Söknuður og samviskubit

Er þetta fyndið? Í gærkvöldi fékk ég samviskubit yfir því að hafa ekki skrifað lengi á bloggið þitt. Þá varst þú að lesa gömul blogg. Hvorugt vissi af hvort öðru. Bæði vissu af báðum. Is there something out there?

Ég er ekki farinn. Les þig á hverjum degi. Bara latur - í skorpum. Reyni að yfirvinna letina með vinnu og mér hefur tekist það bærilega undanfarna mánuði. Meira en venjulega. En er að vinna í því að minnka vinnuna með meiri vinnu sem felst í því að ráða fólk til að vinna fyrir mig þessa auka vinnu. Þetta er allt að koma.

Mikið rosalega valdi ég viðeigandi nafn á þessa færslu!

Þetta er skrítið Igor, to say the least. Ég hélt að þú værir endanlega kominn á vinnu alka levelið og hreinlega óttaðist um þig.

Það er gott að heyra frá þér. Gangi þér vel með ráðningarnar og ég vona að þú getir farið að minnka vinnuna!

Annars trúi ég að fólk geti sent hugskeyti sín á milli. Ég á frænku sem ég heyri ekkert oft í, en þegar hún hringir er ég yfirleitt kominn með símann í hendurnar til að hringja í hana - og öfugt!

Þrisvar hefur það komið fyrir mig að ég tek upp símann til að hringja í hana og þá bara er hún í símanum. Spooooky.

Skrítnar tilviljanir.

Skrítið er einmitt viðeigandi nafn. Ég hef spáð í tilviljanir og heppni svo árum skiptir. Niðurstaðan er að hvorugt er til - nema kannski í lottó. Málið er að við skellum tilviljana eða heppnisstimplinum bara á atburði af því þeir eru skrítnir. Þeir eru skrítnir því þeir gerast svo sjaldan og líta út fyrir að vera tilviljun - eða heppni.

Ég setti færsluna mína hér á undan inn í morgun og svo sá ég svarið þitt. Kveikti síðan á sjónvarpinu og lendi í miðjum þætti af Law & order: Criminal intent. Rannsóknarparið er þá að ræða við tryggingar-sérfræðing sem segir eitthvað á þessa leið.

"Tilviljanir eru ekki til. Tilviljanir eru atburðir sem gerast á sama tíma og virðast vera eins en þegar betur er að gáð kemur í ljós að það eru fleiri atriði sem tengjast þeim atburðum sem eru ólík en eins". Svo mörg voru þau orð.

En þá kemur upp spurningin hvort það hafi ekki verið merkileg tilviljun að ákkúrat núna skyldi ég hafa kveikt á sjónvarpinu og séð þessa tilvitnun eftir að hafa verið að skrifast á við þig um tilviljanir. Svarið er nei. Eflaust hafa svona hlutir margoft verið í loftinu en ég ekki tekið eftir þeim en um leið og maður fer að hugsa um svona hluti þá sér maður allskonar teikn allsstaðar. Ástæðan er sú að maður vekur upp skilningarvit sem hafa að geyma hugmyndir um tilviljanir.

Maður hittir sífellt fólk á förnum vegi sem segir "ansi varstu nú heppinn með þetta eða hitt". Þeir sem tala um heppni og óheppni eru venjulega að tala um heppni hjá einhverjum öðrum og óheppni hjá sjálfum sér. Þeir geta ekki skýrt árangur öðruvísi. Heppni er ekki til. Ef maður veltir því fyrir sér þá má spyrja hvort árangur fylgi heppni eða heppni fylgi árangri. Ég vel það síðarnefnda. Ástæðan er einföld. Ef maður vinnur vel að einhverju þá myndast tækifæri sem maður grípur. Tækifærin líta út eins og heppni fyrir þá sem ekki vita betur en hið rétta er að tækifærin hefðu aldrei verið innan seilingar nema af því að einhverju hafði verið áorkað áður.

Þú trúir á hugskeyti. Ég líka. En er hugskeyti yfirnáttúrulegur hlutur. Ég held ekki. Ég held að hugskeyti þýði einfaldlega að tvær manneskjur eru á sömu tíðni varðandi eitthvað ákveðið efni. Eru að velta fyrir sér sömu hlutum á sama tíma vegna þess að eitthvað setti það hugsanaferli í gang á sama tíma í upphafi. Þetta er að gerast eflaust trilljón sinnum á dag um allan heim en þegar tvær manneskjur upplifa þetta á sama tíma þá lýtur þetta út fyrir að vera tilviljun - hugskeyti. En er það ekki - gat ekki annað en orðið.

Igor

E.s. takk fyrir umhyggjuna.

Þetta með tilviljanirnar er eins og þegar þú ákveður að kaupa nýtt sjónvarp, þá finnst þér blöðin og sjónvarpið fyllast af tilboðum á sjónvörpum. Auglýsingarnar voru þarna fyrir en þú tókst ekki eftir þeim fyrr en þú fórst að hugsa um að kaupa þér sjónvarp.

En það er einmitt pointið sem ég var að meika í upphafi! Af hverju tek ég eftir þessari sögu í tíma og ótíma þegar ég er bara ekkert sérstaklega að hugsa um hana. -Er auðvtiað byrjuð á því núna...

Ég bara skil þetta ekki. Finnst sagan vera að ofsækja mig. Auðvitað er ég með snert af paranoiu. Eða húmor. Hver veit.

Ég trúi ekki á heppni heldur. Ég trúi á afleiðingar, eins og kemur fram einhverstaðar á blogginu mínu

Er það tilviljun að við erum sammála um nánast alla skapaða hluti?

Það er engin tilviljun. Við erum bara bæði svona skarpgáfuð!

Ég verð að taka undir þetta.

Þetta með auglýsingarnar er auðvitað hárrétt hjá þér líka. Það er þess vegna sem aldrei má hætta að auglýsa því á hverjum tíma er alltaf einhver að leita að sjónvarpi. Grilli. Bíl. Húsnæði. Skemmtun. Spólu. Þess vegna er líka best að auglýsa þegar flestir eru á þeim buxunum að kaupa ákveðinn hlut. Eftirtektin er í hámarki. Einfalt.

Sagan.

Boðskapur hennar er sá að hversu erfiðar sem aðstæðurnar eru er alltaf betra að taka jákvæðan pól í hæðina. Nýta hvert tækifæri til að líða betur. Hversu ömurlegar sem aðstæðurnar eru. Gefast ekki upp. Berjast fram í rauðan dauðann.

Þú tekur því eftir sögunni af því þú ert svona þenkjandi. Gefst ekki upp. Sérð nýjar hliðar á hlutunum. Þú sérð þig í sögunni. Þú ert munkurinn. Anna munkur. muhahahahahahaha.