsetinn.

Sá að Igor er afbrýðisamur og þar sem ég veit ekki hvað þverslá er.. veit ég ekki hvað Organistinn er að meina. Fyrst þegar ég las kommentið frá Organistanum datt mér í hug limbó stöng og varð drullu fúl út í hann. Svo datt mér í hug Vala Flosa. Þessa sem stjakar sér yfir eitthvað... en held að það sé ekki þverslá heldur. Núna er ég of þreytt til að pæla í því hvað þverslá er en á sama tíma finnst mér augljóst af hverju ég fæ aldrei appelsínugular kökur í Trivial.

Tónlistin úr partýinu er þögnuð og engin hefur dottið lengi. Einmana spangól öðru hvoru er það eina sem stendur eftir. Það er spurning um að koma sér upp í rúm og sofna áður en einhver rankar við sér og fer að spila Ham.

Ég fékk ég símtal í dag sem gæti flækt málin örlítið. Er búin að vera í símanum í fokking sex tíma eða síðan klukkan tvö í dag. Gamall vinur minn frá því fyrir mörgum, mörgum, mörgum árum. Kynntist honum þegar ég var skiptinemi í US. Hann var nokkrum árum eldri og vann við að ræsta á McDonalds, þar sem ég hélt mest megnis til í frístundum. Ágætlega sætur strákur þá en með allt of stóra drauma. Ég ætlaði nú ekki að pleisa hann eða ekki fyrr en hann rakti söguna sem ég sagði honum um það þegar afi dansaði break dance í fermingunni hennar Gullu þarna um árið og rófubeinsbraut sig svo illa að hann stóð aldrei upp eftir það.

Bygons.

Neil sagði mér frá því að stuttu eftir að ég fór heim til Íslands fékk hann sig fluttan á McDonalds staðinn í down town Hollywood og lenti víst stuttu síðar í bílslysi. Það var reglulegt lán í óláni að sá sem keyrði, yfir hann, var ríkur pródúsent í Hollywood því Neil þurfti að gangast undir lýtarlækningaraðgerðir í einhvern tíma, sem hann hefði augljóslega ekki haft efni á ef eitthvað gimp með enga peninga hefði keyrt á hann og það hjálpaði að pródúsentinn var í kókaínvímu og vildi allt fyrir hann gera til að sleppa við lögreglu og vesen.

Nema hvað... hann lét laga nokkra hnökra hér og þar, enda þurfti að lappa uppá hann nánast allan og fjarlægja dekkjaför af lærum, höndum og enni. Hann þjáist ennþá af bakverkjum og er með ónýta hálsliði. Augljóslega hafði hann gott hreðjatak á umræddum pródúsent og mætti segja að það hafi opnað nokkrar dyr fyrir kauða sem annars hefðu verið harðlæstar. Neil tók upp nafnið George til heiðurs George Michael sem hann dýrkaði á þessum árum. Það var nú eiginlega mér að þakka, hann var Andrew fan þangað til hann kynntist mér og ég útlistaði fyrir honum hvað Andrew væri mikill hálfviti. Sást á honum langar leiðir. Samt.. hvað hann Neil var glataður með þessar legghlífar sínar alltaf og þvílíkt mullet hef ég bara aldrei séð hvorki fyrr né síðar. Með hormottu dauðans. Æ hann var nú ekkert rosalega sætur.. ekki þegar maður setur útlitið í orð allavega...

Nú.. hann er búin að vera að leita að mér víst í nokkur ár núna. Þótti svo vænt um tímann þegar ég sat hjá honum inná klósetti þegar hann var að þrífa dollurnar og skylmast við mig þess á milli með klósettburstunum af lagernum. Það sem við rændum af sápum og rusli á þessum lager, það var ekki fyndið. Hann sagði mér að þetta væri besta tímabil í lífi sínu. Frægðin er ekki "all that it's made up to be". Duh! Sagði ég nú bara. Ég var alltaf að segja honum að það væri ekkert gaman að vera frægur. Miklu heilbrigðara að kaupa sér bara lítið hús með hvítri girðingu og walk in closet, hrúga niður börnum og bíða ellinnar. Hann er loksins búin að átta sig á því að ég hef, eins og alltaf, rétt fyrir mér.

Little did I know.. því þegar hann byrjaði að tala við mig.. þá sagðist hann vera í Boston. Sem var alveg satt. Nema þegar símtalinu lauk.. þá var hann lentur í Keflavík.

Hvernig á ég að útskýra það fyrir Jude, þegar hann kemur á eftir, að George er í heimsókn hjá mér?

Andrew Clooney. Það hefði aldrei virkað.

Neil kom í gær. Jude kom stuttu seinna. Það var.. neyðarlegt.

Jude kom inn, tók tvö skref til baka og horfði á mig. Ég las andlitið á honum eins og opna bók, enda er maðurinn leikari. "Did I send the kids to their mother for this" las ég.. og reyndi að communicera "this is not what it looks like" til baka. Ég er hinsvegar ekki leikari.

Never loosing his cool.. heilsaði hann Neil og settist í stól í stofunni, á móti honum.

Neil, ekki verri leikari.. var eitt spurningarmerki í framan.

Jude entist í klukkutíma, í small talk-i dauðans, þá stóð hann upp og sagðist þurfa að fara. Ég þurfti ekki að leika.. angistin skein úr augunum á mér. Við útidyrnar hvíslaði ég að honum "don't go"..

"It's just to much" sagði hann og fór. En ekki fyrr en hann hafði rennt fingrunum í gegnum hárið á mér og inn á andlitið.. yfir varirnar..
Oh.. hann er með svo fallegar hendur..

Ég stóð frosin í dyrunum og horfði á eftir honum þangað til hann hvarf úr augsýn. Þá lokaði ég hurðinni og þegar ég snéri mér við stóð Neil fyrir aftan mig.

Hann er bara ekki alveg að gera það fyrir mig. Ég sé alltaf fyrir mér fyndna strákinn með klósettburstann þegar ég horfi á hann. Þvílík ruglið. Það er til lag sem lýsir þessu.

Neil fór um miðnætti og ég hringdi upp á hótel en quess fucking what.. Jude tékkaði sig út og er farinn.

Mig bókstaflega verkjar í hjartað.

Ég er samt ennþá með svona dejavu tilfinningu og ég kem því ekki fyrir mig hvaðan hún er. Ég hef verið með þennan verk í hjartanu áður.. ég skil þetta ekki. Ég grét mig í svefn í gær og þegar Neil hringdi í mig áðan svaraði ég ekki.

Hey Jude.. don't make it bad..

Ég hefði viljað ganga heim, því þegar leikhúsið var búið byrjaði að rigna. Það er frekar hlýtt úti, meira að segja á minn mælikvarða og ef það er eitthvað sem ég elska þá er það svona rigning eins og var í kvöld. Stórir þungir dropar. Byljandi rigning þannig að maður verður blautur inn að beini.

Það er hinsvegar magnað hvað tónlist grætir mig.

Í hléinu:

Anna: Ég græt svo mikið þegar hún syngur.
Júlía: Græturðu því þig langar í sígó?
Anna: Já ég bara græt því mig langar svo í sígó. Come on! Ég græt þegar hún syngur
Júlía: Vá.. ætlaði að fara að segja það!

Við verðum glæsilegar saman í ellinni ef þetta er forsmekkurinn.

Þetta var skemmtileg sýning og aðalleikonan söng þetta svakalega vel.
Milord er mitt uppáhaldslag með Edith Piaf.

Þegar ég kom heim og var búin að leggja bílnum hljóp Jóhanna inn en ég stóð í andartak við bílinn, horfði til himins og naut þess að baða mig í regninu. Svo rölti ég af stað inn, þrátt fyrir að mig langaði miklu frekar bara að ganga um hverfið í smá stund og finna regnið allt í kringum mig og ilminn af gróðrinum. Ég ætti stundum að gera það sem mig langar til.

Ég ætti í rauninni að gera það mikið oftar.

Ég var að skoða líflínuna mína áðan í lófanum á mér og það er svo skrítið að á einum stað verður hún að tveimur samhliða línum og svo heldur seinni línan áfram mjög greinilega en hin dofnar út og deyr.

Í heildar samhenginu, þá meikar þetta loksins sense. Ég tók hinsvegar eftir þessu sem krakki. Fannst þetta alltaf skrítið. Augljóst að ég myndi ekki drepast.. en að það yrði meiriháttar breytingar. Ef eitthvað er að marka líflínuna þá er smooth sailing ahead.

Það er vert að minnast þess.. að ég á ekki von á neinu öðru en analísu frá Igori hvað þetta varðar.

Hvað Jude varðar.. þá ætla ég að láta lesendur mína ákveða hvort hann er inni eða úti. Vilji þið meira um ævintýri mín og Jude? Eigum við séns í þessum firrta heimi?

Kjósið um það á forsíðu.
(ég endurstillti kosninguna svo þeir sem voru búnir að kjósa um dna samsetninguna, þurfa að kjósa aftur)

Rétt áðan kom til mín maður í ákveðnum erindum en þegar hann kom inn þá sá ég svolítið sem ég þekki. Best ég taki það fram.. ég hef ákveðin talent.

Fór einu sinni á samkomu með blaðamanninum og sagði við hann eftir gleðina að það væri augljóslega eitthvað á milli tveggja aðila þarna sem voru þó harð giftir öðrum. Blaðamaðurinn hafði nú ekki mikla trú á því. Stuttu seinna kom hinsvegar í ljós... á mjög grafískan hátt.. að ég hafði rétt fyrir mér.

"Told you" sagði ég og glotti framaní blaðamanninn.

Ég efast ekki um að fleiri manneskjur en ég hafi þennan talent. Fyrir þá sem hafa hann ekki.. þá er þetta í augunum. Þau eru jú spegill sálarinnar.

Hvað um að. Ég þekki ekki þennan mann sem kom áðan, hef samt séð hann áður.. í hitt skiptið sem hann kom hingað sem var fyrir einhverju síðan.

Ég velti því fyrir mér hvort ég sé að senda frá mér einhver feremón eða hvort bronzið sem Edda gaf mér um helgina er að virka svona svakalega vel. Eitthvað er það.. ég spyr hann þá bara hvað varð til þess að hann gaf mér númerið sitt ef ég ákveð að nota það.

Þetta kom mér samt verulega á óvart. Sérstaklega þar sem flestir viðskiptavinir sem ég hef talað við í dag hafa verið eins og snúið roð í hundskjafti. Mætti halda að fólk tæki Eurovision svona nærri sér.

Staðan núna á forsíðu er Jude 60% George 40%.

Áhugavert í ljósi þess að ég var að fá sendingu með leigubíl. Þrjár rauðar rósir og kort...

Free tonight?

J

Best að raka á sér leggina, maka á sig bronzer og lósjoni og taka bara allan pakkann!

Oh ég hitti manninn með hundinn áðan. Þvílíkt krútt þessi hundur. Hann, hundurinn, vildi ekki koma inn í húsið og þar sem maðurinn var með báðar hendur fullar tók ég hundinn upp og hélt á honum inn.

úúúÚÚÚúúú hvað hann er mikil dúlla! Engin smá hjartsláttur í svona litlu dýri. Ég er ekki frá því að hann sé soldið hrifin af mér. Hundurinn sko. Held reyndar að þetta sé "hún" en samt heitir hann (hundurinn) Títan. Eða eitthvað svoleiðis. Ég er viss um að hann sagði Títan.

Ég held að ég hafi ekki séð neitt eins sætt eins og þegar hann hljóp upp stigana. Hvert þrep er hærra en hundurinn svo litla dýrið þurfti að hoppa upp fyrir sig í hvert sinn sem hann tók þrep.

Ég er viss um að hann leyfi mér að fá hann lánaðann einn daginn.

Lifi sjálfsblekkingin!

Já. Á forsíðunni lítur út fyrir það að þessar rósir hafi verið frá henni Júlíu systur. Ég kem alveg af fjöllum. Vissi ekki að hún hefði gert neitt á minn hlut nýlega og er ekkert fúl út í hana. Best að spila pókerfeisið þegar hún kemur.. hver veit hvað hún hefur verið að bralla...

Annars má ég hvort sem er ekkert vera að því að pæla í einhverjum leikurum núna. Ég er að fara að græja mig fyrir útlandaferðina.

Ég er komin með lista af dóti sem ég verð að taka með mér.

Bæði börnin
Naglalakk
Naglalakkeyðir
Bómull
Naglabanda krem
Bikiní
Sólarvörn
Gameboy + leiki

Er ég að gleyma einhverju?

Doddi er að byrja í skóla. It just hit me. Rosalega á ég stór börn.

Fór í hádeginu og keypti mér bikiní. Þaðan fór ég með krakkana til læknis og kom í ljós að Doddi er ennþá með streptokokkasýkingu. Kannski er þetta bara normið hjá honum. Mér fallast hendur. Fékk þriðja pensillín kúrinn í apótekinu. Þaðan lá leið okkar í nýja skólann hans Dodda. Prufudagur fyrir sex ára. Þetta er alltaf jafn sætt.

Tugir eftirvæntingarfullra barna loksins að fara í skólann.

Þau voru kölluð upp eftir nafni og Doddi var kallaður upp síðastur. Því hann heitir ekki Doddi, ekki í alvörunni.

Þegar öll börnin voru horfin inn í kennslustofur með kennurunum var foreldrum safnað saman í sal skólans og þar var farið yfir praktíska hluti ásamt ýmsum fróðleik um bygginguna.

Ég fer að sækja hann eftir hálftíma. Það verður fróðlegt að heyra hvað honum finnst því það síðasta sem hann spurði mig áður en hann fór inn með krökkunum, með skelfingar svip, var: "Þurfum við að læra núna?"

Hann hefur fylgst mikið með Jóhönnu og hennar heimalærdómi og honum finnst þetta auðvitað alveg rosalega erfitt. Ég er búin að reyna að útskýra fyrir honum að þetta er ekkert erfitt, hann verði að læra allt annað en hún.. en Jóhanna er í sama skóla.. og hann bara skilur ekki að hann komi til með að læra eitthvað annað en hún.

Hann hefur til dæmis haldið því lengi fram að hann gæti ekki lært að lesa. Ég er búin að vera að reyna að peppa hann upp, gera skólann jákvæðan í hans augum en mér hefur gengið það heldur brösulega. Þangað til um daginn.

Þá sátum við úti í bíl að bíða eftir að Jóhanna væri búin á myndlistarnámskeiðinu sem hún er á. Ég var að spjalla við Dodda og spurði hvort hann væri nú ekki pínu spenntur að byrja í skólanum. "Nei, mamma, ég kann ekki að læra", sagði hann draugfúll.

"Hvað kanntu ekki að læra" spurði ég. "Ég kann ekki að læra að lesa", var svarið. Þá datt mér svolítið í hug. Hann kann nefnilega að skrifa "Doddi" svo ég náði mér í blað úr hanskahólfinu og penna, skrifaði "Doddi" og rétti honum blaðið. Svo spurði ég: "Hvað stendur þarna á blaðinu?" Hann svaraði: "Doddi"

"Veistu hvað þú varst að gera", spurði ég, "þú varst að lesa".

Svo útskýrði ég fyrir honum að smátt og smátt lærir hann fleiri og fleiri stafi, hann kann reyndar ansi marga, á bara eftir að ná tengingunni.

Hann er alveg hættur að tala um að hann geti ekki lært að lesa. Núna talar hann bara um að hann kunni ekki að reikna, á milli þess sem hann spyr mig t.d.: "mamma, hvað er sex plús sex?" Ég svara: "hmmm.. veist þú það?"

"Játs! Það er tólf!"

Ég skil ekki hvað hann er að böggast út í stærðfræði. Hann elskar tölur og er alltaf að reikna á einn eða annan hátt. Hann veit bara oftast ekki af því sjálfur.

Jude er að tapa. Augljóst að lesendur mínir vilja hafa mig single áfram.

Um daginn spurði mig kona að því hvort ég viti hvað ég vil og svarið er já, ég veit það sko alveg.

Ég vil mann sem er góður við mig. Lætur mig finna að ég skipti hann máli. Ég vil mann með góðan húmor og er heill á líkama og sál. Ég vil einhvern sem nennir að tala við mig um allt og ekkert og ég vil mann sem leyfir mér að vera reið þegar ég er búin að eiga lousy dag og hef allt á hornum mér. Ég vil mann sem huggar mig þegar ég er leið.

Ég vil mann sem faðmar mig og kyssir mig reglulega og ég vil mann sem gerir svona gentlemen hluti eins og að opna hurðir og draga fram stól þegar ég fer með honum út að borða. En ekki alltaf. Bara stundum. Það er svo miklu skemmtilegra.

Ég vil einhvern sem lítur á mig sem jafningja en ég vil geta litið upp til hans líka. Einhvern sem gefur mér vægi út á við. Einhvern sem þykir vænt um mig bæði þegar ég er eins og fiðrildi og líka þegar ég er með báða fæturna á jörðinni.

Ég vil mann sem kveikir í mér og lætur mig fá sting í hjartað þegar hann snertir mig. Ég vil líka að hann geti þagað með mér og ég vil mann sem vill kúra með mér fyrir framan sjónvarpið öðru hvoru. Ég vil að hann styðji mig í því sem mig langar til að gera.

Ég vil að maðurinn minn drekki minna en meira og ég vil geta treyst honum.

Hann þarf að vera áreiðanlegur og ég vil mann sem langar að dekra við mig og gera eitthvað óvænt og skemmtilegt.. kannski einu sinni á ári. Og gerir það.

Ég held hinsvegar að svona menn séu bara til í ævintýrunum. Þess vegna sé ég rosalega eftir Jude. Hann er nákvæmlega eins og ég vil hafa karlmenn.

A.m.k. sá Jude sem ég skrifa.

Ég sofnaði með Dodda klukkan sjö í gær og vaknaði áðan klukkan hálf sex. Ég þurfti virkilega á þessu að halda. Mig dreymdi samt skrítin draum, svona framhald af draumnum á blogginu. Það var ekkert leiðinlegt.

Þegar ég vaknaði fékk ég mér hollan og góðan morgunverð og kveikti á tölvunni. Fann yndislegan playlista sem ég setti í gang.

Ég gat ekki meira í gærkvöldi. Er búin að fara að sofa hálf tvö til tvö á nóttunni undanfarið og vakna klukkan átta á morgnanna. Ég þarf meiri svefn. Ætlaði að gera svo margt í gærkvöldi.. en sé núna fram á að komast yfir það allt saman áður en ég fer í vinnuna. Plús.. ég er úthvíld...

Þegar ég kom að sækja Dodda í gær í skólann ljómaði hann allur.

"MAMMA! SJÁÐU!" svo rétti hann mér blað með einföldum verkefnum sem hann var búinn að leysa. "Var þetta ekki gaman" spurði ég. "Júhú!" svaraði hann, sýndi mér svo verkefnin og sagði mér að það hefði sko verið "ekkert erfitt" að vinna þau. "En þetta er ekki að læra mamma" bætti hann við, "þetta er að leika sér". Sjís.. hvernig útskýri ég þetta fyrir honum?

Samt.. loksins hlakkar hann til að byrja í skóla. Ég er svo fegin.

Letin er gjörsamlega að drepa mig. Ég nenni ekki út. Ég nenni ekki að hafa svona fyrir þessu.

Oh.. mig auma.

Ég er sem sagt svo löt að ég nenni ekki að koma mér á staðinn sem ég hyggst liggja í leti á næstu dagana. Hvernig er þetta með mig? Ætli ég drepist úr leti einn daginn?

Kæmi mér ekki á óvart.

Ég er í vinnunni og ég er ekki með hugann við vinnuna. Íslendingar virðast hafa sameinast í að gera mér lífið léttara því hér hefur síminn ekki hringt tímunum saman og ég er búin að öllu sem ég ætlaði að gera áður en ég færi út.

Núna andvarpa ég á korters fresti og súnka neðar í stólinn.

Ég nenni ekki heim á eftir. Ég sver það. Ég á allt of mikið eftir.

Samdi við Júlíu um að hún verður í íbúðinni á meðan ég er úti. Fattaði um leið og ég skellti á að ég hef líklega samið snilldarlega af mér þarna.. er að hugsa um að útbúa samning sem ég læt hana skrifa undir á eftir þar sem hún lofar að skila íbúðinni í sama horfi og hún fékk hana í.

Sem þýðir að ég þarf að fara að þrífa. Glætan að ég nenni að koma heim í ruslið sem er þar núna!

Ég nenni ekki að þrífa. Væri ekki sniðugra að pakka bara öllu draslinu niður og þrífa á Spáni?

Ég er að spá í að fara heim á eftir og bíða dauðans. Enda er það ærið verkefni sem virðist tímafrekt með eindæmum.

Á ísnum dansa ísbirnir. Húllabba-labba-ley

Ég á jafn erfitt með að vakna á nóttunni þegar ég á að gera það eins og ég á auðvelt með að vakna þegar ég á ekki að gera það. Þetta er hæfileiki.

En með þennan hæfileika í huga ákvað ég að vaka bara þangað til ég fer. Ég er svo mikill snilli. Notaði tækifærið og þreif alla íbúðina. Djöfull leiðis mér að horfa á það sem ég skrifa. Fæ ég ekki verðlaun fyrir mest þrifna bloggið? Eða er ég ekki verst? Ah.. who cares.

Letin brást mér gjörsamlega í kvöld. Algerlega og alveg. Ég hef ekki verið svona dugleg frá því ég tók slátur fyrir tíu árum. Skil ekki hvað kom yfir mig þá. Var eins og ég missti meðvitund og vaknaði innan um fullt af slátri. Veit ekki einu sinni hvernig ég borgaði fyrir það og þar sem ég kann ekki að búa til slátur var þetta gjörsamlega óætt með öllu. Eða ég ákvað það og henti þessu áður en ég smakkaði.

Æ nú lýg ég. Held ég sé komin með svefngalsa eða eitthvað. Enda búin að vaka helvíti lengi. Djöfull er ég vel á mig komin. Ég vissi alltaf að ég ætti að fara í herinn eða gerast læknir.

Ég á eftir one ace in the hole. Bað. Þegar ég verð orðin nógu framlág fer ég í bað. Temmilega kalt bað. Það klikkar ekki.

Tveir tímar eftir. Fer í bað eftir klukkutíma. Best að klára að pakka snöggvast...

Bílstjórinn er mættur á svæðið. Hún skreið hér yfir þröskuldinn og ældi á gólfið. Umlaði og sagði: "oh Anna.. ég er búin að drekka..".

Nú situr hún í eldhúsinu og skelfur. Ég er búin að hella hana fulla af kaffi.

Því hún sleppur ekki! Hún skal keyra mig út á flugvöll þótt það verði hennar síðasta verk á þessari jörð!

Varð fegin þegar hún fór að tala og sagðist bara hafa drukkið kókómjólk sem var útrunnin. Hjúkket.

Nú er henni illt í hálsinum eftir trektina og langar að æla kaffinu sem ég hellti uppá hana áðan.

Ljóta ástandið. Svona getur misskilningurinn orðið.

Ég nenni ekki að blogga meira auk þess sem ég þarf meira kaffi.. þá segi ég bara..

» Goodbye So Soon - Vincent Price «

Goodbye so soon
And isn't this a crime?
We know by now that time knows how to fly
So here's goodbye so soon
You'll find your separate way

With time so short I'll say so long
And go
So soon
Goodbye

You followed me, I followed you
We were like each other's shadows for a while
Now as you see, this game is through
So although it hurts, I'll try to smile
As I say

Goodbye so soon
And isn't this a crime?
We know by now that time knows how to fly
So here's goodbye so soon
You'll find your separate way

With time so short I'll say so long
And go
So soon
Goodbye

Goodbye so soon
And isn't this a crime?
We know by now that time knows how to fly
So here's goodbye so soon
You'll find your separate way

With time so short I'll say so long
And go
So soon
Goodbye

You followed me, I followed you
We were like each other's shadows for a while
Now as you see, this game is through
So although it hurts, I'll try to smile
As I say

Goodbye so soon
And isn't this a crime?
We know by now that time knows how to fly
So here's goodbye so soon
You'll find your separate way

With time so short I'll say so long
And go
So soon
Goodbye

--

Love,
Anna