Miðvikudagur, 28. apríl 2004
Beta kommentar á Nornirnar og segist hafa verið spennt fyrir Ísfólkinu þangað til hún komst að því að þetta var önnur útgáfa af rauðu seríunni.
Sem segir mér að Beta hafi prufað að lesa rauðu seríuna.
Það gerði ég líka. Ég var í ömurlegu sambandi sem ég hafði ekki dug í mér til að enda svo ég fór að kaupa rauðu seríuna. Einn daginn keypti ég mér bók í nærliggjandi sjoppu, glóðvolga beint úr verksmiðjunni, valhoppaði heim á leið og fór að lesa. Þennan dag fékk ég ógeð á rauðu seríunni. Ég var búin að lesa sömu hallæris lýsingar of oft. Sömu draumaprinsarnir, sömu vælukellingarnar, sama helvítis andskotans ruslið.
Ég sat uppí rúmi, lagði bókina frá mér, kallaði í kærastann minn.
Anna: "segðu mér.. ef ég vil einhvertíman hætta með þér.. lofarðu þá að gera ekkert vesen og láta mig í friði?"
(hann hafði haft í frammi stalkera tilburði áður þegar ég reyndi að enda þetta)
Kærasti: (löng þöng) "Já"
Anna: "Ertu alveg viss? Þú verður að lofa í alvörunni"
Kærasti: "Já ég lofa, alveg satt ástin mín, sjáðu, tíu fingur upp til Guðs."
Anna: "Ok við erum hætt saman"
Ég stóð upp og fór. Flutti út samdægurs, henti öllum rauðu seríu bókunum mínum og áttaði mig á því að daginn sem ég fæ svo mikið sem löngun í að kaupa slíka bók.. er dagurinn sem ég þarf að slíta samvistum við kærastann, fá mér líkamsræktarkort eða bara göngutúr í Öskjuhlíðinni. Þegar mig langar í bók úr rauðu seríunni þá er eitthvað verulega mikið að hjá mér. Þetta er the ultimate raunveruleikaflótti.
Já.. hann stóð við loforðið þessi elska. Bað mig bara um að fá að hafa dótið mitt í smá tíma til að "aðlagast". Ég tók fötin mín, snyrtivörurnar og sagði honum að hirða rest. Það var ekki þess virði að eltast við það.
Það sem hinsvegar náði athygli minni í kommenti Betu er sá sannleikur að sögurnar um Ísfólkið eru ekkert annað en áferðafallegt bleyti efni fyrir ungar stúlkur, eins og rauða serían. Pardon my french. Ég segi þetta í fullri alvöru því ég kann ekki frönsku og ef ég mun einhvertíman reyna að tjá mig á því fagra tungumáli vil ég vera búin að biðjast forláts fyrirfram.
En.. Ísfólkið. Christ. Hvað voru þetta margar bækur? 40+? Ég byrjaði að lesa þetta þegar ég var fjórtán ára. Mér fannst þetta bara ágætt fyrst.. þangað til mér fór að leiðast. Hætti þegar ég var.. man ekki hvað gömul. Átti bara sjö bækur eftir. Hef aldrei saknað þess að vita hvaða freak gerði hvað í lokin.
Ísfólkið er ekki fyrir mig. Ekki rauða serían heldur.
Hinsvegar rifjaðist upp fyrir mér..
Það var ein bók sem fjallaði um graða dauða kellingu sem bjó í kastala, minnir mig, eða hvort hún var ekki dauð.. man það ekki.. hún var allavega með svakalega mikið hár sem hún notaði til að drepa karlmenn með, þegar þeir voru í standi.. til að misnota þá kynferðislega.. eða eitthvað í þá áttina.
Eftir því sem ég las lengra inn í bókina varð ég meira og meira annoyed. Endaði á að hraðlesa, á svakalegum hraða.. sem gæti útskýrt staðreyndarvillur í plottinu hér að ofan.. og þegar ég var búin að lesa bókina ofbauð mér algjörlega.. því hún kom bara málinu ekkert við. Þ.e. sögunni um Ísfólkið.
Líklega er þó búið að taka þessa bók úr umferð á bókasafninu. Þetta eintak sem ég las.. því ég handskrifaði harðorðan formála fremst í bókina þar sem ég varaði fólk við að eyða tíma sínum að lesa þessa bók í Ísfólksseríunni.. það væri perfect waste of time.
Ég hefði nú samt gaman að sjá þessa bók í dag og sjá hvað ég skrifaði. Kannski maður skelli sér á bókasafnið!
Nei ég þori það ekki. Enda eru þetta skemmdarverk. Þó ég hafi litið á þetta sem þarfa samfélagsþjónustu..