Ég er nýkomin upp úr baði. Stundum þegar ég er þreytt eða leið fer ég í dekurbað með froðu við kertaljós. Ligg og horfi á gufuna líða upp af vatninu og dansa við kertalogana. Slappa af. Kem endurnærð upp úr svona baði.

Þegar ég var nýkomin ofaní baðið áðan við kertaljósin mín kom blaðamaðurinn inn á bað, setti þvott í vél og vélina af stað. Svo slökkti hann ljósið og fór út af baðherberginu. Ég get ekki slappað af á meðan þvottavélin er að gargast í einu horninu. Ég nennti ekki að kalla á hann að koma og slökkva.. og ég nennti ekki að fara upp úr baðinu að slökkva á vélinni. Ég slökkti bara á kertunum, þvoði mér og fór uppúr baðinu. Klæddi mig. Ég er ekki einu sinni fúl út í hann þrátt fyrir að við séum búin að ræða um að þvo ekki á kvöldin til að skapa ró á heimilinu. Ég er bara þreytt og ég veit að hann vill hafa allt hreint á mánudögum. So be it.

Á meðan ég var að þvo mér ákvað ég að annað kvöld, eftir ræktina, ætla ég í sund. Ég ætla að synda þangað til ég örmagnast og leggjast þá inn í gufu. Það eina sem getur raskað ró minni þar eru gamlir karlar að ræða daginn og veginn. Mér finnst miklu auðveldara að blokkera þá út en þvottavélar.

Reyndar er ég haldin þvottavélafóbíu. Ég er beinlínis hrædd við þvottavélar og þá er ég að meina, í alvöru, logandi hrædd. Einu skiptin sem hjartað í mér slær hraðar undanfarið er þegar þvottavélin "lætur illa".

Ég held að þessi fóbía stafi af því að þegar ég var krakki áttu pabbi og mamma einhvern þvottavélarskrjóð sem var alltaf að bila. Stundum þegar hún bilaði fór hún að hoppa út um allt. Þetta var þung vél og manni langaði ekki að verða undir henni. Pabbi gerði við hana og hún fór að grænda þvott aftur. Þangaði til hún fór að hoppa næst.

Þetta skýrir líklega af hverju ég er hrædd við þvottavélar.

Ég þarf að ákveða fyrirfram hvað ég ætla að synda mikið. Annars gefst ég upp eftir tíu ferðir.

Ég átti áhugavert samtal við Dodda áðan. Hann sagði mér að hann væri skotinn í stelpu á leikskólanum. "En hún er ekki skotin í mér" sagði hann hróðugur, "hún er ástfangin af mér".

Sjís segir ég nú bara. Alveg var Jóhanna laus við allt svona. Ég spurði hann hvað þau væru að gera, svona skotin, á leikskólanum. "Bara leika.. róla og svoleiðis. Hvað lífið er einfalt þegar maður er fimm ára. Svo bætti hann við: "En hún er ekki skotin í mér.. hún er ástfangin. Ég er bara skotin í henni".

Eins gott að hafa það á hreinu!

| anna | 21:56 |

comments

Vá! Talandi um ójafnvægi í sambandi...

Nr. 1 | posted by: Júlía | 5.04.2004 | 0:23:04 | [+] |